Trots

Kerstfeest op school. Papa is met oudste mee, ik met dochter. Heerlijk om dat blije koppie te zien, haartjes mooi gekapt, haar mooiste kleding aan - zelf uitgezocht en vreselijk niet passend bij de door haar zelf uitgezochte nagellak. Daar doorsta ik wel een paar MiddenInDeWinternachts voor.

Dit jaar heeft school bedacht dat kleinere brusjes niet alleen thuis hoeven te blijven; er is een creche ingericht in de gymzaal. Papa bracht ons peutertje weg -omdat hij nou eenmaal dichterbij zat- maar ik kon het toch niet laten om mijn schaapje mee op te gaan halen.

Mama! Papa! A..! M...! riep jongste op zijn eigen kenmerkende enthousiaste maar oorverdovende manier,  terwijl hij me om mijn nek vloog. Blij dat wij hem weer kwamen halen.

O, is dat er één van jou! begreep de moeder die als vrijwillig hoofd opvang was aangesteld opeens. Inderdaad, de mijne. Was hij vervelend, heeft hij het je moeilijk gemaakt?(*) vroeg ik, half als grap, half bezorgd. Nee natuurlijk niet, verzekerde ze me. Hij was super. Ze keek mij - ik heb moeite andere mensen en mezelf serieus te nemen- doordringend aan en verzekerde me met klem dat ze het echt meende, ze hadden écht een heel lief leuk gezeggelijk jongetje aan hem had gehad. Zo sociaal ook. En hij had lief zitten kleuren(!) nota bene.

Super om te horen dat ook mijn kleinste kindje een leuke avond had gehad, dat voorop. Maar stiekem was ik na dat commentaar toch ook wel even een vreselijk trotse mama.

(*) het zou zo maar kunnen, toch? Al weet ik dat hij heel lief is, hij heeft zo zijn kuren en gebruiksaanwijzing, zijn zeer stevige eigen wil, hij is nog maar zo klein en bovendien was het al best wel een eindje na zijn bedtijd.