donderdag 7 juli 2011

Zo zeg, nou nou, poeh

Ken je dat, je bent bij een medische geschoold iemand, een tandarts, een huisarts, een vroedvrouw... ze kijken naar dat deel waar ze verstand van hebben en mompelen "zo zeg, nou nou, poeh".  Onze tandarts vroeger kon er wat van, al legde hij achteraf nooit uit wat er nou zo "zozo" was want hij was nogal van de oude stempel en uitleggen hoefde vroeger niet. Bovendien deed hij het zo vaak dat ik begon te vermoeden dat het meer aan hem lag dan aan mijn gebit.

Ook een grappige was "Zo zeg, nou nou, poeh! Dat is een puinhoop, hoe moet dát weer in elkaar?" en "Ja, ja, het wordt wel een heel vlechtwerk, maar we maken het weer helemaal als nieuw". Gesprek tussen de stagiaire, mijn man en de ervaren verloskundige aan de andere kant van mijn bed, nadat ik 9 pond aan dochter in een flinke vaart had uitgeperst. Altijd lekker om te horen, vooral als je het zelf niet kunt zien. (*)

En net was ik bij de fysiotherapeut. Misschien weten jullie nog dat ik een dikke twee maanden geleden het "puzzeltje van de week" was bij de huisarts omdat mijn armen niks meer deden (behalve veel pijn). Inmiddels doet links het weer prima. Rechts doet geen pijn meer maar verder ook niet helemaal wat hij vroeger deed. Als ik mijn arm omhoog breng lijk ik verdacht veel op een soldaat uit de tweede wereldoorlog (aan de verkeerde kant ja), tenzij ik hem met links een stukje omhoog help duwen. Dat staat niet alleen raar, het levert in het dagelijkse huisvrouwmoederleven best wat praktische problemen op. Bovendien ben ik bang dat de contributie voor de tennisclub dit jaar weggegooid geld is.

De fysio dus, met dank aan de tip van vriendin K. (Zoiets komt nou nooit in mijn hoofd op, om daar heen te gaan, laat staan in dat van de huisarts). Ik vond het eerst nog wat overdreven, maar ach, als ze me nu eens wat eerder kunnen helpen weer normaal te functioneren, dan moet dat kunnen toch? Dus toen ik daar in mijn mooiste beha wat aan het bewegen was hoorde ik achter me...  "Zo zeg, nou nou, poeh!" Helaas niet uit bewondering voor mijn mooie beha maar vanwege de bijzondere stand van mijn schouderblad. Er werd nog een collega bijgehaald, ter lering ende vermaeck.

Hhm, fijn dat het duidelijk is, dacht ik nog, ik ben geen hypochondrische zeur. Het was overduidelijk. Zo duidelijk dat ze besloot even met een huisarts te bellen en ze me nu toch een verwijsbriefje neuroloog hebben aangesmeerd. Zo zeg, nou nou, poeh.

(*) Voor iedereen die nog bevallen moet: het kwam inderdaad weer goed, en het viel me hartstikke mee zeker vergeleken bij de eerste keer. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat maar horen!

Mammalien is er nog....

maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl