Ik kijk haar aan, moet een klein beetje glimlachen en vraag me af of ze het écht niet meer weet. Ze merkt mijn twijfel niet op en gaat stug door met ophemelen over hoe geweldig de functie is en hoe goed zoon daar in past. Ik haal mijn schouders op, begrijp haar trots en vergeef haar dat ze mij vergeten is. Wel streep ik haar in gedachten
Als ik dit bij wijze van anecdote later thuis aan manlief vertel is hij een beetje pissig. Niet zozeer dat zij zo'n blunder beging maar wel dat ik er niets van zei. Mammalien, wat denk je nou wel. Dat laat je toch niet over je kant gaan? Mmh. Tja, blijkbaar wel. Ik ben toch een beetje en sukkeltje als het erom gaat mezelf te verkopen.
En wat ik denk? Tja, ik denk altijd, als ze het niet aan mijn neus zien of niet de moeite nemen om het te vragen en te onthouden, waarom zou ik het dan nog gaan vertellen? Dat denk ik dan. Maar of dat nou handig is in het grote mensen leven...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat maar horen!