zondag 12 juni 2011

Wat ik dan wel denk (maar niet zeg)

Op een verjaardag, iemand zoent me hartelijk, en vertelt me blij dat ze het zo leuk vindt dat ik er ook eens ben. We babbelen wat over het weer, en dan vertelt ze over haar zoon die zijn eerste baan lijkt te hebben gevonden. Ik ben geinteresseerd en vraag door. Zij noemt niet alleen de naam van de functie maar geeft ook een zeer uitgebreide beschrijving en ik krijg ook nog wat te horen over het vakgebied. Het vakgebied waar ik nota bene zelf meer dan vijftien jaar in heb gewerkt. En de functie was me ook al niet helemaal onbekend, zal ik maar zeggen, met wat gevoel voor understatement. Ook al spreek ik haar niet heel vaak, dát zou ze toch onthouden moeten hebben.

Ik kijk haar aan, moet een klein beetje glimlachen en vraag me af of ze het écht niet meer weet. Ze merkt mijn twijfel niet op en gaat stug door met ophemelen over hoe geweldig de functie is en hoe goed zoon daar in past. Ik haal mijn schouders op, begrijp haar trots en vergeef haar dat ze mij vergeten is. Wel streep ik haar in gedachten nogmaals door als serieuze gesprekspartner, en bij de eerste beste gelegenheid druip ik af om met iemand anders te gaan praten.

Als ik dit bij wijze van anecdote later thuis aan manlief vertel is hij een beetje pissig. Niet zozeer dat zij zo'n blunder beging maar wel dat ik er niets van zei. Mammalien, wat denk je nou wel. Dat laat je toch niet over je kant gaan? Mmh. Tja, blijkbaar wel. Ik ben toch een beetje en sukkeltje als het erom gaat mezelf te verkopen.

En wat ik denk? Tja, ik denk altijd, als ze het niet aan mijn neus zien of niet de moeite nemen om het te vragen en te onthouden, waarom zou ik het dan nog gaan vertellen? Dat denk ik dan. Maar of dat nou handig is in het grote mensen leven...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat maar horen!

Mammalien is er nog....

maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl