Peuter stond weer eens in de dwarse modes, gisteren. Wij familieleden hebben per definitie géén gelijk, wat we ook zeggen. Nou ben ik best meegaand, maar er zijn grenzen. Dus toen peuter weigerde om zijn toetje, een waterijsje, te eten zonder mes en vork - die wij dan voor hem moesten gaan halen- zaten zijn ouders op één, zeer consequente strenge doch rechtvaardige lijn. Wat een enorme driftbui tot gevolg had. Uiteindelijk heeft hij eieren voor zijn geld gekozen en het ijsje toch maar zo van zijn stokje afgelikt. Wat steeds makkelijker ging naarmate het verder smolt overigens, hij had er nog net geen lepel bij nodig. Een half uur later lag hij (ikwilnietnaarbed) heerlijk te slapen.
En toen ging mijn auto ook nog dwarsliggen. De ruitenwissers willen niet meer uit. Ze kunnen harder of zachter, maar interval weigeren ze, en stoppen doen ze al helemaal niet meer. Zolang de motor draait zwiepen ze vrolijk heen en weer, ook als het droog is. Wat mij betreft mag het dus de komende maanden blijven regenen.
Maar liever nog zou ik willen dat Pappalien van het weekend ergens aan een piefje trekt of op een pafje duwt en de boel het nog een paar maanden gewoon dóet. Ik heb geen zin in garage's en dure reparaties. Mijn auto is namelijk al min of meer aan het einde van zijn levensduur verklaard. De volgende a.p.k. en beurt zijn niet meer te betalen, maar een (niet te dure) vervanger (vaneenoudvrouwtjegeweestaltijdbinnengestaan) is ook niet zomaar gevonden.
En hoe sluit ik nu weer eens positief af na zo'n dag? Ik ben naar de film van K.3 geweest en heb daarmee een klein meisje plus vriendin blij gemaakt. Ik heb het boek "Zelfvertrouwen" gelezen en al ben ik geen ervaringsdeskundige op het onderwerp, ik denk toch dat ik zelf een beter boek had kunnen schrijven dan dit. En die grijze haar, die staat me prima.
Posts tonen met het label materiele zaken. Alle posts tonen
Posts tonen met het label materiele zaken. Alle posts tonen
donderdag 10 januari 2013
maandag 30 juli 2012
Mobieltje
Mijn eerste prepaid mobieltje (bij KPN toen nog, zo'n dikke blauwe) kocht ik in 1997, als ik me niet vergis. Veel mensen om me heen vonden het maar "flauwekul", "zondevanjegeld" en "waarisdatnouvoornodig" en keken me een beetje meewarig aan als ik vertelde dat ik zo'n ding wilde. Maar ik zat vaak en lang in de auto en dat leek me handig. Niet eens om aan te kondigen dat ik thuis kwam zodat het eten opgezet kon worden, maar meer als ik per ongeluk weer eens zonder benzine zou komen te staan of er "iets zou gebeuren".
Gelukkig heb ik niet vaak hoeven bellen met de leasemaatschappij en nooit met het algemene alarmnummer. Maar heb je zo'n ding een tijdje, dan blijkt het toch wel heel handig om gewoon af en toe eens naar de plaats van bestemming te bellen dat je in de file staat en dat het een uurtje later wordt. En ontdekte ik het sms-en. Ook heel handig. Naar vriendjes met drukke banen die niet voor een probleem als "hebben we gehakt in huis" gestoord willen worden in een bespreking. En dé manier om met oppasmeisjes te communiceren. Dus na die dikke blauwe volgden er nog meer toestellen. Elke keer net weer wat geavanceerder, maar geen smartfoon (want "flauwekul", "zondevanjegeld" en "waarisdatnouvoornodig". Bovendien was ik er te zuunig voor.)
En toen kreeg ik, als allerlaatste in Nederland, een heuse echte aai-foon. Manlief had een nieuwe "nodig", dus was ik niet te beroerd die oude van hem dan maar te gebruiken. Mijn oude simkaartje overgezet en toen kon ik ook buitenshuis internetten, whatsappen, facebooken, bloggen... Zaaaaaalig. Ik kan niet anders zeggen.
Wel jammer van die rekening elke keer, want dat liep best wel op. Dus toch maar eens op zoek gegaan naar een wat voordeliger abonnement. Bleek inderdaad een stuk goedkoper te kunnen, natuurlijk met behoud van nummer. En wat zo handig was, het was nog dezelfde provider ook. Dat zou vast met één druk op de knop geregeld kunnen worden...
Zucht.
Ik ben bijna een week verder en compleet onbereikbaar. En ik heb nu al ontwenningsverschijnselen.
Gelukkig heb ik niet vaak hoeven bellen met de leasemaatschappij en nooit met het algemene alarmnummer. Maar heb je zo'n ding een tijdje, dan blijkt het toch wel heel handig om gewoon af en toe eens naar de plaats van bestemming te bellen dat je in de file staat en dat het een uurtje later wordt. En ontdekte ik het sms-en. Ook heel handig. Naar vriendjes met drukke banen die niet voor een probleem als "hebben we gehakt in huis" gestoord willen worden in een bespreking. En dé manier om met oppasmeisjes te communiceren. Dus na die dikke blauwe volgden er nog meer toestellen. Elke keer net weer wat geavanceerder, maar geen smartfoon (want "flauwekul", "zondevanjegeld" en "waarisdatnouvoornodig". Bovendien was ik er te zuunig voor.)
En toen kreeg ik, als allerlaatste in Nederland, een heuse echte aai-foon. Manlief had een nieuwe "nodig", dus was ik niet te beroerd die oude van hem dan maar te gebruiken. Mijn oude simkaartje overgezet en toen kon ik ook buitenshuis internetten, whatsappen, facebooken, bloggen... Zaaaaaalig. Ik kan niet anders zeggen.
Wel jammer van die rekening elke keer, want dat liep best wel op. Dus toch maar eens op zoek gegaan naar een wat voordeliger abonnement. Bleek inderdaad een stuk goedkoper te kunnen, natuurlijk met behoud van nummer. En wat zo handig was, het was nog dezelfde provider ook. Dat zou vast met één druk op de knop geregeld kunnen worden...
Zucht.
Ik ben bijna een week verder en compleet onbereikbaar. En ik heb nu al ontwenningsverschijnselen.
vrijdag 25 maart 2011
Resultaten
De resultaten van een dagje shoppen. Een shirtje van Maison Scotch. Nadat man al jarenlang bijna niets anders meer koopt dan Scotch eindelijk ook iets voor mij. Die witte streep, dat is de zon, ligt niet aan je beeldscherm of aan mijn wasmachine.

Van de juweliersbon die ik vorig jaar van mijn collega's heb gekregen (afscheidscadeautje) kocht ik een paar oorbellen, wit goud met parel. Mooi he!
En toen was er nog een beetje waardebon over, en met wat financiële steun van man kon ik ook deze stoere stalen Calvin Klein pegels nog kopen:

Dus doel 1 (waardebon verzilveren) gelukt. Doel 3, een terrasje in de zon, ook. Heeeerlijk was het. En wat een gezelligheid, in de stad. Toch weer heel anders dan een kopje koffie in de Vinex klei. Doel 4, de cadeautjes voor morgen... ssst.... dat kan ik even niet verklappen, ze leest ook mee!
Doel 2 was het uitzoeken van een mobiel internetdingetje. De beste aanbieding zoeken en bestellen doen we wel op internet, maar even voelen en uitproberen moest dan toch in een van die hondermiljoen nare telecomwinkels. De uit zijn mond stinkende sukkelige verkoper zonder enige kennis van zaken wist me zelfs te vertellen dat hijzelf de letters prima kon lezen, maar dat dat voor sómmige, wat meer op leeftijd zijnde mensen (een wijfelende blik mijn kant op) wat tegen zou kunnen vallen. Pardon?!! Ik heb dus geen enkel schuldgevoel dat ik mijn geld niet in zijn zaak ga uitgeven.
Maar. De Samsung Galaxy Tab bleek inderdaad klein. Te klein om flink op te typen en te groot om lekker mee te bellen, dat moest dan weer met een hand-set. Het enige voordeel was, hij paste in mijn handtas. Daarna de Ipad even vastgehouden en daar was ik op slag verliefd op. Ik heb besloten. Mijn oude mobieltje mag blijven om mee te bellen, de rest doe ik op een schitterend nieuw iPadje. Nu nog een bijpassende tas (een beetje een hippe) zien te vinden.

Van de juweliersbon die ik vorig jaar van mijn collega's heb gekregen (afscheidscadeautje) kocht ik een paar oorbellen, wit goud met parel. Mooi he!
En toen was er nog een beetje waardebon over, en met wat financiële steun van man kon ik ook deze stoere stalen Calvin Klein pegels nog kopen:

Dus doel 1 (waardebon verzilveren) gelukt. Doel 3, een terrasje in de zon, ook. Heeeerlijk was het. En wat een gezelligheid, in de stad. Toch weer heel anders dan een kopje koffie in de Vinex klei. Doel 4, de cadeautjes voor morgen... ssst.... dat kan ik even niet verklappen, ze leest ook mee!
Doel 2 was het uitzoeken van een mobiel internetdingetje. De beste aanbieding zoeken en bestellen doen we wel op internet, maar even voelen en uitproberen moest dan toch in een van die hondermiljoen nare telecomwinkels. De uit zijn mond stinkende sukkelige verkoper zonder enige kennis van zaken wist me zelfs te vertellen dat hijzelf de letters prima kon lezen, maar dat dat voor sómmige, wat meer op leeftijd zijnde mensen (een wijfelende blik mijn kant op) wat tegen zou kunnen vallen. Pardon?!! Ik heb dus geen enkel schuldgevoel dat ik mijn geld niet in zijn zaak ga uitgeven.
Maar. De Samsung Galaxy Tab bleek inderdaad klein. Te klein om flink op te typen en te groot om lekker mee te bellen, dat moest dan weer met een hand-set. Het enige voordeel was, hij paste in mijn handtas. Daarna de Ipad even vastgehouden en daar was ik op slag verliefd op. Ik heb besloten. Mijn oude mobieltje mag blijven om mee te bellen, de rest doe ik op een schitterend nieuw iPadje. Nu nog een bijpassende tas (een beetje een hippe) zien te vinden.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Mammalien is er nog....
maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl
-
Het was een hobbelige reis, en zo'n jute zak is behoorlijk klein en kriebelig. Maar het was het waard. Wat is het hier fantastisch zeg. ...
-
Mijn grote kleine man, mijn baby-die-nu-officieel-een-dreumesje is, Q.tje, drakendoder, lief kereltje is vandaag één jaar geworden!! En dan ...
-
Binnenkort moeten we weer trakteren op school. Géén cupcakes! riep hij geschrokken, op één van mijn voorstellen. Niet dat hij ze niet lust. ...
