maandag 7 maart 2011

30 vragen - 24. Iets waar ik van moet wenen

Ik ben eigenlijk niet zo'n janksmoel. Behalve om de serieuze dingen waar iedereen om weent, eh huilt: moord en brand, droefenis in de persoonlijke sfeer. Verder huil ik eigenlijk niet zo vaak. Hoewel de laatste paar jaar wel weer meer dan vroeger, ik weet niet waarom. Soms is het gewoon net allemaal even te veel, ben ik moe, en dan is het vaak die spreekwoordelijke druppel. Een niet opgeruimde kamer, een botte opmerking, dat verdmde speelhuis met te lage deuropening een pak melk dat ik op mijn tenen laat vallen...

In de zwangerschap, toen veranderde het opeens, mijn huilgedrag. En in de kraamtijd! Ik weet nog de eerste week van mijn eerste kind. Ik was (voor mijn doen) een emotioneel wrak. Hoe blij ik ook echt met mijn baby was (de roze wolk bestaat echt!), het was toch wel pittig. Een zware bevalling, zo'n hoopje gillend hongerig vlees zonder gebruiksaanwijzing, verpleegkundigen die beweerden dat er vanzelf wel een keer melk uit mijn borsten zou gaan stromen. En vermoeid lijf vol hormonen  en een vermoeide man (...) die af en toe per ongeluk een onvriendelijke opmerkingen over baby's maakte en hop, dan begon ik weer. Gelukkig heb je dan de hormonen om de schuld te geven, en eigenlijk ging het direct na het vertrek van de in mijn persoonlijke ruimte zittende betweter kraamhulp stukken beter.

Huilen om een boek of film, van die lekker luchtige traantjes, die heb ik wel hoor. Als ik alleen ben laat ik ze lopen, maar in gezelschap probeer ik me toch groot te houden. Slikken, wegvegen, haren los en flink het gezicht bedekken, haha. Stom he.

En tot slot huil ik ook nog wel eens gewoon van geluk, ontroering en trots als ik mijn kinderen weer een grote stap zie maken, iets moois zie doen.

Jullie?

20 opmerkingen:

  1. Ik kan huilen van ontroering, machteloosheid, vermoeidheid, woede, pijn en verdriet. Zie logje van 30 januari.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. De laatste tijd heb ik heel wat afgejankt, terwijl ik jaaaaaren geen traan heb gelaten. Hooguit vreugdetranen (mooie muziek, kindergedoe etc). Waarom dan die tranen de laatste tijd?

    Weet ik eindelijk hoe dat moet ofzo?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Lekker hoor huilen! Lucht altijd op. Het is alleen jammer dat je er de volgende dag niet uitziet.(als je zo oud bent als ik)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Echt huilen als in tranen met tuiten kan ik me niet herinneren. Wel pink ik regelmatig een traantje weg, van emotie.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik huil me met vlagen ongans. Om de stomste dingen soms. Ook van mooie dingen hoor! Laatste jaar valt het wel mee overigens, alleen als ik ontroerd ben. Ik zit lekker in mijn vel waardoor mijn vochtigheidsgehalte een stuk minder is ineens.

    Maar zo'n 3 dagen voor ik ga menstrueren is het wel feest. Dan hoeft iemand maar "boe" tegen me te zeggen en schieten de tranen me in de ogen.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Was altijd vrij snel met huilen, ook als het helemaal niet uitkwam en in situaties waarin dat helemaal niet handig was. Vooral een gevoel van onmacht, denk ik, dat me deed huilen.
    Hoewel het nog best 'ns kan gebeuren, en ik ook bij bijv. een film een traan kan laten, constateerde ik een jaar ofzo geleden, dat ik juist véél minder ben gaan huilen. En daar ben ik eigenlijk wel zo blij mee.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Huilen…
    liever niet.
    Ik vind het vreselijk om te huilen,
    vooral als er anderen bij zijn.
    Maar ik moet toegeven dat ik
    soms tijdens een zielige film
    stiekem wel eens een traantje laat.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik huil niet graag en niet zo veel ook. Ik heb gisteren vreselijk gehuild van het lachen dat doe ik dan wel weer regelmatig.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Oh ik zeg wel eens; het is mijn grootste talent, dat gejank van me. Ik kan het niet helpen maar ik ben zo snel geraakt door dingen. Ik zou wel willen dat de tranen wat minder hoog zouden zitten bij me, maar tja, we zijn weer allemaal anders hè? ;-) Gelukkig maar!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ik herinner me dat ik vijf jaar was, mijn knieën voor de zoveelste keer stukviel op straat en besloot: Ik ga niet huilen, nooit meer, want ik ben nu groot. Flink zijn heette dat en dat heb ik heel lang volgehouden. Wát er ook gebeurde, mij zag je niet huilen, hooguit stiekem, als niemand het zag. Maar de laatste jaren merk ik dat ik heel wat gewoon kinder- en grotemensenverdriet onder het kleed heb geschoven op die manier. Helemaal niet flink dus, maar knap stom. Want, zo heeft men mij verteld, emoties komen en gaan, het komt van het Latijnse e-movere, er moet beweging in zitten, dan verdwijnen ze vanzelf. Zo niet dan komen ze telkens op ongelegen momenten vragen om eindelijk gevoeld te worden. Van kleine kinderen kunnen wij overigens nog heel wat leren naar mijn idee. Ze brullen en janken ongelimiteerd en gaan daarna weer lekker spelen en zijn het direct vergeten. Heel verstandig dus.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. heb het huilen afgeleerd: jarenlang waren er teveel tranen en nu zijn ze op!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Je hebt hem waarschijnlijk al vaker gekregen, maar je krijgt hem van mij opnieuw: de award! Gewoon omdat je blog zo leuk is om te lezen, mijn favoriet ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  13. ik huil bij van alles wat mij emotioneel raakt, tot en met lachen aan toe

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Ik ben ook bezig met dit 30-vragen-stokje. Dus ooit ga je hier antwoord op krijgen.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Ik ben snel ontroerd. En dat is een eigenschap waar ik vreselijk de pest aan heb. Mijn moeder huilde bij elke sneue film ja zelfs bij het volkslied. Ik vond het belachelijk vroeger maar met het ouder worden merk ik dat die die rottige eigenschap ook heb geërfd.
    En in de afgelopen maanden, toen ik een burn-out had, kon ik niet meer ophouden met huilen. Ik huilde letterlijk de hele dag, in gezelschap en alleen, binnen of buiten, waar en wanneer dan ook. Ik heb me verbaasd over de hoeveelheden vocht die ik blijkbaar in voorraad had:-)
    Dat is gelukkig over, nu de rest nog!
    Groetjes,
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Ja, hier iemand met de tranen hoog achter de ogen. Nooit gehad met maar de komst van de kinderen een soort moederlijke labiliteit, of hoe je het ook noemen wil... Soms vreselijk hinderlijk maar altijd puur - en dat moet ik voor (volgelopen) ogen houden.
    Zo kwam Joey vanmiddag thuis met de uitslag van de cito - ben ik weer helemaal geraakt, moest me beheersen om niet in snikken uit te barsten-:) whahaha. Nee hoor, maar wel een traan over mijn wangen van trots - hoe belachelijk hij dat ook vindt!!!
    (Gaat alles goed Mammalien? Het is even geleden dat we elkaar schreven. Ik lees af en toe nog bij hoor!)

    BeantwoordenVerwijderen
  17. @Lenteroos: leuk dat je je weer meldt! Hier alles ok, hoop bij jou ook! Gefeliciteerd met de cito!

    BeantwoordenVerwijderen
  18. oh ja ik ben wel een jankerd hoor...ook als ik boos ben of zo...
    soms schaamde ik me erom . nu niet meer ik ben zoals ik ben he.. dan maar wat meer tranen

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Ik ben dan wel geen moeder met bijbehorende hormonen, maar kan toch wel redelijk snel een traantje laten bij ontroerende boeken of films.
    Laatste keer dat ik echt gehuild heb (als in: tranen met tuiten) was toen het me ineens weer overviel dat mijn ouders 7 jaar geleden gescheiden zijn. Dat doet nog steeds pijn.

    BeantwoordenVerwijderen

Laat maar horen!

Mammalien is er nog....

maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl