Ik ben een beetje een schijterig poepertje, een bangerik. Er hoeft maar iemand met veel overtuiging BOE te roepen en ik ren al weg. Films of boeken daarentegen, spoken, voodoo, onzin, daar krijg je mij niet bang mee, zo nuchter ben ik wel. Dat wil niet zeggen dat al mijn angsten even reeel zijn.
Neem nou zo'n hond. Zo'n lieve zachte knuffelige hond. Heel vertederend op plaatjes, maar in het wild loop ik er toch een straatje voor om. Soms een paar stapjes opzij (als ze netjes opgevoed en aangelijnd zijn) en soms een halve wijk (als ik hardloop en de hond eruit ziet of hij dat sneller kan dan ik, wat voor de meeste honden overigens wel geldt). Vooral van die enthousiaste exemplaren, die hard blaffen en hoog tegen je opspringen, daar heb ik het niet zo op. Ook houd ik niet zo van die stoer uitziende spierbundel honden met zo'n chagerijnige kop, meestal met een even chagerijnig baasje erbij. Of van die honden die alleen maar heel hard beginnen te lachen als het vrouwtje weer een nieuw bevel naar ze schreeuwt. Nee, laat maar.
Meestal vinden de baasjes van zo'n mormel het trouwens helemaal niet leuk als ik me vol afgrijzen afwend en de andere kant op sprint. En dat snap ik wel, want ik heb ook liever dat mensen vol vertedering naar mijn kindjes kijken dan dat ze bang voor ze zijn. Als ik ze uitlaat (meestal mogen ze los lopen) en we komen onderweg mensen tegen roep ik ook altijd van te voren al "ze doen niks hoor". Maar toch heb ik liever niet dat iedereen ze zomaar aait.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Mammalien is er nog....
maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl
-
Het was een hobbelige reis, en zo'n jute zak is behoorlijk klein en kriebelig. Maar het was het waard. Wat is het hier fantastisch zeg. ...
-
Mijn grote kleine man, mijn baby-die-nu-officieel-een-dreumesje is, Q.tje, drakendoder, lief kereltje is vandaag één jaar geworden!! En dan ...
-
Binnenkort moeten we weer trakteren op school. Géén cupcakes! riep hij geschrokken, op één van mijn voorstellen. Niet dat hij ze niet lust. ...
:) Goed/leuk/komisch einde.
BeantwoordenVerwijderenEnne: ik deel je mening. Ik ben niet bang voor ze, maar heb ook NIKS met honden.
Daar zijn hele Freudiaanse theoriën over, over bang zijn voor honden (of paarden), ik zal je er niet mee lastig vallen: ik ga wel een straatje om met Storm als ik je aan zie komen....Het grappige is dat ik als hondenbaasje best vaak zie, dat moeders hun kinderen helemaal tegen zich aanklemmen en ze allerlei angstige dingen in de oren fluisteren, terwijl die kinderen eigenlijk het hondje (nou ja de hond) wel even zouden willen aaien.
BeantwoordenVerwijderenMaar hee, ieder zijn ding, ik ben bang voor honden die niet onder controle zijn en toch los lopen aargh. En ik ben bang voor de vangrail bij wegversmallingen, hoe suf is dat?
De meeste hondjes zijn lief - sommigen niet - als hondeneigenaars en liefhebbers, hebben wij ook een (groot) exemplaar - mijn probleem is dan dan mijn kindjes alle andere hondjes willen aaien, maar idd, niet bij alle honden is dat een goed idee ...
BeantwoordenVerwijderenDe mijne is middelmaat maar erg enthousiast, wil graag lekker tegen je aan zitten.
BeantwoordenVerwijderenIk houd hem altijd kort als er andere mensen aan komen die er niet van houden. Ik herken ze al op een afstand, die ietwat angstige of ik vind een hond vies blik in hun ogen.
Het nadeel is wel dat mijn kleinste kind graag alle honden aait en dat niet elke hond dat op prijs stelt en baasje ;-)
en mijn hond heeft daar zo'n neus voor, voor mensen die een beetje bang zijn. Erg lastig en ik begrijp dat best (al doet ze natuuuuurlijk niks hè).
BeantwoordenVerwijderenOnze Rob is super bang voor honden. Dat is inderdaad wel eens heel lastig, vooral op het strand, als we daar een keer zijn, lopen de honden (uiteraard) prompt los. Maar goed, hij heeft iets bedacht: beeld zich in dat hij zelf een hond is. En ik mag hem aaien!
BeantwoordenVerwijderenHonden zijn net mensen vind ik, in die zin dat de meesten sociaal en vriendelijk zijn (en welopgevoed), maar dat er een aantal krengen tussen zitten, die onbetrouwbaar zijn. Door mensen zo gemaakt, zegt men, en die mensen zijn dan zelf weer verknipt geraakt door hun eigen opvoeding en zo voort en zo voort.
BeantwoordenVerwijderenZo is hondenopvoeding niet wezenlijk anders dan kinderopvoeding. Als iets in de jeugd verkeerd is ingeprent krijg je het er later moeilijk weer uit. Voor bijna alles in het leven moet je een diploma halen, behalve voor het hebben van kinderen en dieren. En dat vind ik soms best wel zorgelijk.
nou ik ben niet bang voor iedere hond maar ik houd ook niet zo van loslopende honden hoor zeker niet als die van ons netjes is aangelijd en hij nijdig is op zo'n loslopend mormel..... want de echte lieverds zijn wel aangelijnd...want die hebben baasjes die andere mensen ook niet willen storen...en er zijn uizonderingen hoor gelukkig van lieve baasjes en loslopende lieve honden. gelukkig. hier oook een zoon die iedere hond lief vind en aaien wil. heb hem geleerd t wel te vragen....maar dan nog vind ik t soms eng
BeantwoordenVerwijderenMee eens. Helemaal. Ik ben niet altijd bang voor ze, maar ook de exemplaren die braaf bij de grond en de baas blijven en dan in je kruis gaan snuffelen... Brrr Ben er gewoon niet dol op.
BeantwoordenVerwijderenIk ben niet bang voor honden, maar vind het af en toe toch wel verdraaide lastig. als ik bijvoorbeeld aan het fietsen ben er komt zo'n hond heel enthousiast aangedenderd, daar ben ik toch niet heel erg dol op.
BeantwoordenVerwijderenIk ben dol op dieren, dus ook op honden. Het lijkt me super lastig als je er bang voor bent. Er zijn zo ontzettend veel honden. Hoe ontloop je die in vredesnaam.
BeantwoordenVerwijderenBij ons in de wijk loopt een hond los en die rent blaffend achter fietsers aan en gaat alle buurtuinen in, ook de onze. Dat vind ik dan weer wel vervelend. Vooral aan blaffen heb ik een hekel. Maar dat ligt grotendeels aan de opvoeding van het dier, dus aan de baasjes.
Fijn hondeloos weekend.
Ik ben het helemaal met je eens: als hardloper zijn honden onaangenaam om tegen te komen. En ik werp ze dan ook altijd een blik van afgrijzen toe. Maar het ergst vind ik wel die baasjes die de hondenlijn steeds langer laten worden, en hun hond niet terugtrekken!
BeantwoordenVerwijderenEigenlijk voel ik nog meer afgrijzen voor die baasjes dan voor hun hond.
Ik was ooit bang van honden. Vooral van die grote. Tot ik op vakantie et ineens flink beu was, die waakhonden daar allemaal waardoor je nooit rustig kon wandelen. Heb ik eens een hele boze mond opgezet, pubertje dat ik was. Tot mijn verstomming ging die hond braaf terug. Sindsdien kreeg ik wat zelfvertrouwen. En veel later ontmoette ik Lief. Zij hadden ook een hond thuis. De allerliefste, zachtaardigste, meest kwijlende boxer die ik ooit heb gezien. Met ontzettend menselijke uitdrukkingen. En toen gingen we alleen wonen. En verhuisden. En verhuisden, en namen ook een hond. Zo'n zielig kijkend geval waar je NIET kwaad op kan zijn. Maar wel een makkelijk beestje. Gek op mensen. Niet gek op andere honden (lees: beetje bang, zelfs van puppies, niet te snappen, zo'n schijterd als die van ons is). Ze loopt zelden los, omdat ze buiten net niet goed genoeg luistert. Maar als ze losloopt, is ze al bij al best braaf. Moet ik de oohs en aaahs haast van haar wegslaan. Vooral kleine kindjes, die het allemaal allerliefst vinden. Moet ik die dan weer leren dat ze nooit vreemde hondjes mogen aaien, zelfs al zijn ze schattig. Staan hun ouders daar dan op te kijken, maar hey: dat vind ik echt. Die van mij haat het als ze aan haar koppie komen, en trekt dan beleefd weg. Voor 'tzelfde geld zegt er een even schattig kopppie eens hap. En dan heeft het baasje het weer gedaan....
BeantwoordenVerwijderenEn nu ga ik een ander zijn blog volspammen... 't is dat het zo leuk vertellen is over honden.