donderdag 10 februari 2011

30 vragen - 17. Mijn favoriete herinnering

Vanmorgen werd ik in alle vroegte gewekt door een bijzonder enthousiast fluitende merel. Net onder het slaapkamerraam zat hij op een richeltje de aankomende lente te vieren. Leuk, maar waarom moet dat zo vroeg? Nadat ik de halve nacht wakker heb gelegen, peinzend over mijn volgende onderwerp in de 30 dagen challenge: "Mijn Favoriete Herinnering"...

Ik kan ze me nog goed herinneren van vroeger. De merels in onze tuin. Elk voorjaar was het weer bal. Dan werden er nesten gemaakt in de vuurdoorn en onder het dak van de schuur. En als ik naar school liep kwam ik altijd wel een paar lijkjes tegen in de poort daarachter. Uit het nest gevallen, of eruit gewipt. Lang leve de survival of the fittest. Maar zielig vond ik het wel. De vogeltjes die wat meer geluk hadden werden later op de grond door hun papa en mama gevoerd, terwijl mijn papa en mama vanaf hun tuinstoelen vertederd toekeken, vinger op hun lippen om ons tot stilte te manen.

En soms ging het dan ook nog mis. Mijn moeder vond altijd wel ergens onder een struik een piepende merelbaby die door zijn ouders in de steek was gelaten. Die werd dan meegenomen naar binnen en in de keuken in zo'n wit bakje van de chinees neergepoot. Een zacht doekje erbij, beetje suikerwater in zijn snaveltje... gepamperd en verzorgd werd 'ie. En als het lukte werd het beestje later lekker weer in de tuin losgelaten. Ging het niet goed dan werd ome Jos erbij geroepen voor een liefdevolle euthanasie. In twijfelgevallen werd Stichting Vogelopvang gebeld.

Niet alleen de merels uit de tuin werden gered. Er waren ook musjes bij de vleet. Ik herinner me een ontsnapte kanarie die we vanaf het winkelcentrum in een sjaal mee naar huis hebben genomen. En we hebben een keer een of ander gelig meesjesexemplaar gevonden waarvan mijn moeder twijfelde of hij dood was of niet. Die heeft  nog een tijdje op zijn platte rug in de gang in een vogelkooitje gelegen in afwachting van een of ander teken. En toen waren we weer rond, want laat dat nou precies de dag geweest zijn dat de lompe pukkelpuber die mij mijn eerste kus heeft bezorgd zijn opwachting maakte. En dat had toch ook wel iets weg van een dooie mus.

16 opmerkingen:

  1. Ach ja, de natuur rond huis, zo mooi, zo aandoenlijk en soms zo wreed. Die angstig piepende vogeltjes in het voorjaar, zich vastklemmend aan een takje, te laag bij de grond. Die natuur moet zijn loop hebben, wat je zegt. Maar het is hartverwarmend te zien hoe sommige mensen proberen te redden wat er te redden valt. Dierenliefhebbers, mooie mensen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. @Zannemiek: ondanks mijn afkomst ben ik niet zo'n wildedierenredder. Hooguit als ik een dapper moment heb dat ik een lieveheersbeestje met ongeneeslijke verwondingen een genadestoot geef. Wanneer moet je ingrijpen en wanneer moet je de natuur de natuur laten. Moeilijke vraag.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. mamalien, je hebt er een volger bij :-)
    leuke blog !!!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik ben ook een vogelliefhebber, van hele kleintjes tot hele grote (zoals ze in de Spaanse Pyreneeën vliegen) en heb er ook al heel wat geadopteerd hier in de tuin en dan niet in een bakje van de chinees (hahahaha), maar in het kippenhok, succes verzekerd!

    Meesterlijk stukje dit!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. En waar zijn al die musjes nu eigenlijk gebleven? Heb er als kind ook wel een paar gered die uit het nest waren gevallen. Voeren met een pipet...erg leuk en het gaf nog voldoening ook!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. haha die is leuk!
    heb nooit musjes gered, wel eendjes...toen mijn man bij de dierenambulance werkte en ik wle eens meereed...zo schattig van die eendjes in je handen..en dan hup naar de vogelopvang.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Weer een geweldig verhaal. Wat schrijf jij toch leuk.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Leuk verhaal! Goed idee om die vogeltjes te verzorgen. Wij hebben er ook wel eens een naar de opvang gebracht. Ik heb bewondering voor de toewijding waarmee die mensen hun werk doen!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Hihi, bij ons zwommen er altijd jonge eendjes in de wasbak die waren gered van "bijna verdrinking"!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Achossie....ik heb nog nooit een vogeltje gered....ik vraag me af hoe zielig ik het zou hebben gevonden: vast veel te!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Wat een leuke herinnering en wat een dierenliefde. GEweldig. Wij hadden in 2009 nog een nestje in een fietsmandje: http://toaske.web-log.nl/toaske/2009/06/de-vierling.html

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Leuk geschreven! Het plaatje vind ik eng, want ik vind vogels eng.

    BeantwoordenVerwijderen

Laat maar horen!

Mammalien is er nog....

maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl