Akkefietje

Zoon knerpt niet snel. Dus als hij thuis komt, beetje beteuterd kijkt en vertelt dat een jongen hem in de speeltuin heeft omgeduwd en met zijn hoofd keihard tegen de grond heeft geduwd, tot twee keer toe, dan is er wat aan de hand. Dat was dinsdagavond. Er was niets gebeurd, zoon had niets gedaan. Hij deed het zomaar!

De dag erop, we zitten in de auto, vertelt hij tussen neus en lippen door dat diezelfde jongen hem op school in de gang tegenkwam en hem met zijn hoofd tegen de deur aan heeft geslagen. Watkrijgenwenou?! Mammalien-bijt-op-tong-want-mag-niet-vloeken.  Ook pappalien kon het niet echt waarderen (understatement). 's Nachts lag ik wakker met zorgen over een opgroeiend psychopaatje dat de pik op mijn arme onschuldige zoontje heeft. Zoon zal toch geen type zijn dat pestkoppies aantrekt? Echt afschrikwekkend ziet hij er niet uit, integendeel. Dus zat ik vanmorgen bij de juf met het verhaal. Zij zou er werk van maken.

En dat deed ze. De juf had inderdaad met die jongen gepraat. Maar ook met zoon. Want zoon bleek toch wel een beetje aanleiding gegeven te hebben, hij had met zand gegooid volgens de tegenpartij(*). Aha... het oud-hollands zelfgebakken modderballen gooien! Dat is inderdaad een lokale sport hier. Sommige jongens vinden dat leuk. Zoon doen dat niet om te pesten dus, maar gewoon omdat dat het spel is. Blijkbaar had deze jongen het even leuk gevonden en toen niet meer. En dat had mijn zoon dan weer niet zo goed begrepen en misschien was er wel een beetje modder per ongeluk wat op de verkeerde plek terecht gekomen, dat geloof ik graag. Maar in plaats van even duidelijk en netjes stophouikikwilnietmeer had de jongen er maar op los gebeukt. En de dag erop nog een keer. Vergevingsgezind is anders, maar goed. Dat heeft de juf hem hopelijk aan het verstand gepeuterd. Later kwamen ze elkaar weer tegen "en deed hij niks" volgens zoon.

En de mijne? Die had dus wel degelijk (een beetje) aanleiding gegeven. Omdat een moeder zich toch ergens zorgen over maken moet maak ik me dan maar weer zorgen over het feit dat zoon zo lekker in zijn eigen wereldje zit dat hij het helemaal niet door heeft. Zijn wereld is druk, vol actie en fantasie, hij vermaakt zich er prima. Met (liefst wat drukkere fantasierijke) vriendjes maar ook alleen. En dat hij daarbij niet altijd oog heeft voor de rest van de wereld met andere mensen die hij soms per ongeluk wat in de weg zit, en dat sommige mensen daar wat minder goed op reageren, dat is iets waar hij zich dan weer niet druk om maakt. Daar heeft hij een moeder voor.