Mammalien is er nog....

maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl

Ik ben weer terug, ik ben weer weg

De zomervakantie is weer voorbij. Tijd om eens te bloggen over wat wij allemaal hebben uitgevoerd de laatste paar weken. Maar.... niet hier. 

Ik begin op een nieuwe site, nieuwe naam. Blogger was leuk maar geeft me niet genoeg vrijheid om te doen wat ik wil met mijn blog. 

Heel graag nodig ik iedereen uit mee te lezen op mijn nieuwe blog: Saralien 
(klik of tik in: https://saralien.nl en voeg 'm toe aan Blogloving)

Traktatiebeleid

Binnenkort moeten we weer trakteren op school. Géén cupcakes! riep hij geschrokken, op één van mijn voorstellen. Niet dat hij ze niet lust. Toen het bij oudere brussen nog wel mocht at hij graag mee. Maar hier en nu, op zijn school, anno 2018, moet het trakteren Gezond zijn! Een speerpunt. De oudercommissie jaagt de directie aan die de juffen inzetten als suikergestapo.  Koek Mag niet van de juf!

De eerste de beste dag op deze school kwam hij hongerig thuis uit school, want de evergreen liga uit zijn pauzetrommeltje mocht niet worden opgegeten. Fruit meegeven vond ik nooit zo'n succes, want dat wordt nogal zompig in die schooltassen. En een radijsje, dat gaat me echt te ver... Nu stop ik er vaak een bifi worstje in. Tot ik hoorde dat dat bere-ongezond is. Maar hé, er zit geen suiker in! Of het is te goed verstopt.

Foto: www.gezondtrakteren.nl

Wat je wel mag trakteren is onduidelijk. Een hele avond zitten knutselen op een vliegmachine of stekelvarken van radijsjes en blauwe goyabessen, die voor de meeste kinderen, inclusief de mijne, oneetbaar zijn, vind ik geen optie. Ook niet knutselen met voedingswaren die ze wél lusten overigens. Geen geknutsel.

Van die uitdeelcadeautjes dan, 30 keer 50 cent uitgeven aan milieuonvriendelijke rommel die direct kapot is? Hou op.

Waterijsjes, had ik bedacht. Het zou warm worden, ik breng ze dan wel even langs. Maar nee, dat vond juf een slecht plan. Suiker! Er zijn ouders bij die dat niet willen. Of ik ze misschien zelf kon maken van wat gemengd fruit en dan invriezen?

Hét alternatief voor de ouders die zich er graag wat sneller vanaf maken en niet mee willen doen aan de MijnOuderIsDeBesteKnutselaar verkiezing is popcorn. Dat mag. Zelfs popcorn uit zakken van de supermarkt. Hoef je alleen nog maar ergens leuke bakjes te scoren en de hele middag met een rol doorzichtig folie en lintjes te gaan zitten prutsen.

En ik snap het allemaal wel, ik wil ook niet dat hij drie keer per week een kilo spekjes en een zak winegums eet op school. Jongste is daarbij helemaal niet zo'n snoeper, vaak slaat hij af en uit zichzelf zal hij er niet naar talen. Een bakje aardbeien, dat vindt hij lekker. Of een stuk worst. En er zitten geen moslims in de klas, dus dat biedt perspectieven.

Overigens was het suikerfeest afgelopen week heel geslaagd hoorde ik. Er kwamen moeders (uit andere klassen) met lekker suiker, eh, mierzoete hapjes voorbij. Mijn zoon bliefde het niet. Geen probleem, vond de rest van de klas. Zijn koekjes waren zo weg.

Happiness tag lijstje dingetje

Gepikt. Hoewel ik wel van vrolijkheid en geluk houdt (sterker nog, kan niet zonder) houd ik niet zo van dat eeuwige positieve geneuzel. Positief doen om het positieven, nóóit eerlijk toegeven dat het niet lukt, je het even niet ziet zitten, de taart is mislukt of je je kapot ergert aan die collega die te hard op zijn appel zit te knauwen een stukje verderop. 

Ik doe dus even mee aan deze tag :-)  

Van welk eten word jij blij?

Eh, letterlijk? Met chocola en koffie kun je me per direct een beter gevoel geven. Maar vaak werkt iets hartigs en warms ook prima. Ik had (lang leven de schildkliermedicatie) het vaak koud en dan word je zo blij van een dekentje op de bank met een broodje kroket, een opgewarmde tortilla of desnoods een tosti erbij.  

Welke film maakt je vrolijk?

Oef, films. Ik kan me er zo even niet een voor de geest halen, behalve die hele goede films die toch niet zo best afliepen. En van die ellendige Disney kinderdingen die ik de laatste tijd in de bioscoop kijk krijg ik alleen maar uitslag. 

Series, Netflixx series, daar word ik wel blij van. Ook als het soms even niet zo heel gezellig toegaat, zoals in "Breaking Bad", of de spin-off "Better Call Saul". Ook een pareltje waar ik altijd met een fijn gevoel mee bleef zitten als het klaar was "Mad Men". Niet alleen de sfeer, mooie (retro) kleding en stijl en muziek, maar het verhaal en de karakters zaten ook zo goed in elkaar. Ik hoop dat er nog een seizoen komt. 

Welk kledingstuk maakt je happy?

Jurkjes! Niet te lang, wel redelijk wijd en flodderig in soepele katoen. Ik ben dol op bloemetjesjurken, maar met het figuur van de laatste paar jaar kies ik dan toch vaker voor donkere tinten. En mooie schoenen. 

Van welke beautyproducten word jij blij?

Oei, van mij wordt de beauty-industrie niet rijk. Ik houd wel van een lekkere scrub onder de douche. Of badzout. Lavendel, meestal. 

Wat is jouw gelukkigste herinnering?

Zo veel. Ik heb een heel goed geheugen maar wel selectief. Dus op een paar nare die echt indruk hebben gemaakt zijn de meeste herinneringen goed. Heel veel herinneringen aan lieve mensen van vroeger en nu. De geboorte van mijn kinderen. Die dag in Laren dat ik de brief opende die mijn huidige man me geschreven had. 

Van welke muziek word jij blij?

Voor ons trouwen hebben we een playlist gemaakt, ieder de helft van de nummers. Op de dag zelf ging het mis en is er vrijwel niets van gedraaid. Nu heb ik de lijst in mijn auto. Heerlijk. Al moet ik zeggen dat ik soms een nummertje dat man er op heeft gezet doorspoel :-) 

Ik vind heel veel nummers goed. De een past beter bij de ene stemming dan de ander. Vrolijk wordt ik vaak van Chef's special Amigo of Madness.

Wat doe je op dagen als je jezelf down voelt om weer happy te worden?

Vaak werkt het om gewoon iets te gaan doen, in de tuin werken of opruimen (weggooien!), iets waarbij je niet hoeft na te denken. Gezelschap opzoeken van een gezellig iemand die altijd vrolijk is en lekker kletst over alles en niks (ik ken er een paar). 

Als het echt erg is trek ik me terug in een donker hoekje. En soms ga ik (heel fout) mezelf troosten met ongezond eten. Iets depressiefs luisteren van Nirvana unplugged of lekker schreeuwen bij The Offspring wil ook nog wel eens helpen. 

Noem drie willekeurige dingen op die je ontzettend gelukkig maken:

1. Lekker zonnige dag met fijne temperatuur (22-24) na een tijdje minder weer
2. Een slimme, grappige, stoere maar vooral onverwachte opmerking van een van mijn kinderen waaruit blijkt dat ze net weer wat verder zijn met hun gedachten. 
3. De eerste slok warme cappuccino of koude pils op een terrasje

Van de doden niets dan goeds, of, hoe ik aan goede muziek kom...

Lang geleden, maar ik weet het nog goed. Ik studeerde. Op een ochtend werd ik wakker van mijn wekkerradio, waar ik op het nieuws hoorde dat Freddy Mercury was overleden. Wie? O ja. Van die clip, lang geleden, met die hoofden. Was best tof. De periode daarna werden we natuurlijk overspoeld met muziek van Queen en documentaires en zo. Pas toen heb ik zijn muziek eigenlijk leren kennen en waarderen. Wat een muzikant zeg.

Zelfde verhaal met Kurt Cobain. Pas toen ik zijn overlijdensbericht in de krant las kreeg ik een beetje dat hele Nirvana-gedoe mee. Wow. Top. Vind het nog steeds mooi. Net als Queen in mijn lijstje met favorieten.

John Lennon dan. God, ik was pas 12 toen! Maar met terugwerkende kracht in de periode daarna vond ik de Beatles helemaal te gek. Gelukkig hadden mijn oudere broers en zussen de platen allemaal al lang geleden gekocht en die leende ik dan graag - met of zonder toestemming vooraf.  

Ik ben gek op documentaires, en ook vooral op muziekdocumentaires. Veel meer dan bijvoorbeeld concerten of cd's van dezelfde artiesten. In vlot tempo komen de nummers voorbij, je hoort over hoe het begon en hoe het verder ging, waarom en hoe, achtergronden en - helaas meestal ook - hoe het dan uiteindelijk is afgelopen. 

Zo zag ik vanavond Jimi Hendrix. Bij mij vooral bekend van All along the Watchtower, waar U2 een hit mee had. Ik was puber, fan van U2, en vond dit gitaar gejank maar een takke-herrie. Jaren later wist ik eigenlijk nog steeds niet van Jimi, behalve dat ik altijd aan het zinnetje uit het boek van (ik meen) Christiane F.  moest denken die schreef dat ze zich niet kon herinneren of Jimi Hendrix nu een rode broek met groen shirt had gedragen of andersom. Hm. Het brein, mijn brein, onthoud de vreemdste dingen soms.

Deze week, bij het zien van de documentaire van Jimi Hendrix werd ik éindelijk, jaren na dato, eens met mijn neus op de feiten gedrukt. Wat een fantastisch muzikaal genie, prachtige muziek gemaakt. Je moet het ook een beetje in de tijd zien, maar ik vind er echt prachtige stukken tussen zitten, het blues achtige. Ben sowieso een gitaar-fan.

Misschien is het wel een bekend verschijnsel: na je dood krijg je pas écht goede publiciteit en is de wereld klaar voor muziek en schilderwerken en andere kunsterig producten van de echte genieën. (De serie van Jeroen Krabbé in de voetsporen van Van Gogh en Gaugain en.. vind ik ook heel erg interessant!) Aan de andere kant, ik geloof niet dat The Beatles of Queen veel last hebben gehad van een tekort aan publiciteit en verkoopcijfers. (Alleen ik was toen nog wat klein of niet geboren, daar kunnen zij verder ook niets aan doen. Bij Nirvana heb ik gewoon onder een steen gezeten, denk ik.)

Kennelijk ben ik een beetje traag. Ik ben niet zo'n grote muziekliefhebber dat ik alle concerten af ga en op de hoogte ben van alles wat er op het moment hot en happening is. Gelukkig heb je ook nog de Lenny Kravitz-en, Golden Earrings en Red Hot Chili Peppers en nog wat band, die zó lang meegaan dat zelfs ik ze niet heb gemist (sterker nog, bij Lenny was ik al vanaf de eerste hit een fan...) en nog steeds van nieuwe nummers en zelfs een optreden hier of daar kan genieten.

Waar luister jij graag naar en ben je op de hoogte van wat er nú nieuw en hot en opkomend talent is?

Heerlijk weekendje weg

Een weekendje naar de Ardennen. Van vrijdag (kind 1 was al vrij, kind 2 had opeens heel erg last van een HPV inenting en kind 3 had een moeilijke nacht gehad met wc bezoek en hoefde van ons niet naar school ... "mama, je zegt toch niet dat ik ziek ben he, dat is liegen, we gaan gewoon op vakantie!") tot en met zondag.

En echt, het was tof. Al was het maar omdat de kinderen weer zo veel groter zijn geworden dan eerst. Was het vroeger hel om langer dan twee uur te rijden, nu kwam er wel wat gemor van achter uit de auto - op d een of andere manier duurde de heenweg niet de beloofde 3 uur maar het dubbele -maar accepteerden ze het en wisten ze er mee om te gaan. De een keek een filmpje, de ander luisterde muziek en de derde combineerde leren voor een toets en slapen, met zijn hoofd op de tassen. Best knap. Geen gezeik, geen geruzie.

(Jammer dat ik ook een stuk rijden moest mocht, op onbekend buitenlands terrein, in een auto die ik niet vaak bestuur. Ik ben beter op mijn gemak op de bij-rijderstoel. Wanneer ik achter het stuur zit en de bijrijdersstoel wordt bezet door de eigenaar van de auto die beter denkt te weten hoe je rijden moet, word ik daar nog wel eens onzeker van.)

Maar he, eenmaal daar.... Ik, moeder die zich altijd en overal zorgen maakt (*) of iedereen de kinderen het wel leuk hebben, of alles geregeld is... kwam compleet tot rust. Nee, er was geen all-inclusive eten, geen 24 uur per dag snack om de pubers blij te houden. Nee, het zwembad was bere-saai zonder glijbanen en stroomversnelling. Maar het was wel zó rustig dat ze gewoon lekker konden doen wat ze zelf leuk vonden: lekker spelen, heel veel herrie maken tot wanhoop van de twee bejaarden die daar baantjes trokken, maar zelfs daar heb ik me niet heel zenuwachtig over gemaakt na een paar waarschuwingen omdat ze het kennelijk toch allemaal zelf oplosten , lekker drijven in hun meegebrachte eenhoorn-zwemband. Beetje met de familie spelen. Naar bed gaan wanneer ze zelf moe werden.

De kinderen worden groter, dat merk je. De jongste heeft nog een half uurtje in het speeltuintje doorgebracht, maar verder was er geen interesse meer voor. Verder ging het gewoon goed. Met elkaar lief, lekker spelen, met twee of drie, in alle combinaties. Filmpjes maken op de mobieltjes, (bord)spelletjes doen, alléén zonder ouders naar het zwembad(je) terwijl papa ligt te slapen en mama een boek leest.

Ze worden groot. Ze doppen hun eigen boontjes, en zo niet dan zijn veel meer voor rede vatbaar dan voorheen. Supertrots ben ik op ze. 

De Mammalien is kennelijk stukje bij beetje weer wat aan het lossssslaten. Combinatie van mijn state of mind tegenwoordig, maar vooral ook de leeftijd van de kinderen en het gevoel dat ze niet in zeven sloten zullen lopen, denk ik. Zeker niet met zijn drietjes. Ze kunnen ook wel even zonder me en vinden dat nog leuk ook. Ik heb heerlijk een boekje zitten lezen op de veranda terwijl de schatjes alleen op stap waren. Wow.

Dochter was altijd al vér vooruit op haar leeftijd, op een bepaalde manier. Jongste lijkt zijn emoties steeds beter onder controle te krijgen. Oudste begint ook écht wat ouder te worden, en vindt het niet altijd leuk meer om met de brusjes te gaan spelen, heeft andere interesses. Gevolg is dat middelste en jongste juist weer veel meer naar elkaar toe trekken. En dat is ook superfijn.

Oudste zat tot laat samen met mij op de veranda,  buiten, in het donker. Gezellig.

Ik begrijp (eindelijk) hoe fijn het kan zijn, op vakantie met je familie. Geen gestress over vergeten melkflesjes of niet slapende baby's. Geen zorgen over "vinden ze de speeltuinen wel leuk genoeg". Gewoon samenzijn met de kinderen en de man en veel tijd voor elkaar hebben. Het klinkt voor veel lezers misschien gek, maar eigenlijk kende ik dat niet. Niet uit mijn jeugd, toen ik zelf met mijn ouders op vakantie ging (daar hing altijd wel een soort van gespannen sfeer vol bezorgdheid over van alles en nog wat), niet van de tijd toen de kinderen nog een stuk kleiner waren en het voor 99 procent op mij neerkwam om te zorgen dat alle knuffels en flesjes aanwezig waren en op tijd werden gegeven. 

Komende zomer gaan we naar een hotel in de buurt van Praag. Hoop dat het net zo ontspannen zal verlopen als deze vakantie.

Klierig kliertje

Dik. Ik werd steeds dikker. Hoort erbij, dacht ik nog. De overgang. Of in ieder geval, de leeftijd. Op een paar supersportievelingen na lijken de meeste 45 plussers in mijn omgeving toch wel wat dikker te zijn geworden. En, ja, ik nam wel eens een zak patat en een stroopwafel. Hoewel steeds minder, want eigenlijk vond ik het niet zo tof, die extra kilo's. Niets mis met curvy shapes, maar toen ál mijn kleren veel te strak zaten en de vetrollen in de weg begonnen te zitten werd ik daar niet zo blij van. 

Met het afvalprogramma van vorig jaar (sport+dieet) heb ik heel erg mijn best gedaan. Ik kreeg wel wat meer conditie, zeker. Maar afvallen? Geen grammetje. Wat ik ook allemaal liet staan en wat ik extra bewoog, niets hielp. Sterker nog, afgelopen januari kreeg ik het voor elkaar om in een klap 3 kilo in een paar weken aan te komen. Dat was de druppel. Dit was niet normaal. 

Schildklier, misschien, dacht ik. Ook al omdat ik de overige 1001 symptomen ook helemaal herkende. Schoorvoetend naar de huisarts, want ik heb een hekel aan gezeur en gezanik om niets, en zelf al met een diagnose aankomen maakt je bij de gemiddelde huisarts ook niet echt populair. 

U heeft gelijk mevrouw, riep de huisarts, u heeft een flink verhoogde tsh waarde, uw schildklier werkt te traag. Ha! Dacht ik. Dat is mooi. Ten eerste ben ik niet gek, ten tweede sta ik niet voor lul als eigenwijze doe-het-zelvende hypochonder. Maar eh... ik héb dus wel wat. Op mijn nogal maagdelijke kaart stond opeens een heuse aandoening: hypothyreoïdie.

Een duidelijk beeld, niet langs de internist, goed behandelbaar, vond ze. En ik kreeg een doos pillen mee. Rest van mijn leven mag ik ze in een of andere dosis slikken.

Na 6 weken waren die enorm verhoogde waarden zo enorm gezakt dat de huisarts tevreden was (van 19 naar 0,2 - voor de kenners). Ik nog niet helemaal. Die meer en minder vage klachten die ik heb? Tja, wel een beetje geduld mevrouw, dat gaat langzaam.

Dat ik ineens weer een miss-universe body zou hebben had ik gehoopt maar als ik eerlijk ben niet verwacht. Een kilootje minder zou leuk zijn geweest maar in ieder geval ben niet meer aangekomen. Maar die zware benen, en dat enorme gehijg als ik twee trappen op loop? Het idee dat ik niet meer kan als ik twee games mijn best heb gedaan met tennis? Dat had ik voor de diagnose niet. En na een paar echte wedstrijden opeens zulke dikke onderbenen en knieeën dat ik niet meer lekker hurken kan? Hmh.

Ik heb geduld. Maar misschien binnenkort toch maar weer eens even moet gaan zeuren bij de huisarts. 

Het oude hek waande zich even de helft van een puberstelletje

Onze jongste, man van negen jaar, die is niet zo'n knuffelaar. En dat wordt er op deze leeftijd niet beter op. Meer stoere grapjes dan knuffels, zeg maar.

Des te harder verrast hij je als hij het initiatief neemt. Vanmiddag liepen we samen terug naar de auto, om nog even snel thuis wat te gaan eten voordat hij op scoutingkamp zou vertrekken.

"Mama, ik heb er zo'n zin in!", vertrouwde hij me toe. Even écht contact in plaats van de gebruikelijke grapjes en het gespring. Hij leek opeens wel een jaar ouder. En al pratend sloeg hij zijn arm om me heen, zodat we als een soort verliefd puberstelletje verder wandelden. Pubermeisje van bijna 50 was even van slag door maar zeer gelukkig met deze plotselinge avances en enigszins ongemakkelijk vanwege het halve meter lengteverschil. 

Wat een bijzonder kind is dit toch, met zulke intense gevoelens waar hij soms zelf niet goed raad mee weet. Nog los van het geknuffel en zijn geluk over het aanstaande kamp, was ik vooral helemaal blij dat hij zijn masker even liet vallen en een open en eerlijk kijkje in zijn ziel gaf.  Daar kan hij me echt mee ontroeren tot op het bot.

Niks overdreven, het gebeurt gewoon echt

Waarom is De Luizenmoeder zo'n succes? Omdat het gewoon écht is. Het gebéurt. Hoe erg aangedikt het allemaal lijkt als je kijkt - haha, herkenbaar, grappig, maar een beetje overdreven is het wel - een paar weken later zit je weer middenin een hele discussie over een gezamelijk cadeau kopen voor de juf. Wat zeg ik, een gezamelijk cadeau kopen? Ik ga te snel, over een discussie óf er een cadeau voor de juf moet komen. Op zich is daar niemand tegen, maar moet dat dan gezamenlijk, en is er dan een vast of vrijwillige bijdrage, hoe zamel je het in, wanneer, wie...

Een groep vrouwen en een enkele man die allemaal hun zegje willen doen. Ik verdenk er een paar van dat ze koste wat kost tégen zijn, of hun eigen idee door willen drukken, of in ieder geval nooit meegaan met het idee van moeder zus en zo. Zeer vermoeiend.  Zelfs mijn twaalfjarige dochter, die toch wat gewend is op het gebied van whatsappen en meidendiscussies, zat hoofdschuddend mee te kijken hoe mijn anders vrij rustige mobiel opeens ontplofte, tijdens een gezellig koffiemomentje. 

Vorig jaar op een andere school werd ik al een beetje eng toen ik écht luizenmoeder was en over de te controleren hoofden van de kindertjes hele stammenstrijden werden gevoerd. Dit jaar is het gelukkig wel iets beter, maar krijg ik toch steeds meer het idee dat ik er te oud voor aan het worden ben. Het is kind drie, school nummer drie, en dezelfde discussies al jarenlang. Vaak over helemaal niks. En áls het onderwerp dan al misschien ergens over gaat, dan wordt er gewoon weer veel te veel over gepraat en de meest vreemde dingen verzonnen. (Winterklaas, ik roep maar wat) 

Ik ben schoolmoe aan het worden. Of oud. Of allebei.

Kreeg ik gisteren een mail van de middelbare school. Wie wil er in de Ouderraad? Nou, ik hoop iemand met goede ideeen die daar heel goed in is. Er is nogal wat te verbeteren daar. Maar ik pas even. Ik geloof niet dat ik er erg geschikt voor ben.

De puber en zijn sociale habitus

Door oudste zoon omstandigheden had ik wat weinig slaap gekregen, afgelopen nacht. En omdat ik ook geen twintig dertig niet zo jong meer ben zakte ik na de lunch compleet in. Het huis was ontploft, overal lag speelgoed, vieze vaat en jongste liep te klieren en maakt nóg meer troep, maar ik trok het even niet meer. Aan papa de eer. Ik ging even een uurtje naar mijn bed.

Ergens tussen mijn bijna comateuze middagslaap door hoorde ik zoon nog wel naar papa roepen: is het goed als er zo twee jongens komen, voor het schoolproject? Maar ik was zo moe... bovendien, papa is een papa en die kan dat allemaal best aan.

Toen ik weer soort van wakker én zowaar helemaal decent aangekleed mét beha en maillot, (kennelijk had ik toch iets meegekregen van het aanstaande bezoek) op weg was naar beneden viel ik met mijn neusje in de boter. Daar stonden twee vrienden van oudste in ons halletje, waar ik al veel over gehoord heb maar nog niet eerder live had mogen bewonderen.

Er moest kennelijk opeens op deze feestelijke paasdag iets voor school worden gedaan. Prima. Mama is blij a. dat er schoolwerk wordt gedaan b. dat hij vrienden heeft waar hij kennelijk veel lol mee trapt aan de verhalen te horen  c. leuk dat ik ze eens zelf van dichtbij kan beoordelen met ze kennis kan maken.

Aardige jongens hoor, leken ze me. Wat ze van ons moeten denken, ik weet het niet. De eerste indruk van de familie van zoon was eh, bijzonder. De troep in de huiskamer was zo mogelijk nog groter geworden. Papa had niets opgeruimd. Sterker nog, papa lag keihard te snurken op de bank en was niet van zins zijn ogen open te doen. Wat ik dan altijd enorm veel gênanter vindt dan hijzelf. Zus verschool zich achter haar telefoon. Jongste broer deed ook leuk mee. Rende me op de trap tegemoet, onder luidkeels geschreeuw: "Help! vrienden van oudste, ENG! En vooral die ene. Met dat kleurtje!"

Nou wéét ik dat oudste en zijn meer-en-minder getinte vrienden daar zelf ook graag vriendelijk bedoelde grapjes over maken, en ik wéét dat jongste zichzelf graag een houding geeft door extreem  grappig te willen doen met grapjes die een groot deel van de buitenwereld niet altijd helemaal snapt, en ik wéét dat de beste manier om daarop te reageren is om in de overtreffende trap mee te gaan doen ("o nee! vrienden! wat eng!"). Maar ik kwam toch met een soort van zeer donkerrood gekleurd hoofd bij de jongens in kwestie aan. Hoe. Genant. Kan. Je. Het. Hebben.

Die "donkerwitte" was het minst verlegen en stak gelijk spontaan zijn hand naar me uit. De jongen is vakkenvuller bij onze lokale super, zo heeft zoon me in een van zijn zeldzame ontboezemingen eens verteld. Ik ben nieuwsgierig en geinteresseerd naar zijn leven en met wie hij omgaat, dus eh...  "Mam kijkt bij elke donkere jongen in de supermarkt op zijn naamkaartje om te zien of jij hebt bent", verklapte hij direct mijn geheim. Tegen zijn vrienden is hij kennelijk een stuk extraverter over ons dan over hen tegen ons. Ik kleurde nog maar eens een tintje er bij. "Ze lijkt op je!", riep de jongen blij naar zoon. Die daarop zelf wat moeilijk begon te kijken.

Ze hebben lekker gewerkt, hoop ik. In ieder geval kwam er veel geluid en gelach uit zijn kamertje waar hij overigens zelf wél netjes had opgeruimd, voor de gelegenheid. Heerlijk. Pubers.

Bejaarden zijn niet achterlijk - te veel juf Anken in de gezondheidszorg

Goed zo, mevrouw, u doet het héél goed! De verpleegkundige, een heuse juf Ank, waarschijnlijk is ze in een vorig leven ook kleuterjuf is geweest, kijkt er echter een beetje zuur bij. Haar patiënt doet eigenlijk helemaal niet zo goed mee. Ze heeft al een keer een beetje bozig moeten zeggen dat ze wél serieus moet blijven. “Anders kunnen we net zo goed stoppen”. Dat dat geen dreigement maar een vluchtroute was zag ze nog net op tijd in.

De patiënte is bijna 90, flink doof en een beetje zenuwachtig. Ze krijgt een longonderzoek: knijper op je neus en op commando in- en uitademen door een buis. Is ingewikkelder dan het klinkt (en niet alleen voor bejaarden zonder ervaring met medische tests). Het duurt dan ook even voor ze hem doorheeft. Bij een van de eerste pogingen ziet ze zichzelf zitten - met knijper op de neus hardop puffen en hijgen voor een pinnige kinderjuf - en krijgt de slappe lach. En omdat ik dezelfde genen heb én precies weet wat ze nu denkt is het voor mij ook niet te doen om niet te lachen.

Juf Ank laat geen barst in haar strakke smoelwerk zien en worstelt door met vriendelijk doch beslist communiceren zoals ze heeft geleerd op de cursus. Nee, IN de mond mevrouw. Ik ga u helpen. HEEL goed. U doet het heel goed. Alleen nog een klein beetje ...

Bij de volgende poging doet mijn moeder weer braaf haar best en ik pulk met heel veel aandacht wat pluisjes van mijn panty. Omdat ik zeker weet dat als we ook maar even oogcontact hebben we weer in lachen zullen uitbarsten. Om alles en niks, de absurditeit en de treurigheid van dit alles. Ride si sapis.

Dat taalgebruik, die houding. Ja, ze is doof, en vergeet wel eens wat. Soms moet je iets herhalen. Maar dat wil niet zeggen dat ze een peuter is. Die hele betutteling. Ik weet wat mijn moeder daarvan denkt en kan het alleen maar met haar eens zijn. We zeggen natuurlijk niks, daar zijn we te braaf voor. Pas als we even later alleen zijn zegt hardop: ze doen net of ik achterlijk ben.

Wat doet u het goed!, kreeg ze ook te horen toen ze op haar 87 voor het eerst in het ziekenhuis lag. Alleen maar omdat ze de operatie had overleefd en in bed lag zonder al te veel te zeuren over pijn en waarschijnlijk aangeboden heeft om de kamervloer straks lekker even te dweilen Zo veel complimentjes kreeg ze dat ze op een bepaald moment in haar onschuld vroeg "of ze haar niet verwarden met iemand anders". Ze vond het op zich wel fijn, al die aandacht, maar ook wel een beetje apart. Het is een bikkel, en van een generatie en familie waar je niet bent opgevoed om te zeuren, om eerst om anderen te denken en dan pas voor jezelf. De generatie die als kind een tik op hun vingers kreeg als ze met links wilden schrijven in plaats van een stickerkaart en een nintendospelcomputer voor elk druppeltje plas op de pot.

Ze heeft het vaak gezegd. Vriendelijkheid en gemeend medeleven, dat is fijn, dat is ook haar eigen instelling en dat waardeerde ze dan ook echt wel in de benadering van het ziekenhuis toen. Maar soms missen ze net de plank en slaat het door in betutteling. Ze is bijna 90, geen 4.

"En ze denken soms dat we achterlijk zijn".

Roept ze verontwaardigd. In de volle wachtkamer waar de rest van haar patiënten nog zit te wachten. Op het geluidsvolume van een wat dove bijna 90 jarige, die niet doorheeft dat de verpleegkundige in kwestie net weer haar hoek om de hoofd van de deur steekt.

En daar moest ik dan ook wel weer om lachen.

Ik en mijn Netflix - de laatste paar weken

La Casa de Papel

Acht dieven sluiten zichzelf en hun gijzelaars op in de Koninklijke Munt van Spanje terwijl een crimineel meesterbrein de politie manipuleert om zijn plan uit te voeren. 

Bloedstollend spannende thriller met onverwachte wendingen. Europees, wat ik een aanbeveling vindt. Spaans, zelfs. Dus ook leuk qua taal om te kijken hoeveel je ervan verstaat (Nederlandse ondertitels aan :-)

Het schijnt dat binnenkort seizoen 2 op Netflix start. Wij gaan kijken!


En daarna kwam Dark. Duits. Had ik al over geschreven. Crimi, science fiction, echte mensen, en lekker donker.

Ik keek met man en de 15jarige zoon mee naar Altered Carbon, een science fiction. Maar haakte zelf al snel af wegens te veel geweld en had ook spijt dat we de 15 jarige mee lieten kijken (iets teveel seks en geweld)

Daarna kwam Ozark. Het burgerlijke gezinnetje van financieel expert Marty verhuist van Chicago naar de Ozarks in Missouri (hé, hoe Amerikaans wil je het hebben?!) omdat hij een beetje in de problemen is gekomen met zijn wiswasserij-baantje voor een drugsbaas. De problemen worden groter en groter en op het einde moet hij binnen vijf jaar 500 miljoen dollar wit zien te wassen.

De serie heeft wel wat van onze zeer geliefde serie Breaking Bad, hoe de gewone burgerlijke man opeens middenin het criminele circuit belandt. Deze Ozark heeft iets minder bizarre humor maar het blijft wel boeien. Ook mooi om te zien hoe het gezinnetje functioneert nu ze meegesleurd worden in dit alles: de huwelijkspartners die tot elkaar veroordeeld zijn, de puberdochter, het zoontje dat zich op school van een heel andere kant laat zien.
.. We kijken uit naar seizoen 2.

Nu zijn we bezig met Tabula Rasa. Een Vlaamse serie. Dat is leuk! Zonder ondertitels, dus. En zo stom hoe je gewend bent met ondertitels en gesproken tekst tegelijk te kijken, nu één van beide mist en de Vlaming niet altijd even duidelijk Nederlands spreekt moet ik echt heel goed opletten en het geluid iets harder zetten dan normaal..... :-)

Een Vlaamse psychologische thriller dus, over een vrouw met geheugenverlies. Leuke invalshoek vind ik altijd, als kijker kom je naarmate de serie vordert zelf ook steeds meer te weten en ga je meer begrijpen, aan de hand van flashbacks en kleine beetjes geheugen van de hoofdpersoon die terugkomen. Heel mooi gemaakt ook, en mooie beelden. Beetje surrealistisch soms.

(Ik moet wel lachen om de bijrollen in het zottenkot, maar de geestenuitdrijver met haar maatje hadden een beetje teveel kabouter-plop-gehalte. Los daarvan: top-serie!)

Bespiegelingen

Nou dahag, Milan(*), en mama-van-Milan, bedánkt voor het spelen! 

 

Bam. Voordeur dicht, ik wijs jongste waar de auto staat. 

Jongste geeft me gezellig een handje en huppelt naast me. Een goede bui, kennelijk. "Mam, het was écht heel leuk". Hij heeft zijn volumeknop nog op 10 staan. Gelukkig is het niet erg als de gastvrouw dit nog meekrijgt. 

Ik krijg nog wat uitleg. "Want Mam, het was de éérste keer hè, dat ik daar speelde. En weet je, een eerste keer, dat is lastig, want je weet nog niet hoe het is. En daarom doe ik het dan niet altijd. Soms is het leuk, maar soms is het helemaal niet leuk. Of een vriendje zegt dat het leuk is maar dat vind ik dan helemaal niet. Maar Milan is écht heel aardig, en hij zei dat het leuk is om bij hem thuis te spelen, dus ik geloofde hem." 

Er volgen nog meer mooie bespiegelingen in de auto. Dat hoofd van hem, dat denkt altijd wel, dat zie ik aan hem. Maar alleen als hij goed in zijn vel zit komt het er ook in woorden uit. Ik begin hem te snappen, mijn zoon. En hij zichzelf ook steeds beter geloof ik.  

(*) U begrijpt, Milan heet in werkelijkheid natuurlijk geen Milan maar gewoon Pietertje. Of Roderik. Zoiets.

Uiteindelijk wordt je vanzelf een muppetmannetje

"Jullie zitten de hele tijd stomme opmerkingen aan het maken", wierp dochter (12) ons ouders (hoogbejaard, ergens tussen de 45 en de 55) voor de voeten. We zaten met zijn allen naar de tv te kijken. Ik weet niet meer welk programma, De Voice Kids, reclame, een voorstukje van iets anders,  of misschien toch gewoon Wie is de Mol.

Even, mensen. Een intermezzo. Wat tóp dat het tóch Jan bleek te zijn, de mol. Wat een heerlijk energieke boef is dat. Ik denk dat zijn ouders stapelgek van hem werden vroeger, maar zo in de omgang is zo'n vent, als ie eenmaal wat is uitgegroeid, wel heel leuk. Zeker van een afstandje. Net als Martijn Krabbé, die vroeger door zijn ouders aan een boom werd gebonden omdat ze geen raad met hem wisten. Of mijn eigen Pappalien. Haha. Hartstikke leuke kerels, beetje jongensachtig nog, niet zo saai. Maar bij deze een waarschuwing van Omalien aan alle dames die serieus over huisjeboompjebeestje nadenken: aan je eigen genen kun je weinig veranderen, aan die van je kinderen voor de helft. Ben je dus gesteld op je rust, bedenk dat zo'n actieve grappig levendige vent vol creatieve ideeën nu misschien wel leuk is voor een avondje uit, maar dat de vergeelde, gesettelde boekhouder die met zwarte schoenen het gas van zijn burgermansauto nooit te diep intrapt, als kind vast véél gezeglijker was... :-) 

Goed. Verder. Inmiddels ligt mijn eigen voormalig pittige puber en ietwat adhd-erige echtgenoot tegenwoordig ook vaak lui gestrekt op de bank te kijken naar iets op tv. Bovendien - zou het de generatie zijn of toch onze geboorteplaatsen (Utrecht en Rotterdam) - vinden man en ik het allebei gewoon heel erg gezellig om elkaar onze ongezouten mening te geven over wat we zien. Vaak delen we die mening en zijn we best goed in sarcasme en we vinden elkaar hoe dan ook vaak wel heel grappig (ook als we zelf even het onderwerp van lief bedoelde sarcasme worden). Ik ben helemaal niet van het bewust willen beledigen, maar zo onder elkaar kan dat best toch? Oudste zoon is er ook wel van, en zijn puberhumor past prima in ons straatje. Maar dochter vind het niks.  

Dochter is het er niet mee eens. We zijn vaak te negatief. (Generatiekloofje?) Maar ventileren vooral iets te vaak en te hardop onze mening. Zowel over de inhoud van programma's als over  het uiterlijk van de mensen - waarbij ik ook echt wel positief soms, over de schoenen van eh... weet ik niet meer, en gisteren nog over de mooie Antonio Banderas. Wat ik in tegenstelling tot Pappalien het enige leuke vond aan de film Desperado. Maar ook dat weer terzijde. 

Onze mening dus. Man en ik zijn het meestal roerend eens. Maar zij is nog zo lekker enthousiast, geniet nog van de rommeltjes bij de Xenos. Vond nog maar een paar jaar geleden schoenen met lovertjes glittertjes en hakjes het mooiste wat er bestond. Zij geniet van de dingen waar meisjes van haar leeftijd van genieten, wil de magie niet ongedaan laten maken door ons stelletje cynische betweterige zeikerds.

Misschien raak ik ook wel wat verzuurd. Maar wat zijn sommige dingen toch stom, dom of onnodig. Niet alleen die hebbedingen van de Xenos en de Action. Ik zie best veel blogs voorbij komen waarin allerlei leukigheid ("lifestyle") wordt gepresenteerd, múst-haves (wat the fuck is nou weer must have, behalve eten en drinken en een lekker bed?) , challenges (nooit begrepen) of bucketlistjes waarvan ik dan denk... mmmh, waarom zou je in vredesnaam je 1 jarige baby met zijn neus in een taart willen stoppen - nota bene dezelfde ouders die hem de rest van zijn leven alleen maar op vrolijk versierde paprika laten trakteren op school? Ieder zijn ding natuurlijk. Ik ben ook veranderd en vind andere dingen leuk dan toen ik een tiener of twintiger was. Misschien ben ik altijd wel een beetje tegen met de massa meedoen geweest, of misschien ben ik wel gewoon een beetje aan het verzuren... is heel goed mogelijk. 

Maar dochter heeft me wel wat geleerd. Je mag zelf lol hebben als ene helft van het duo Waldorf en Statler, en op feestje met gelijkgestemden is dat prima. Maar houd je even in zolang er nog jonge frisse onbedorven kinderzieltjes in de buurt zijn. 

Op stap met de wifi code

Na anderhalve week een griepende achtjarige thuis, een week schoolvakantie thuis - zonder man maar met één achtjarige en twee pubers - had mama het weer even helemaal gehad.

Vroeger speelden ze nog wel eens samen, tegenwoordig zit puber één achter de pc met koptelefoon op te gamen, kijkt puber twee op eigen kamer een Netflixx serie of youtube. En is de achtjarige vooral bezig met afwachten wat ik bedenk dat hij kan doen. Met mij. Moet ik hem overhalen mee te gaan met vriendje als vriendje vraagt of hij wil spelen. Eén middagje.

Mama, ik verveel me. Mama, is er nog wat lekkers? Dat lust ik niet. Mama ik heb honger. Mama, HIJ doet... Mama ZIJ doet... Mama ik weet niet wat ik moet. Of nog erger, gewoon niets zeggen en niets doen behalve bankhangen. Al dan niet met mobiel of achter de tv. 

En mama maar strijken, wassen, eten maken, opruimen en proberen niet al te goed te schaken tegen de kleine valsspeler. 

(Ik weet, het is allemaal verklaarbaar, het puberbrein, drukke school, etc etc)

En toen aan het einde van de week was ik het helemaal zat.

De oudste twee mochten de vaatwasser uitruimen, en inruimen. Hun eigen pasta koken. Ik heb dik gewonnen van de kleine valsspeler. Ik heb geweigerd om zijn kleding te gaan halen van boven (dat lijkt de laatste tijd een leuk spelletje, mama voor je karretje spannen, met een grapje meestal, maar ondertussen...). Meneertje was echter te koppig om toe te geven en bleef liever alleen bloot op de bank zitten dan met mij naar de bioscoop te gaan. Jammer dan, maar het scheelde me wel geld. En ik had andere plannen... 

Ik ben een halve dag op stap gegaan, alleen. Nou ja, met sleutel van het hok waar het modem hangt, dat ik er voor de zekerheid maar even uitgetrokken had. Geen beeldschermen dus vandaag voor vier man. Zelfs de tv deed het niet meer. Aan papa de schone taak om uit te leggen waaróm we 24x7 gamen of films kijken niet zo'n best idee is voor kinderen.

Wat zij hebben gedaan, ik weet het niet. Heb er ook niet naar gevraagd. Ook mama's hebben soms even een break nodig van het mama-zijn. 

Eenmaal thuis was mijn humeur weer oke. De kinderen poeslief. Zeker toen de wifi weer aan mocht.

Ik moet het eens vaker doen.

Netflixx serie Dark - donker en lelijk en beklemmend, prachtig!

Ik las de post over de Netflix serie Dark eerder bij Huisvlijt. Ik ben een echte Netflix liefhebber - samen met man 's avonds op de bank als alle kinderen slapen - en ben dus altijd in voor goede tips. Door het verhaal van Nicole én alle reacties eronder werd ik nieuwsgierig: deze serie moeten we eens proberen.

Het verhaal (lekker zelf puzzelen)

Inmiddels hebben we een aantal afleveringen gehad en man en ik zijn beiden overtuigd, dit is een goede keus. Drama, thriller, science-fiction, las ik bij de omschrijving. Klopt, alle componenten zijn aanwezig en in mooi gelijk verdeelde mate (en lees science fiction dan niet als "toekomst met vliegende auto's, want het speelt zich vooral af in de jaren '80). Het verhaal gaat over de speurtocht naar vermiste kinderen, diverse families, diverse generaties.

Ik ga verder niet teveel op de inhoud in, zelf vind ik het heel vervelend om van te voren te al te veel te weten over het verhaal in boek of film die ik nog moet gaan lezen of kijken. En juist dit is ook een van de dingen die ik zo leuk vindt aan deze serie: je moet goed moet opletten en gaandeweg ga je steeds meer begrijpen wat er eigenlijk aan de hand is.

Stranger Things op zijn Duits? 

Het doet inderdaad in het begin wat denken aan de Netflixx "Stranger Things". Daar heb ik een seizoen van gekeken, hopend dat het beter zou worden, maar heb het toen opgegeven. Ik had steeds het gevoel dat zat te kijken naar een kruising van ET (phone home, die Amerikaanse jongetjes op die fietsjes!) en een hele foute horror voor pubers. Dark gaat dieper en is serieus spannend.

Donker en naar en "lelijk" is niet verkeerd 

Een van de reacties die ik las was dat bij Dark "de mensen allemaal zo lelijk zijn". Juist dat triggerde mij ook weer om te gaan kijken. Ik ben meer van de Europese film noir dan van de Hollywood glitter en glamour. (Niet dat ik Stranger Things nou vol vond zitten met mooie beelden, nu ik er over nadenk, maar dat was wel wat Amerikaanser.)

Inderdaad, geen glamour, geen Hollywood, maar "gewone" Duitsers, oud en jong. Een donker bos, interieurs die allemaal wel tikje vrolijker geverfd hadden kunnen worden in het echt (maar wie zegt me dat niet half Duitsland gewoon nog van donkerbruin hout is?) Het draagt in ieder geval allemaal bij aan de geloofwaardigheid en de sfeer. Het is een spannende en beetje beklemmende serie, inderdaad geen vrolijke. In de allereerste scene is er gelijk een verhanging, van wat een paar minuten later de vader van een puberjongen blijkt,  die daar natuurlijk behoorlijk mee in de knoop kwam. Wat mij betreft hoort die donkere houten kamer en dan ietwat scheefgezakte huis in de stromende regen hoort daar helemaal bij.

Jaren 80

De serie speelt zich deels af in 1986, waarin de hoofdrolspelers tieners waren (hé, net als Pappalien en ik!) Hoe irritant is het als een scene zich zogenaamd in de tachtiger jaren afspeelt en dan heeft er iemand een jurk aan die in de zeventiger jaren al niet meer kon, of juist een soort zelfbedacht ouderwets. Maar hier voelt ales wel goed.  Zeeeer herkenbaar dus. De muziek, de kleding, de walkman. Alleen die Duitse muntjes hadden wij niet :-)

Wij zijn tot dusver enthousiast en heel benieuwd hoe het verder gaat.

Ken jij de serie Dark, wat vind je er van of heb ik je misschien overtuigd om het eens te gaan proberen?  Voor wie durft is hier: de trailer te bekijken (klik)

Een van de beste boeken die ik in de afgelopen tijd heb gelezen

Op mijn e-reader staat een verzameling boeken die ik niet zelf heb uitgezocht. Soms valt het tegen, soms mee. En soms heb je echt een pareltje ontdekt. Zoals het boek Naamloos van Pepijn Lanen. Mooi geschreven, grappig, anders dan anders.

Een rauwe eerlijke en humoristische roman over de worstelingen van de dertiger, lees ik op de achterkant. Na afloop, gelukkig, want anders was ik er misschien niet aan begonnen. Dacht eigenlijk dat ik even klaar was met de twintigers en dertigers en hun overgecommercialiseerde mommyblogs en social media gedoe. Bleek dit toch opeens wel een geweldig boek.

"Het begint met dat ik mijn naam niet kan herinneren", begint het boek. De ik persoon, een dertiger dus, is na afloop van de laatste dag op zijn werk enorm bezopen geraakt. Ontwaakt niet met zomaar een kater maar is compleet de weg kwijt. Wie hij is, waar. Woont in een tijdelijke appartement van een vriend, maar wie dat is weet hij ook niet. Hij staat er helemaal alleen voor. Hij weet dat hij pas aan het einde van de maand ergens moet komen opdagen op een nieuwe baan maar geen idee wat hij doet of waar. Heeft nog wat geld maar ook dat lijkt eindig. Hij besluit een maand niet te drinken en trekt zijn hardloopschoenen aan. Een zoektocht naar zichzelf.

De verhaallijn is goed, maar vooral de manier waarop het verhaal wordt verteld, de sfeer, het taalgebruik vond ik mooi.

Dit stukje:

Het is nog vroeg als de amoebe stijfjes ontwaakt op het midden van de vloer. Kleine tikjes tegen het schuine dakraam hebben hem gewekt. [..] De amoebe wil gevoed worden. Hij wil een flinke kom warme havermout osmoseren. Banaatje d'r bij. Handje blauwe bessen. Een walnootje of een pecan. Het water loopt de amoebe in de mond. Dan is het tijd om te zuchten. 
'Zucht,' zucht de amoebe. 

Pas onder de douche ontpop ik me weer een beetje tot een mens. De amoebe laat ik van me af glijden en wegspoelen door het putje.

Om te zoenen. Of deze:

Ik voel me als een rijpe banaan in een heerlijk luchtig gebakken sneetje warm bananenbrood vers uit de oven. Geprakt, gemixt, gebakken en toch aromatisch en op de enige plek waar ik thuishoor.

Kortom, een aanrader. Ook te koop bij Bol.com: Naamloos; Pepijn Lanen.

De huishoudtag

Villa Blabla, ik neem hem over! De huishoudtag.

Vaatwasser of met de hand afwassen?

Natuurlijk de vaatwasser. Sinds ik dat ding heb gaat er vrijwel niets meer met de hand. Tenzij de pannen héél vies zijn. Of het om één lepetje gaat dat er niet meer in past.

Het ding draait tegenwoordig 2 keer per dag (want de familie wordt steeds groter en gaat steeds meer eten!). Nu wordt het tijd om de kinderen te leren hoe ze hem in en uitruimen.

Wegwerp poetsdoekjes of uitwasbaar poetsgerei?

Ik ben dol op wegwerpdoekjes. Allesreinigerdoekjes, chloordoekjes voor de wc, babydoekjes voor de kwetsbare plekjes op hout of stof. Pas als ik me echt kwaad maak en er grotere oppervlakken worden gedaan neem ik een emmer met spons en oude theedoeken, heb ook nog ergens een microvezel liggen maar daar weet ik niet zo goed mee wat ik er mee aanmoet...

Stofzuiger of bezem?

Bezem? Die gebruik ik alleen in de tuin. Onze katten laten behoorlijk wat haren achter, en van die korrels uit de kattenbak die dan aan hun pootjes blijven hangen en het hele huis doorzwerven (heel fijn om met je blote voeten op te gaan staan, NOT). De kinderen laten veel kruimels vallen omdat ze kennelijk overal en nergens koek en brood en weet ik het eten. Dus stofzuigen moet eigenlijk elke dag. Maar meestal wordt het een of twee keer per week.  Afhankelijk van of er bezoek wordt verwacht :-)

Stofzuiger of swiffer?

Swiffer gebruik ik zelden. Dweilen doe ik met zo'n mop en allesreiniger.

Droogkast of was ophangen?

Ik heb de droogkast even door GoogleTranslate gehaald :-) Ha! Een wasdroger. Ja zeker. Gebruik ik vrijwel elke dag een of twee keer. Voor alle wasjes. Heel soms komt er iets een stuk kleiner uit dan er in is gegaan (de lamswollen trui van man), maar meestal gaat het goed. En het wordt zo lekker zacht!

Milieuvriendelijke poetsprodukten of chemische troep?

Eh.... ik ga me schamen geloof ik. Maar je zet me aan het denken. Misschien toch eens vaker proberen.

Vloeibaar wasmiddel of waspoeder?

Een beetje wat er in huis is / in de aanbieding. Ik heb thuis geleerd dat vloeibaar slecht is voor je machine, maar af en toe een keertje zal wel loslopen denk ik. Ik was zelden heel warm, de was krijgt niet echt de kans om vuil te worden hier.

Strijken of niet strijken?

Bloesjes, t-shirts, katoenen broeken strijk ik zeker. Vaak de theedoeken ook nog. Slaapshirts of sportspullen van katoen vouw ik netjes op en duw even een strijkbout ertegen. Dekbedovertrekken niet, en spullen van kreukvrij materiaal natuurlijk niet.

Ik vind strijken wel een fijne bezigheid, kan daar lekker "Zen" van worden. Ik had daar een blogje over geschreven, maar nu zie ik dat dat nog in concept fase staat. Moet ik eens publiceren....

Chemische luchtverfrisser of geurstokjes?

Versgebakken appeltaart! Of stoofperen. Het raam open. Desnoods op de wc een chemisch iets, maar eigenlijk vind ik dat vaak erg vies ruiken. Geurstokjes heb ik ook, maar daar komt vrijwel geen lucht meer af na het eerste uur.

Spuitbus of sopje, emmer en aftrekker om de ramen te zemen?

Sopje (spiritus) met trekker en spons. Maar ik ben er zó slecht in, heb altijd strepen. Iemand tips?

We hadden een glazenwasser voor de bovenste verdieping maar nu opgezegd wegens slechte prestaties. En die ladder, mwah... ik weet het niet. Ben aan het nadenken over een ingenieus systeem om het van binnenuit of van beneden te kunnen doen. 

Poetsvrouw of zelf poetsen?

Ik heb verschillende huishoudelijke hulpen gehad, de een beter dan de ander. De beste waren wel een stuk beter dan ik zelf moet ik zeggen. De laatste paar jaar doe ik alles zelf. Omdat ik nu thuis werk en dus tijd over zou hebben voor het huishouden. Man doet de zware klussen, en dingen als badkamers ontschimmelen en oven schoonmaken, schuur opruimen. 

Keelgat, tenen en lontje

Het zouden de hormonen kunnen zijn, maar er schiet me vandaag nogal veel in het verkeerde keelgat. Mijn tenen zijn lang en het lontje kort.

Die duif bijvoorbeeld. Bovenop deze paal die tussen onze huizen in staat gaan ze graag zitten, stomme duivengeluiden maken, nestjes bouwen en vooral heel veel poepen. Wat een troep maken die beesten zeg! En het is ook nog niet eens eenvoudig te verwijderen.  Je kunt er slecht bij, maar het is ook enorm kledderig. Je moet de boel opvegen met een tissue of zo, en dan voel je die zachte kledders zo in elkaar drukken tussen je vingers... blegh. Als één van de buurmannen die ladder nou eens opklimt om de boel voor eens en voor altijd dicht te maken zodat er geen duif meer in kan!

Dan een nieuwsbrief van school, waarin de directie het volgende melde:

Dat aanvliegen, dat alleen al. Duiven vliegen aan, incidenten toch niet? Of zijn duiven eigenlijk óók incidenten? Dat zou natuurlijk kunnen. Maar verder lees ik hier eigenlijk vooral: "Niet zeiken, ouders, allemaal koppen dicht en opzouten. Wij hebben altijd gelijk."

Zoiets schiet deze moeder - die een van de laatste is om naar school te komen om te vertellen dat de juffen hun werk anders moeten doen - een beetje veel in het verkeerde keelgat. Ik heb ook gemerkt dat de ouders van kinderen die naar dit type onderwijs gaan over het algemeen heel wat mondiger en van hun eigen gelijk overtuigd zijn dan gemiddeld. Soms is dat irritant, soms weten ze misschien ook nog wel eens wat of kunnen ze misschien wat toevoegen. En er zijn ook gewoon heel veel ouders zoals ik die zich bijna schuldig voelen als ze de hard werkende leerkrachten moeten lastig vallen met vragen of als ze denken dat het niet goed gaat met hun kind. En dan zo'n dooddoener in de algemene nieuwsbrief? 

En dan werkgerelateerd: de servicedesk die een iets te lakse houding aanneemt en mij vraagt het maar te zeggen als ik wil dat zij het gemelde probleem oplossen? Waarvoor vraag ik het ze eigenlijk?

Ik denk dat ik die hele stapel werk die ik voor mezelf heb neergelegd even laat voor wat het is, en een gezonde wandeling buiten ga maken om straks met nieuwe energie te beginnen. Die servicedesk heb ik dan ook niet meer nodig. Ik heb namelijk alle vertrouwen in mijn eigen aanpak.

Even met de man er tussenuit, de foto's

Wij waren dus zomaar opeens met zijn tweetjes weg. Twee dagen Maastricht. Zonder kinderen.

Op weg naar Maastricht eerst even langs de Outlet van Roermond. Lelijk winkelcentrum, bovendien voor mensen die niet zoveel om merken geven ook niet heel nuttig. Het was grappig om een keer gezien te hebben, maar als je niet persé iets in de uitverkoop zoekt is het niet een uitje dat de moeite van het bekijken waard is. Ik zag wel wat laarzen bij Fred de la Bretonniere - maar hé, geen laarzen nodig. En ik heb een mooie Ray Ban gezien, maar was toch te gierig om 100 euro een zonnebril neer te tellen. Achteraf natuurlijk spijt, want die 5 euro brillen van de Hema zijn zo waardeloos dat ik er elk seizoen wel een paar koop maar er zelden een opzet...

En toen waren we precies op tijd op het Vrijthof voor een fijne lunch. In het zonnetje, onder de terrasverwarmer. Het leek wel zomer! De twee biertjes (per persoon) zakten er in ieder geval lekker in...

Mooie doorkijkjes in het oude deel van de stad, keitjes, oude stadswal, mooie gebouwen... Ik houd er wel van. 

Heerlijk! Er even uit. Dingen doen die je niet doet met je kinderen. En toch, bij alles wat ik doe moet ik aan ze denken. Zie ik in de winkels kleding voor de kids in plaats van voor mezelf, ze zijn onderwerp van gesprek als we op het terras zitten. En daarbij was er nog een klein beetje tegenslag in de vorm van een dochter met griep. Ze was aan de beterende hand, dachten we, en was op de ochtend van ons vertrek ook gewoon naar school gegaan maar kwam toch vroegtijdig naar huis met klachten en is de dag er op thuis gebleven... Niet dat ze met haar twaalf jaar en haar verstopte neus niet zonder mama kan, maar toch... voelde het wat minder fijn. Al was het maar omdat haar telefoon er nog beroerder aan toe was dan zijzelf (overleden) en de meeste communicatie dus via broer of oppas verliep.

In het hotel... natuurlijk altijd even een paar foto's maken terwijl de man het bed uitprobeert. 

Geen foto's van de Wellness, er waren een paar sauna's en een zwembad. Dat hebben we natuurlijk ook even gedaan. (Vlug vlug, in twee dagen moet je álles gedaan hebben, dus het relaxen gaat ook wat sneller dan normaal....)

Toen wij in het hotel toch net lekker even de voetjes omhoog hadden (lees: man snurkt, ik doe een Wordfeud) kwam er een telefoontje van de oppas: paniek! Ze moest met spoed weg voor iets spannends in de familie...

 Gelukkig was er een inval-oppas snel geregeld en kon oppas nummer 1 na een paar uur gewoon weer terug naar ons huis. Maar het zorgde toch voor wat onrust. 

(Zo belden de kinderen mij, toen oppas 2 net was gearriveerd en het onduidelijk was wat de toekomst zou brengen. "Mama, wie blijft er vannacht bij ons?" Dochter vond het niet tof, die onzekerheid. Iks telde haar gerust. Oppas 1, of oppas 2, of een ander. Komt goed. Ze moeten maar even overleggen.   Papa riep op de achtergrond nog dat ze wel alleen konden blijven 's nachts, met zijn drietjes.  Dochter van 12 - en mij - leek dat geen goed plan. Jongste broer van 8 zag het probleem niet. "Ik pas wel op zus hoor, mama!" Stoer en lief, maar gelukkig niet nodig.)

De tweede dag was nogal nat en winderig, dus voornamelijk binnen doorgebracht. In het natuur historisch museum (nice! ook zonder kids leuk en veel meer tijd om rustig de bordjes te lezen :-)

En in de prachtige Lumiere bioscoop. Een heel mooi verbouwd oud industrieel 

pand, fijne sfeer en een heerlijke lunch.

De film "Three billboards outside Ebbing, Missouri" (klik voor youtube) was wel oke, maar ik had er hogere verwachtingen van. Het was een beetje traag. Kan ook komen omdat ik nog véél meer wilde doen in de tijd die we hadden. 

Zelfde voor Belgisch Restaurant Witloof. Heel veel lekkere biertjes, grappige menukaart, leuk gestyled interieur en een prachtige website, maar het eten vond ik dan weer wat tegenvallen na de goede recensies en de moeite die het ons gekost had een plekje te kunnen reserveren. (Ik had Luikse boulekes, die kun je beter laten staan. De frites was slap, het brood vooraf was keihard, de boter vies koud. De desserts waren wel weer oké. En de witloof met ham en kaas uit de oven die man had ook.)

En toen moesten we weer naar huis. Waar onze kinderen natuurlijk heel blij waren om ons te zien. En anders ik wel om hun te zien. Je krijgt de Lien soms even uit de mama, maar de mama nooit meer uit de Lien. Of zo iets.