Uiteindelijk wordt je vanzelf een muppetmannetje

"Jullie zitten de hele tijd stomme opmerkingen aan het maken", wierp dochter (12) ons ouders (hoogbejaard, ergens tussen de 45 en de 55) voor de voeten. We zaten met zijn allen naar de tv te kijken. Ik weet niet meer welk programma, De Voice Kids, reclame, een voorstukje van iets anders,  of misschien toch gewoon Wie is de Mol.

Even, mensen. Een intermezzo. Wat tóp dat het tóch Jan bleek te zijn, de mol. Wat een heerlijk energieke boef is dat. Ik denk dat zijn ouders stapelgek van hem werden vroeger, maar zo in de omgang is zo'n vent, als ie eenmaal wat is uitgegroeid, wel heel leuk. Zeker van een afstandje. Net als Martijn Krabbé, die vroeger door zijn ouders aan een boom werd gebonden omdat ze geen raad met hem wisten. Of mijn eigen Pappalien. Haha. Hartstikke leuke kerels, beetje jongensachtig nog, niet zo saai. Maar bij deze een waarschuwing van Omalien aan alle dames die serieus over huisjeboompjebeestje nadenken: aan je eigen genen kun je weinig veranderen, aan die van je kinderen voor de helft. Ben je dus gesteld op je rust, bedenk dat zo'n actieve grappig levendige vent vol creatieve ideeën nu misschien wel leuk is voor een avondje uit, maar dat de vergeelde, gesettelde boekhouder die met zwarte schoenen het gas van zijn burgermansauto nooit te diep intrapt, als kind vast véél gezeglijker was... :-) 

Goed. Verder. Inmiddels ligt mijn eigen voormalig pittige puber en ietwat adhd-erige echtgenoot tegenwoordig ook vaak lui gestrekt op de bank te kijken naar iets op tv. Bovendien - zou het de generatie zijn of toch onze geboorteplaatsen (Utrecht en Rotterdam) - vinden man en ik het allebei gewoon heel erg gezellig om elkaar onze ongezouten mening te geven over wat we zien. Vaak delen we die mening en zijn we best goed in sarcasme en we vinden elkaar hoe dan ook vaak wel heel grappig (ook als we zelf even het onderwerp van lief bedoelde sarcasme worden). Ik ben helemaal niet van het bewust willen beledigen, maar zo onder elkaar kan dat best toch? Oudste zoon is er ook wel van, en zijn puberhumor past prima in ons straatje. Maar dochter vind het niks.  

Dochter is het er niet mee eens. We zijn vaak te negatief. (Generatiekloofje?) Maar ventileren vooral iets te vaak en te hardop onze mening. Zowel over de inhoud van programma's als over  het uiterlijk van de mensen - waarbij ik ook echt wel positief soms, over de schoenen van eh... weet ik niet meer, en gisteren nog over de mooie Antonio Banderas. Wat ik in tegenstelling tot Pappalien het enige leuke vond aan de film Desperado. Maar ook dat weer terzijde. 

Onze mening dus. Man en ik zijn het meestal roerend eens. Maar zij is nog zo lekker enthousiast, geniet nog van de rommeltjes bij de Xenos. Vond nog maar een paar jaar geleden schoenen met lovertjes glittertjes en hakjes het mooiste wat er bestond. Zij geniet van de dingen waar meisjes van haar leeftijd van genieten, wil de magie niet ongedaan laten maken door ons stelletje cynische betweterige zeikerds.

Misschien raak ik ook wel wat verzuurd. Maar wat zijn sommige dingen toch stom, dom of onnodig. Niet alleen die hebbedingen van de Xenos en de Action. Ik zie best veel blogs voorbij komen waarin allerlei leukigheid ("lifestyle") wordt gepresenteerd, múst-haves (wat the fuck is nou weer must have, behalve eten en drinken en een lekker bed?) , challenges (nooit begrepen) of bucketlistjes waarvan ik dan denk... mmmh, waarom zou je in vredesnaam je 1 jarige baby met zijn neus in een taart willen stoppen - nota bene dezelfde ouders die hem de rest van zijn leven alleen maar op vrolijk versierde paprika laten trakteren op school? Ieder zijn ding natuurlijk. Ik ben ook veranderd en vind andere dingen leuk dan toen ik een tiener of twintiger was. Misschien ben ik altijd wel een beetje tegen met de massa meedoen geweest, of misschien ben ik wel gewoon een beetje aan het verzuren... is heel goed mogelijk. 

Maar dochter heeft me wel wat geleerd. Je mag zelf lol hebben als ene helft van het duo Waldorf en Statler, en op feestje met gelijkgestemden is dat prima. Maar houd je even in zolang er nog jonge frisse onbedorven kinderzieltjes in de buurt zijn.