zondag 4 maart 2018

Op stap met de wifi code

Na anderhalve week een griepende achtjarige thuis, een week schoolvakantie thuis - zonder man maar met één achtjarige en twee pubers - had mama het weer even helemaal gehad.

Vroeger speelden ze nog wel eens samen, tegenwoordig zit puber één achter de pc met koptelefoon op te gamen, kijkt puber twee op eigen kamer een Netflixx serie of youtube. En is de achtjarige vooral bezig met afwachten wat ik bedenk dat hij kan doen. Met mij. Moet ik hem overhalen mee te gaan met vriendje als vriendje vraagt of hij wil spelen. Eén middagje.

Mama, ik verveel me. Mama, is er nog wat lekkers? Dat lust ik niet. Mama ik heb honger. Mama, HIJ doet... Mama ZIJ doet... Mama ik weet niet wat ik moet. Of nog erger, gewoon niets zeggen en niets doen behalve bankhangen. Al dan niet met mobiel of achter de tv. 

En mama maar strijken, wassen, eten maken, opruimen en proberen niet al te goed te schaken tegen de kleine valsspeler. 

(Ik weet, het is allemaal verklaarbaar, het puberbrein, drukke school, etc etc)

En toen aan het einde van de week was ik het helemaal zat.

De oudste twee mochten de vaatwasser uitruimen, en inruimen. Hun eigen pasta koken. Ik heb dik gewonnen van de kleine valsspeler. Ik heb geweigerd om zijn kleding te gaan halen van boven (dat lijkt de laatste tijd een leuk spelletje, mama voor je karretje spannen, met een grapje meestal, maar ondertussen...). Meneertje was echter te koppig om toe te geven en bleef liever alleen bloot op de bank zitten dan met mij naar de bioscoop te gaan. Jammer dan, maar het scheelde me wel geld. En ik had andere plannen... 

Ik ben een halve dag op stap gegaan, alleen. Nou ja, met sleutel van het hok waar het modem hangt, dat ik er voor de zekerheid maar even uitgetrokken had. Geen beeldschermen dus vandaag voor vier man. Zelfs de tv deed het niet meer. Aan papa de schone taak om uit te leggen waaróm we 24x7 gamen of films kijken niet zo'n best idee is voor kinderen.

Wat zij hebben gedaan, ik weet het niet. Heb er ook niet naar gevraagd. Ook mama's hebben soms even een break nodig van het mama-zijn. 

Eenmaal thuis was mijn humeur weer oke. De kinderen poeslief. Zeker toen de wifi weer aan mocht.

Ik moet het eens vaker doen.

9 opmerkingen:

  1. Vind je het erg dat ik luidop gelachen heb? ;-) Zalig verhaal, leuk geschreven!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hahaha, sorry. Ik vind het vooral heel erg grappig om te lezen. Drastische maatregelen hoor.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ben toch wel benieuwd hoe de reacties waren toen geen enkel schermpje werkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Een probaat middel bij lastige kinderen die elkaar in de haren zitten , wordt boos op allenmáál en ze zullen het al heel snel weer met elkaar eens zijn "wat hebben wij een strontvervelende moeder" dat schept een band. Werkte vroeger al prima ook zonder wifi kabels;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Arme jij! Ik voel helemaal met je mee want het is erg herkenbaar. Goed dat je gewoon even in je eentje bent weggegaan!

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hihihi... herkenbaar hoor! Dat zal wennen geweest zijn voor de kinderen, zo zonder schermen. Ik weet niet of ik zou durven hier thuis, maar geniaal!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat een goed idee! Onze wifi modem staat in de meterkast en die kan ook op slot...

    BeantwoordenVerwijderen

Laat maar horen!

Potverdrieduizenddubbeltjes

Waar is de tijd gebleven dat je ergens gratis een katje kon afhalen, die vervolgens op zijn of haar eigen verantwoordelijkheid aansprak en t...