Het oude hek waande zich even de helft van een puberstelletje

Onze jongste, man van negen jaar, die is niet zo'n knuffelaar. En dat wordt er op deze leeftijd niet beter op. Meer stoere grapjes dan knuffels, zeg maar.

Des te harder verrast hij je als hij het initiatief neemt. Vanmiddag liepen we samen terug naar de auto, om nog even snel thuis wat te gaan eten voordat hij op scoutingkamp zou vertrekken.

"Mama, ik heb er zo'n zin in!", vertrouwde hij me toe. Even écht contact in plaats van de gebruikelijke grapjes en het gespring. Hij leek opeens wel een jaar ouder. En al pratend sloeg hij zijn arm om me heen, zodat we als een soort verliefd puberstelletje verder wandelden. Pubermeisje van bijna 50 was even van slag door maar zeer gelukkig met deze plotselinge avances en enigszins ongemakkelijk vanwege het halve meter lengteverschil. 

Wat een bijzonder kind is dit toch, met zulke intense gevoelens waar hij soms zelf niet goed raad mee weet. Nog los van het geknuffel en zijn geluk over het aanstaande kamp, was ik vooral helemaal blij dat hij zijn masker even liet vallen en een open en eerlijk kijkje in zijn ziel gaf.  Daar kan hij me echt mee ontroeren tot op het bot.

Niks overdreven, het gebeurt gewoon echt

Waarom is De Luizenmoeder zo'n succes? Omdat het gewoon écht is. Het gebéurt. Hoe erg aangedikt het allemaal lijkt als je kijkt - haha, herkenbaar, grappig, maar een beetje overdreven is het wel - een paar weken later zit je weer middenin een hele discussie over een gezamelijk cadeau kopen voor de juf. Wat zeg ik, een gezamelijk cadeau kopen? Ik ga te snel, over een discussie óf er een cadeau voor de juf moet komen. Op zich is daar niemand tegen, maar moet dat dan gezamenlijk, en is er dan een vast of vrijwillige bijdrage, hoe zamel je het in, wanneer, wie...

Een groep vrouwen en een enkele man die allemaal hun zegje willen doen. Ik verdenk er een paar van dat ze koste wat kost tégen zijn, of hun eigen idee door willen drukken, of in ieder geval nooit meegaan met het idee van moeder zus en zo. Zeer vermoeiend.  Zelfs mijn twaalfjarige dochter, die toch wat gewend is op het gebied van whatsappen en meidendiscussies, zat hoofdschuddend mee te kijken hoe mijn anders vrij rustige mobiel opeens ontplofte, tijdens een gezellig koffiemomentje. 

Vorig jaar op een andere school werd ik al een beetje eng toen ik écht luizenmoeder was en over de te controleren hoofden van de kindertjes hele stammenstrijden werden gevoerd. Dit jaar is het gelukkig wel iets beter, maar krijg ik toch steeds meer het idee dat ik er te oud voor aan het worden ben. Het is kind drie, school nummer drie, en dezelfde discussies al jarenlang. Vaak over helemaal niks. En áls het onderwerp dan al misschien ergens over gaat, dan wordt er gewoon weer veel te veel over gepraat en de meest vreemde dingen verzonnen. (Winterklaas, ik roep maar wat) 

Ik ben schoolmoe aan het worden. Of oud. Of allebei.

Kreeg ik gisteren een mail van de middelbare school. Wie wil er in de Ouderraad? Nou, ik hoop iemand met goede ideeen die daar heel goed in is. Er is nogal wat te verbeteren daar. Maar ik pas even. Ik geloof niet dat ik er erg geschikt voor ben.

De puber en zijn sociale habitus

Door oudste zoon omstandigheden had ik wat weinig slaap gekregen, afgelopen nacht. En omdat ik ook geen twintig dertig niet zo jong meer ben zakte ik na de lunch compleet in. Het huis was ontploft, overal lag speelgoed, vieze vaat en jongste liep te klieren en maakt nóg meer troep, maar ik trok het even niet meer. Aan papa de eer. Ik ging even een uurtje naar mijn bed.

Ergens tussen mijn bijna comateuze middagslaap door hoorde ik zoon nog wel naar papa roepen: is het goed als er zo twee jongens komen, voor het schoolproject? Maar ik was zo moe... bovendien, papa is een papa en die kan dat allemaal best aan.

Toen ik weer soort van wakker én zowaar helemaal decent aangekleed mét beha en maillot, (kennelijk had ik toch iets meegekregen van het aanstaande bezoek) op weg was naar beneden viel ik met mijn neusje in de boter. Daar stonden twee vrienden van oudste in ons halletje, waar ik al veel over gehoord heb maar nog niet eerder live had mogen bewonderen.

Er moest kennelijk opeens op deze feestelijke paasdag iets voor school worden gedaan. Prima. Mama is blij a. dat er schoolwerk wordt gedaan b. dat hij vrienden heeft waar hij kennelijk veel lol mee trapt aan de verhalen te horen  c. leuk dat ik ze eens zelf van dichtbij kan beoordelen met ze kennis kan maken.

Aardige jongens hoor, leken ze me. Wat ze van ons moeten denken, ik weet het niet. De eerste indruk van de familie van zoon was eh, bijzonder. De troep in de huiskamer was zo mogelijk nog groter geworden. Papa had niets opgeruimd. Sterker nog, papa lag keihard te snurken op de bank en was niet van zins zijn ogen open te doen. Wat ik dan altijd enorm veel gênanter vindt dan hijzelf. Zus verschool zich achter haar telefoon. Jongste broer deed ook leuk mee. Rende me op de trap tegemoet, onder luidkeels geschreeuw: "Help! vrienden van oudste, ENG! En vooral die ene. Met dat kleurtje!"

Nou wéét ik dat oudste en zijn meer-en-minder getinte vrienden daar zelf ook graag vriendelijk bedoelde grapjes over maken, en ik wéét dat jongste zichzelf graag een houding geeft door extreem  grappig te willen doen met grapjes die een groot deel van de buitenwereld niet altijd helemaal snapt, en ik wéét dat de beste manier om daarop te reageren is om in de overtreffende trap mee te gaan doen ("o nee! vrienden! wat eng!"). Maar ik kwam toch met een soort van zeer donkerrood gekleurd hoofd bij de jongens in kwestie aan. Hoe. Genant. Kan. Je. Het. Hebben.

Die "donkerwitte" was het minst verlegen en stak gelijk spontaan zijn hand naar me uit. De jongen is vakkenvuller bij onze lokale super, zo heeft zoon me in een van zijn zeldzame ontboezemingen eens verteld. Ik ben nieuwsgierig en geinteresseerd naar zijn leven en met wie hij omgaat, dus eh...  "Mam kijkt bij elke donkere jongen in de supermarkt op zijn naamkaartje om te zien of jij hebt bent", verklapte hij direct mijn geheim. Tegen zijn vrienden is hij kennelijk een stuk extraverter over ons dan over hen tegen ons. Ik kleurde nog maar eens een tintje er bij. "Ze lijkt op je!", riep de jongen blij naar zoon. Die daarop zelf wat moeilijk begon te kijken.

Ze hebben lekker gewerkt, hoop ik. In ieder geval kwam er veel geluid en gelach uit zijn kamertje waar hij overigens zelf wél netjes had opgeruimd, voor de gelegenheid. Heerlijk. Pubers.

Bejaarden zijn niet achterlijk - te veel juf Anken in de gezondheidszorg

Goed zo, mevrouw, u doet het héél goed! De verpleegkundige, een heuse juf Ank, waarschijnlijk is ze in een vorig leven ook kleuterjuf is geweest, kijkt er echter een beetje zuur bij. Haar patiënt doet eigenlijk helemaal niet zo goed mee. Ze heeft al een keer een beetje bozig moeten zeggen dat ze wél serieus moet blijven. “Anders kunnen we net zo goed stoppen”. Dat dat geen dreigement maar een vluchtroute was zag ze nog net op tijd in.

De patiënte is bijna 90, flink doof en een beetje zenuwachtig. Ze krijgt een longonderzoek: knijper op je neus en op commando in- en uitademen door een buis. Is ingewikkelder dan het klinkt (en niet alleen voor bejaarden zonder ervaring met medische tests). Het duurt dan ook even voor ze hem doorheeft. Bij een van de eerste pogingen ziet ze zichzelf zitten - met knijper op de neus hardop puffen en hijgen voor een pinnige kinderjuf - en krijgt de slappe lach. En omdat ik dezelfde genen heb én precies weet wat ze nu denkt is het voor mij ook niet te doen om niet te lachen.

Juf Ank laat geen barst in haar strakke smoelwerk zien en worstelt door met vriendelijk doch beslist communiceren zoals ze heeft geleerd op de cursus. Nee, IN de mond mevrouw. Ik ga u helpen. HEEL goed. U doet het heel goed. Alleen nog een klein beetje ...

Bij de volgende poging doet mijn moeder weer braaf haar best en ik pulk met heel veel aandacht wat pluisjes van mijn panty. Omdat ik zeker weet dat als we ook maar even oogcontact hebben we weer in lachen zullen uitbarsten. Om alles en niks, de absurditeit en de treurigheid van dit alles. Ride si sapis.

Dat taalgebruik, die houding. Ja, ze is doof, en vergeet wel eens wat. Soms moet je iets herhalen. Maar dat wil niet zeggen dat ze een peuter is. Die hele betutteling. Ik weet wat mijn moeder daarvan denkt en kan het alleen maar met haar eens zijn. We zeggen natuurlijk niks, daar zijn we te braaf voor. Pas als we even later alleen zijn zegt hardop: ze doen net of ik achterlijk ben.

Wat doet u het goed!, kreeg ze ook te horen toen ze op haar 87 voor het eerst in het ziekenhuis lag. Alleen maar omdat ze de operatie had overleefd en in bed lag zonder al te veel te zeuren over pijn en waarschijnlijk aangeboden heeft om de kamervloer straks lekker even te dweilen Zo veel complimentjes kreeg ze dat ze op een bepaald moment in haar onschuld vroeg "of ze haar niet verwarden met iemand anders". Ze vond het op zich wel fijn, al die aandacht, maar ook wel een beetje apart. Het is een bikkel, en van een generatie en familie waar je niet bent opgevoed om te zeuren, om eerst om anderen te denken en dan pas voor jezelf. De generatie die als kind een tik op hun vingers kreeg als ze met links wilden schrijven in plaats van een stickerkaart en een nintendospelcomputer voor elk druppeltje plas op de pot.

Ze heeft het vaak gezegd. Vriendelijkheid en gemeend medeleven, dat is fijn, dat is ook haar eigen instelling en dat waardeerde ze dan ook echt wel in de benadering van het ziekenhuis toen. Maar soms missen ze net de plank en slaat het door in betutteling. Ze is bijna 90, geen 4.

"En ze denken soms dat we achterlijk zijn".

Roept ze verontwaardigd. In de volle wachtkamer waar de rest van haar patiënten nog zit te wachten. Op het geluidsvolume van een wat dove bijna 90 jarige, die niet doorheeft dat de verpleegkundige in kwestie net weer haar hoek om de hoofd van de deur steekt.

En daar moest ik dan ook wel weer om lachen.

Ik en mijn Netflix - de laatste paar weken

La Casa de Papel

Acht dieven sluiten zichzelf en hun gijzelaars op in de Koninklijke Munt van Spanje terwijl een crimineel meesterbrein de politie manipuleert om zijn plan uit te voeren. 

Bloedstollend spannende thriller met onverwachte wendingen. Europees, wat ik een aanbeveling vindt. Spaans, zelfs. Dus ook leuk qua taal om te kijken hoeveel je ervan verstaat (Nederlandse ondertitels aan :-)

Het schijnt dat binnenkort seizoen 2 op Netflix start. Wij gaan kijken!


En daarna kwam Dark. Duits. Had ik al over geschreven. Crimi, science fiction, echte mensen, en lekker donker.

Ik keek met man en de 15jarige zoon mee naar Altered Carbon, een science fiction. Maar haakte zelf al snel af wegens te veel geweld en had ook spijt dat we de 15 jarige mee lieten kijken (iets teveel seks en geweld)

Daarna kwam Ozark. Het burgerlijke gezinnetje van financieel expert Marty verhuist van Chicago naar de Ozarks in Missouri (hé, hoe Amerikaans wil je het hebben?!) omdat hij een beetje in de problemen is gekomen met zijn wiswasserij-baantje voor een drugsbaas. De problemen worden groter en groter en op het einde moet hij binnen vijf jaar 500 miljoen dollar wit zien te wassen.

De serie heeft wel wat van onze zeer geliefde serie Breaking Bad, hoe de gewone burgerlijke man opeens middenin het criminele circuit belandt. Deze Ozark heeft iets minder bizarre humor maar het blijft wel boeien. Ook mooi om te zien hoe het gezinnetje functioneert nu ze meegesleurd worden in dit alles: de huwelijkspartners die tot elkaar veroordeeld zijn, de puberdochter, het zoontje dat zich op school van een heel andere kant laat zien.
.. We kijken uit naar seizoen 2.

Nu zijn we bezig met Tabula Rasa. Een Vlaamse serie. Dat is leuk! Zonder ondertitels, dus. En zo stom hoe je gewend bent met ondertitels en gesproken tekst tegelijk te kijken, nu één van beide mist en de Vlaming niet altijd even duidelijk Nederlands spreekt moet ik echt heel goed opletten en het geluid iets harder zetten dan normaal..... :-)

Een Vlaamse psychologische thriller dus, over een vrouw met geheugenverlies. Leuke invalshoek vind ik altijd, als kijker kom je naarmate de serie vordert zelf ook steeds meer te weten en ga je meer begrijpen, aan de hand van flashbacks en kleine beetjes geheugen van de hoofdpersoon die terugkomen. Heel mooi gemaakt ook, en mooie beelden. Beetje surrealistisch soms.

(Ik moet wel lachen om de bijrollen in het zottenkot, maar de geestenuitdrijver met haar maatje hadden een beetje teveel kabouter-plop-gehalte. Los daarvan: top-serie!)

Bespiegelingen

Nou dahag, Milan(*), en mama-van-Milan, bedánkt voor het spelen! 

 

Bam. Voordeur dicht, ik wijs jongste waar de auto staat. 

Jongste geeft me gezellig een handje en huppelt naast me. Een goede bui, kennelijk. "Mam, het was écht heel leuk". Hij heeft zijn volumeknop nog op 10 staan. Gelukkig is het niet erg als de gastvrouw dit nog meekrijgt. 

Ik krijg nog wat uitleg. "Want Mam, het was de éérste keer hè, dat ik daar speelde. En weet je, een eerste keer, dat is lastig, want je weet nog niet hoe het is. En daarom doe ik het dan niet altijd. Soms is het leuk, maar soms is het helemaal niet leuk. Of een vriendje zegt dat het leuk is maar dat vind ik dan helemaal niet. Maar Milan is écht heel aardig, en hij zei dat het leuk is om bij hem thuis te spelen, dus ik geloofde hem." 

Er volgen nog meer mooie bespiegelingen in de auto. Dat hoofd van hem, dat denkt altijd wel, dat zie ik aan hem. Maar alleen als hij goed in zijn vel zit komt het er ook in woorden uit. Ik begin hem te snappen, mijn zoon. En hij zichzelf ook steeds beter geloof ik.  

(*) U begrijpt, Milan heet in werkelijkheid natuurlijk geen Milan maar gewoon Pietertje. Of Roderik. Zoiets.

Uiteindelijk wordt je vanzelf een muppetmannetje

"Jullie zitten de hele tijd stomme opmerkingen aan het maken", wierp dochter (12) ons ouders (hoogbejaard, ergens tussen de 45 en de 55) voor de voeten. We zaten met zijn allen naar de tv te kijken. Ik weet niet meer welk programma, De Voice Kids, reclame, een voorstukje van iets anders,  of misschien toch gewoon Wie is de Mol.

Even, mensen. Een intermezzo. Wat tóp dat het tóch Jan bleek te zijn, de mol. Wat een heerlijk energieke boef is dat. Ik denk dat zijn ouders stapelgek van hem werden vroeger, maar zo in de omgang is zo'n vent, als ie eenmaal wat is uitgegroeid, wel heel leuk. Zeker van een afstandje. Net als Martijn Krabbé, die vroeger door zijn ouders aan een boom werd gebonden omdat ze geen raad met hem wisten. Of mijn eigen Pappalien. Haha. Hartstikke leuke kerels, beetje jongensachtig nog, niet zo saai. Maar bij deze een waarschuwing van Omalien aan alle dames die serieus over huisjeboompjebeestje nadenken: aan je eigen genen kun je weinig veranderen, aan die van je kinderen voor de helft. Ben je dus gesteld op je rust, bedenk dat zo'n actieve grappig levendige vent vol creatieve ideeën nu misschien wel leuk is voor een avondje uit, maar dat de vergeelde, gesettelde boekhouder die met zwarte schoenen het gas van zijn burgermansauto nooit te diep intrapt, als kind vast véél gezeglijker was... :-) 

Goed. Verder. Inmiddels ligt mijn eigen voormalig pittige puber en ietwat adhd-erige echtgenoot tegenwoordig ook vaak lui gestrekt op de bank te kijken naar iets op tv. Bovendien - zou het de generatie zijn of toch onze geboorteplaatsen (Utrecht en Rotterdam) - vinden man en ik het allebei gewoon heel erg gezellig om elkaar onze ongezouten mening te geven over wat we zien. Vaak delen we die mening en zijn we best goed in sarcasme en we vinden elkaar hoe dan ook vaak wel heel grappig (ook als we zelf even het onderwerp van lief bedoelde sarcasme worden). Ik ben helemaal niet van het bewust willen beledigen, maar zo onder elkaar kan dat best toch? Oudste zoon is er ook wel van, en zijn puberhumor past prima in ons straatje. Maar dochter vind het niks.  

Dochter is het er niet mee eens. We zijn vaak te negatief. (Generatiekloofje?) Maar ventileren vooral iets te vaak en te hardop onze mening. Zowel over de inhoud van programma's als over  het uiterlijk van de mensen - waarbij ik ook echt wel positief soms, over de schoenen van eh... weet ik niet meer, en gisteren nog over de mooie Antonio Banderas. Wat ik in tegenstelling tot Pappalien het enige leuke vond aan de film Desperado. Maar ook dat weer terzijde. 

Onze mening dus. Man en ik zijn het meestal roerend eens. Maar zij is nog zo lekker enthousiast, geniet nog van de rommeltjes bij de Xenos. Vond nog maar een paar jaar geleden schoenen met lovertjes glittertjes en hakjes het mooiste wat er bestond. Zij geniet van de dingen waar meisjes van haar leeftijd van genieten, wil de magie niet ongedaan laten maken door ons stelletje cynische betweterige zeikerds.

Misschien raak ik ook wel wat verzuurd. Maar wat zijn sommige dingen toch stom, dom of onnodig. Niet alleen die hebbedingen van de Xenos en de Action. Ik zie best veel blogs voorbij komen waarin allerlei leukigheid ("lifestyle") wordt gepresenteerd, múst-haves (wat the fuck is nou weer must have, behalve eten en drinken en een lekker bed?) , challenges (nooit begrepen) of bucketlistjes waarvan ik dan denk... mmmh, waarom zou je in vredesnaam je 1 jarige baby met zijn neus in een taart willen stoppen - nota bene dezelfde ouders die hem de rest van zijn leven alleen maar op vrolijk versierde paprika laten trakteren op school? Ieder zijn ding natuurlijk. Ik ben ook veranderd en vind andere dingen leuk dan toen ik een tiener of twintiger was. Misschien ben ik altijd wel een beetje tegen met de massa meedoen geweest, of misschien ben ik wel gewoon een beetje aan het verzuren... is heel goed mogelijk. 

Maar dochter heeft me wel wat geleerd. Je mag zelf lol hebben als ene helft van het duo Waldorf en Statler, en op feestje met gelijkgestemden is dat prima. Maar houd je even in zolang er nog jonge frisse onbedorven kinderzieltjes in de buurt zijn.