dinsdag 29 januari 2013

Adoratie

Ze volgen me op de voet. Op, naast of soms zelfs eronder. Op welke verdieping ik ook ben, zijn zij. Het liefst in dezelfde kamer of anders liggen ze braaf voor de deur te wachten tot ik weer tevoorschijn kom. Ze zijn nog te stom te bescheiden om de deur zelf open te maken, gelukkig.

De rest van de familie vinden ze ook lief, maar is er maar één waar ze voortdurend heel dicht bij in de buurt willen zijn. De rest mag ze pakken en aaien, bij mij komen ze vrijwillig kopjes brengen en mijn schoot onderharen.

Ik voel me zeer gevleid. Eindelijk de verering die ik verdien. Euh, ik bedoel, waarom ik? Zou het komen omdat ik zo lief ben? Zo goed kan aaien, zo'n brede warme schoot heb, inzicht in de kattenpsyche? Of misschien omdat ik hoofd katten-catering ben en elke dag zorg voor lekkere harde brokken, vers water en wat melk...



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!