Afscheid nemen - op zijn manier

Jongste sjokt naar school. Deze week wil hij eens niet perse als eerste binnen zijn. Doet hij bovendien wat klef aan de deur. Laat mij niet los, hangt de clown uit. Ook thuis, vooral 's avonds voor het slapen gaan is hij ánders. Lijkt bij tijd en wijle enorm veel energie te hebben maar weet duidelijk niet wat er mee te doen. Zou er iets zijn?

Bij de deur van de klas staat zijn lieve juf de kinderen te verwelkomen. “Ik vind school STOM”, vertelt hij, tegen iedereen die het maar horen wil. De juf maakt een grapje, dat zij toch heel erg haar best doet om het voor hem leuk te maken. Hij lijkt even wat in verwarring gebracht, maar voegt er dan aan toe: “Maar ik ga toch naar een andere school!” En dan glipt hij snel naar binnen. Zonder verder naar mij om te kijken.

De juf vindt het niet erg. Hij is al afscheid aan het nemen, legt ze uit. Een psychologisch trucje, het huidige bekende voor zichzelf een beetje “stommer” maken zodat hij misschien die spannende overstap naar de nieuwe school straks durft te maken. Want reken maar dat dat best wel in zijn hoofd zit nu. 

Ah, op die fiets. Natuurlijk. Ik heb gevoelige kinderen zich zeker niet zomaar halsoverkop ondoordacht in iets nieuws storten maar alles goed en diep overdenken. En dat misschien niet altijd even duidelijk op volwassen toon communiceren, maar gewoon - zoals kinderen doen - laten merken door een beetje ander gedrag dan anders laten zien... 

Arm kind. Het is niet niks, zo'n overstap. Maar hopelijk voor het goede doel.