dinsdag 20 mei 2014

Alleen op de fiets

Of oudste niet alleen naar zijn sportclub kon fietsen, bedacht ik me opeens. Niet dat ik het erg vind om hem er heen te brengen, maar ik wil jongste niet alleen thuis laten en jongste wil ook niet altijd meer mee. Bovendien is oudste 11 en moet hij straks ook 8 of 12 kilometer van hier naar een middelbare school fietsen.

Hij kon het niet, dacht hij, wist de weg niet. Bij vriendje N, waar hij ook wel eens alleen heen fietst naar rechts en dan de brug over? Nee, wist hij niet. Dus had ik een strak plan: ik zou nog een keer met hem meefietsen. Dochter was uit spelen, jongste kon mooi achterop. Kijk, dít is de route, en nu goed onthouden!

Maar mensen, wat ben ik weer geschrokken van hoe hij (niet) aan het verkeer deelneemt. Hij heeft wel laatst zijn theoretisch verkeersexamen gehaald, maar blijkbaar is het op een plaatje makkelijker dan in de echte wereld. Dat fietspad dat opeens ophoudt, waar je de weg moet oversteken? Ten eerste had hij niet gezien dat het fietspad ophield, ten tweede dacht hij dat je bij het oversteken niet achterom hoeft te kijken of er auto's achter je rijden. (Welke idioot de fietspaden van de kindvriendelijke wijk richting de sportvelden zo gemaakt heeft weer ik ook niet.)   Het stoplicht even verderop had hij al helemaal niet gezien, dus ook niet dat het rood was... Ik moet zeggen, bij de drukke oversteek zonder stoplichten wachtte hij keurig. Een hele, hele lange tijd. Inschatten van snelheden is blijkbaar ook nog erg lastig.  

Ik geloof dat ik hem volgende week maar weer breng. (En we verhuizen gewoon naar de straat naast die middelbare school straks).  Lieve jongen van me, je hebt zoveel mooie talenten, maar dit is echt nog wel erg moeilijk en ik vind het beregriezelig om je los te laten, alleen op je fietsje.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Waar ik blij van word

Vandaag ben ik jarig! Na het gezinsritueel van wakker zingen en felicitaties en cadeau´s op bed zijn man en kinders vertrokken naar werk en ...