zaterdag 24 november 2012

Hoe het kon gebeuren

Mijn linkervoet glijdt weg. Er is niets meer aan te houden. In het kwartier -zeker- dat het lijkt te duren voor ik op die harde zwarte vloertegels van het buffetrestaurant terecht kom werken mijn hersens razendsnel - hoe ik neer ga komen, wat ik kan breken of kneuzen, hoe ik mijn val kan breken... Maar dan is daar toch die onvermijdelijke klap. Boem.Wat zeg ik, BOEM! Daar lag ik. Het oerbrood met kruidenboter dat ik zo zorgvuldig had uitgekozen schuift nog een metertje door over de vloer.

Het stelletje dat aan het buffet een wokschotel aan het samenstellen was schrikt hoorbaar als ik voorlangs kom schuiven. "Gaat het, meneer?", roept hij. Ook die moet ik even verwerken, dus antwoord ik niet zo snel. Ze hijsen me gezamelijk als een broze, ietwat onnozele bejaarde omhoog. Alsof ik niet net mijn 44e verjaardag aan het vieren ben. "Weet u zeker dat het gaat, mevróuw?" Mijn lijf lijkt het wel te doen ja, maar ik wil nog wel graag weten waar het nu precies mis is gegaan. 

Als we achterom kijken is dat overduidelijk: een flinke klodder op de vloer gemorst softijs is de boosdoener. Daar ben ik over uitgegleden. Terwijl zij het personeel waarschuwen dat er schoongemaakt moet worden hink ik nog enigszins beduusd terug naar ons tafeltje.

Waar zoon enthousiast aan zijn softijsje zit te likken. "Wel jammer, mama, dat er onderweg zo'n stuk was afgevallen, hij was wel zó groot". 

En bedankt.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat maar horen!

Mammalien is er nog....

maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl