Het stelletje dat aan het buffet een wokschotel aan het samenstellen was schrikt hoorbaar als ik voorlangs kom schuiven. "Gaat het, meneer?", roept hij. Ook die moet ik even verwerken, dus antwoord ik niet zo snel. Ze hijsen me gezamelijk als een broze, ietwat onnozele bejaarde omhoog. Alsof ik niet net mijn 44e verjaardag aan het vieren ben. "Weet u zeker dat het gaat, mevróuw?" Mijn lijf lijkt het wel te doen ja, maar ik wil nog wel graag weten waar het nu precies mis is gegaan.
Als we achterom kijken is dat overduidelijk: een flinke klodder op de vloer gemorst softijs is de boosdoener. Daar ben ik over uitgegleden. Terwijl zij het personeel waarschuwen dat er schoongemaakt moet worden hink ik nog enigszins beduusd terug naar ons tafeltje.
Waar zoon enthousiast aan zijn softijsje zit te likken. "Wel jammer, mama, dat er onderweg zo'n stuk was afgevallen, hij was wel zó groot".
En bedankt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat maar horen!