Onder het motto: wij hebben ook prijs, want we hebben elkaar, vlogen we elkaar, al bankhangend, in de armen. Waarbij hij met zijn knokige ellebogen mijn linkerborst zo'n beetje wist te halveren. En ik daarop een paar niet voor herhaling vatbare kreten produceerde.
"Mama, ik heb wél prijs, ik heb een gratis automatische vloekmachine gewonnen!"
"Fijn jongen, en ik een automatische tietenverpulveraar."
En toen was iedereen weer helemaal blij en gelukkig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat maar horen!