dinsdag 8 november 2016

Het mag wel wat vriendelijker allemaal

Ik was een lange blog aan het typen over wát me dwars zat. Op school, vanmorgen, en ook eerder al, op het plein. Sommige ouders... je zou ze je ergste vijand niet gunnen.

Ik weet nog een goede basisschoolleraar die altijd riep dat het "in de klas met de kinderen echt ontzettend leuk was, maar die ouders..." Ik heb soms medelijden met het piepjonge juffie, dat zo vaak belaagd wordt door hele hordes veel te assertieve ouders die één voor één éven moeten vertellen dat hún kind veel meer aandacht nodig heeft. En dat doen ze dan precies om half negen, aan de deur van de klas. En de kinderen maar braaf in de klas zitten wachten tot alle ouders weggebonjourd zijn en de juf éindelijk aandacht voor hen heeft...

Nog meer medelijden had ik met dat ene kind, trouwens, vorige week, dat iets niet wilde doen. En dat Moest, van de drillinstructeur hulpouder. "Wat Moet Moet, Koste wat Kost, geen Uitzonderingen! Anders denkt straks iedereen..."  Waaróm het mannetje niet wilde, daar had vooral zijn eigen moeder geloof ik schuld aan. Maar in plaats van dat de betrokken volwassenen het op een ander tijdstip samen uitvechten kreeg het mannetje te horen dat er gewoon maar geluisterd diende te worden. "Ook al is dat niet leuk".

Ik vond het niet zo prettig, deze sfeer. En waar ging het nou helemaal over? Volgens mij uiteindelijk meer om de strijd en de principes dan om wat er nou eigenlijk wel of niet gedaan moest worden. Consequent zijn is leuk, maar het moet niet star worden. En moet je toch doordrukken, doe het dan wat kindvriendelijker. Wat mij betreft mag je geen hulpouder (of juf) of moeder worden als je geen gevoel voor kinderen hebt.

Het blogje wilde niet vlotten. En toen kwam ik bij HuizeHens de volgende quote uit haar krant tegen.










Dat is wel een hele mooie. Ik weet wat ik voor persoon en wat voor moeder ik graag zou willen zijn.

11 opmerkingen:

  1. Soms denk ik wel eens dat jij in mijn leven meekijkt!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja tenenkrommend kan het soms zijn he?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dus er is niks veranderd sinds mijn kinderen van school af zijn? Herstel: dus het is nog erger geworden sinds mijn kinderen van school af zijn?

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Een prachtige spreuk en ja, helaas zijn veel mensen toch wel flink doorgeschoten in "mondigheid".
    Oke, laat er dan vroeger iets te véél autoriteit uitgegaan zijn van onderwijzers en politie, tegenwoordig lijken ze wel een doelwit van gefrustreerde mensen!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Tja, en toch denk ik dat er ook nog heel veel mensen zijn die net zo denken als jij en ik.

    Ook hier even een dikke dankjewel voor die leuke post van vandaag. ♥

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik moest serieus wennen aan de omgang met ouders op het schoolplein.
    Het gebeurt nog steeds dat een kind niks gevraagd wordt. 'ja, hij wil zijn zin hebben, maar dat krijgt 'ie niet hoor!' Niet eerlijk voor het kind, maar het is de onmacht van ouders. Ik was een maand geleden naar een workshop over 5 sleutels om je kind te zien. Dat was van Nieuwetijdskind en dat ging over dit soort thema's. Waarom is een kind dwars in jouw ogen? Vaak blijkt dat de volwassene het helemaal niet gevraagd heeft. Maar vindt dat het kind gewoon maar moet gehoorzamen.
    Tenenkrommend zoals Sillie al zegt.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Onmacht, maar soms ook egoïsme. "Daar heb IK geen zin in hoor...", wat het kind denkt of wil, dat boeit niet.

      Verwijderen
  7. Huh?? Een húlpouder???
    Echt bizar. Daar heb je dan toch evt. een juf voor? Ik zou het echt niet in mijn hoofd halen.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ook daar is het duidelijk een rommeltje. Ik was iig niet een kind wat zich liet drillen.

    BeantwoordenVerwijderen

Laat maar horen!

Waar ik blij van word

Vandaag ben ik jarig! Na het gezinsritueel van wakker zingen en felicitaties en cadeau´s op bed zijn man en kinders vertrokken naar werk en ...