Dagje uit naar Naturalis

Het is vakantie, en wij hebben een museumkaart: ik wil met de familie naar een "museum". Hé bah, reageert de kinderschaar. Saaaaai. Ik probeer het opnieuw. "Jongens, wat gaan we doen? Naar Naturalis, naar Beeld en Geluid, naar het Spoorwegmu, eh - oeps, zei ik bijna het M woord... - naar dat met die treinen?"

Oudste roept het hardst en het eerst: Naturalis! Dochter kijkt benauwd, ze heeft het niet zo op botten en sterk water. Ze ziet liever levende natuur. Jongste denkt nog steeds dat het saai is, maar dat is een beetje zijn levensmotto vandaag de dag, dus dat negeren we maar.

Eenmaal daar is er van alles te doen voor de kinderen. Zelf paleontoloogje spelen bijvoorbeeld. Een stukje bot opgraven en uitbikken en onderzoeken. Twee mooie dinobotjes mochten mee naar huis. Jongste zoon wilde niet meedoen. Ook niet aan de activiteit van bovenstaande foto: bestijg een stegosaurus. ("Ik wil niet op de foto", klonk het vanonder een tafeltje ergens. We hebben hem maar laten liggen tijdens ons ritje..)

Dat was nog best een opgaaf voor die fotograaf trouwens, om ons te positioneren. Dochter zat meteen, maar oudste schoot nogal heen en weer door het beeld, plaats innemend voor drie. En toen moesten zijn beide ouders er nog bij.

Toen we eenmaal op het groene bankje alias de dino zaten luidde de opdracht geen "say-cheese" maar "roep Hoera!" En dat deed oudste, vol overtuiging. Zijn armen vlogen de lucht in: "Hoera!" Nét mijn neus niet geraakt, nét mijn evenwicht niet verloren, maar compleet de slappe lach en compleet onzichtbaar op de foto. Die mocht dus over.

Deze foto hierboven was uiteindelijk de minst slechte. Al zie je aan mijn maar net zichtbare oogjes dat ik nog niet helemaal uitgelachen ben.

Leuk uitje, al met al. Moeten we vaker doen.