Tót het moment dat ik de kleinste (zorgenpost eh) hartedief de school uit zag huppelen en in mijn armen sloot. Ping! Van het ene moment op het andere was de boze zwarte bui weg en was ik weer mijn eigen vertrouwde blije zelf. "Mama, ik wil altijd bij je blijven..", zei hij nog, om me wat verder te laten smelten.
Ik weet het niet hoor, maar zouden dit nou de wisselende stemmingen in het pakketje "overgang" zijn? Vermoeiend.
O' wat lief! Als ze zo klein zijn, dan stelen ze zo je hart.
BeantwoordenVerwijderenGelukkig voelde je je vrolijker. Er zijn zo van die dagen. Maar als het je een troost mag zijn.. het waait vaak ook gauw weer over.
Zou zomaar kunnen, zo'n bah-bui. Had ik ook wel last van. Alleen hier geen troostende hartendiefjes ....
BeantwoordenVerwijderenIk ken het zo zonder overgang ook wel hoor, dat ik ook het gevoel heb dat ik overal wel om kan huilen. Gelukkig gaat het ook weer over. Je jongste is een lieverd!
BeantwoordenVerwijderenOngesteld worden? Ik heb het ook, tegenwoordig, tja.
BeantwoordenVerwijderenEeeeehhh... yep ����
BeantwoordenVerwijderenOooo ik had leuke lachende gezichtjes maar daar maakt ie vraagtekens van, nou ja :) :)
VerwijderenHe gats, wat vervelend dat je je zo voelt. Maar gelukkig is daar die kleine vent!
BeantwoordenVerwijderenDat lijkt me niet fijn zeg! Maar wel weer goed nieuws dat de somberheid ook zo ineens kan oplossen.
BeantwoordenVerwijderenHuisvlijt
Zou zómaar kunnen, de overgang kan vreemde dingen doen met vrouwen. Maar natuurlijk hebben álle moeders wel een zo'n dag, moeders zijn toch ook een beetje het "afreageerkamertje" van het hele gezin en komen vaak zelf niet aan bod . Gelukkig dat er ook maar weinig nodig is om die stemming om te laten slaan, kinderen zijn heerlijk...... maar soms alleen als ze slapen;-)
BeantwoordenVerwijderenIk ben bang van wel ja... Blegh.
BeantwoordenVerwijderen