Dan moet ik in zijn bedje gaan liggen. Het kleuterledikantje kraakt vervaarlijk onder mijn gewicht en het is bloedheet onder het dekbedje, maar het moet van mijn kleutermama. Ik pak Slurf dus maar stevig vast en vraag om een verhaaltje.
Hij gaat op het stoeltje naast mijn bed zitten, pakt "Heksje Mimi" erbij en begint het boekje voor te lezen. Wow! Het is dan wel een verhaal dat al twee keer is voorgelezen, en er staan veel plaatjes in, maar wat kan dat jong goed lezen zeg. Ook de woorden met drie lettergrepen spelt hij gewoon lekker weg. Ik ben zeer onder de indruk.
Ook zijn acteertalent is indrukwekkend, hij doet me precies na. (
Licht uit, deur dicht. Op de gang zegt hij op een mama-toon: "Zo. En nu ga ik zus in bed stoppen!" en loopt vervolgens niet naar zus maar linea recta naar de studeerkamer waar hij achter mijn computer neerploft. Kleine potjes, grote oren.
Gelukkig hadden die grote oren tóch wel slaap en kwam hij me direct weer uit ons beider lijden verlossen. Deur open, grote grijns, en het ledikantje én Slurf hadden hun rechtmatige eigenaar weer terug. En ik ben dan toch maar weer achter die pc gekropen....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat maar horen!