donderdag 15 december 2011

Kerststukjes

Hulpouders, vroegen ze. Op de donderdagmiddag, dus de spoeling was dun, want blijkbaar werken mensen op die dag. Zo niet ik, zzp-er als ik ben, eigen-tijdindeelster, moeder die ook wel eens een uurtje zónder peuter iets wil doen, nieuwsgierig mens dat gewoon wel eens zien wil hoe het nou gaat, bij mijn kindertjes in de klas. Ik gaf me dus op. Om te helpen. Dat het ging om hulp bij het maken van kerststukjes dat negeerde ik gewoon nog maar even.

Om 13 uur scherp stond ik er, dochter was hard aan het werk. En tot mijn grote verrassing zat zoon er ook, in het kader van "bij zieke juffen verdelen we de kinderen uit de klas zonder juf gewoon over de andere klassen". (Het leek het dorpsschooltje van mijn oude tantes begin vorige eeuw wel, die zaten ook met broers en zussen van verschillende leeftijden gewoon- onder leiding van één gesteven non- in één en dezelfde klas.)

Maar goed, toen moesten we aan het werk. Kerststukjes moesten er worden gemaakt. Nou ben ik niet heel onhandig, maar wel wat slordig. En echt veel kaas van kerststukjes heb ik ook al bewust nooit gegeten. Als het maar groen is, in de fik gestoken kan worden en de kinderen het naar hun zin hebben, dacht ik nog.

De juf bleek echter naast het doel van het gezellig samenzijn en met de handjes werken ook nog nog een soort van kwaliteitseisen aan het eindprodukt te stellen: waar ik ooo en ahhh riep stuurde ze de kinderen in mijn groepje keihard terug met de mededeling dat "ze nog oase" zag. En dat mag dus niet! Dus hielp ik ze om het engelenhaar wat tactischer te strikken, prikte er nog een verdwaald hulsttakje in en zette ik hier en daar een kaars recht. De stukjes van de kinderen in het groepje van de hulpouder naast me zagen er inderdaad wat gelikter uit, zag ik later. Soit. Die van ons waren dan weer veel origineler van opzet en eentje zo origineel dat hij vóór het einde van de middag al drie keer uit elkaar gevallen was.

Uiteindelijk na twee uur was de klas weer schoon, waren er vierentwintig stukjes geproduceerd, evenzoveel kinderen serieus blij. Leuk, toch? Het enige minpuntje is dat de juf heeft gedreigd dat de kinderen ze volgende week mee naar huis mogen nemen. Zodat ik de hele kerstvakantie tegen twee stukken met kerstbal behangen conifeer op zilverpapier zit aan te kijken.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat maar horen!

Mammalien is er nog....

maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl