Peuter staat in de keuken. Heel stil, een beetje voorovergebogen, handjes bij zijn hoofd. Wat is er aan de hand, pijn, liefdesverdriet? "Wat doe je, mannetje?" Hij kijkt niet op of om maar brabbelt iets: "toppetje". Huh? Toppetje? Daarna begint hij te tellen. "Zes, zeven, acht, negen, tien, elf, veertig." (tegenwoordig begint hij voor het gemak steeds bij zes in plaats van bij één, een soort compacten en verdiepen denk ik)
En dan is het stil. Er wordt iets van mij verwacht, ik voel het. Maar wat?! Toppetje, toppetje. Oooooo, VERstoppertje! Ik doe mee. "Joortje, waar beeeeeeen je dan?" begin ik vast, voordat ik daadwerkelijk opsta en mijn best zal doen daar te kijken waar hij niet staat. Maar zelfs zover kom ik niet. "HIER ben ik!" komt hij glunderend aangerend.
Mooi spel, dat toppetje.
vrijdag 14 oktober 2011
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Mammalien is er nog....
maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl
-
Het was een hobbelige reis, en zo'n jute zak is behoorlijk klein en kriebelig. Maar het was het waard. Wat is het hier fantastisch zeg. ...
-
Mijn grote kleine man, mijn baby-die-nu-officieel-een-dreumesje is, Q.tje, drakendoder, lief kereltje is vandaag één jaar geworden!! En dan ...
-
Binnenkort moeten we weer trakteren op school. Géén cupcakes! riep hij geschrokken, op één van mijn voorstellen. Niet dat hij ze niet lust. ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat maar horen!