Al wekenlang zeurt hij aan onze kop. Hij wil vissen. We hebben er inderdaad voor ons huis een prachtig plekje voor. De vissers komen van heinde en verre speciaal hier naar toe om een halve dag op een klapstoeltje aan de rand van het water te gaan zitten. Helaas voor zoon heeft noch mama noch papa veel verstand van en zin in vissen vangen en we hoopten eigenlijk een beetje dat deze bevlieging vanzelf wel weer over zou gaan als we niet al te actief aanmoedigden.
Niet dus. Zoon was de hele dag bezig met het zelf maken van een hengel. Van bamboe stokken, draad en paperclips. En natuurlijk ving hij niks. Dus heeft mama haar hand over haar hart gestreken en een echte hengel bij de speelgoedwinkel besteld. En papa mocht het hem verder uitleggen en wat assisteren, vond mama.
En wat was hij blij!! Samen met papa, later alleen of onder toeziend oog van zus. Hij staat en hij werpt en probeert de knopen weer uit de lijn te krijgen. Echter de resultaten qua visvangst blijven een beetje uit. Het aas, dat is niet goed, was zijn diagnose. Brood, dat lusten ze natuurlijk niet. Het blikje mais uit mijn voorraadkast bliefden de visjes ook al niet. Een aardige medevisser had hem een blikje maden gedoneerd. Ook geen resultaat. Behalve dat zoon zijn moeder daarna meer dan drie dagen niet meer heeft gezien (gadverdergadver, griezelige friemelende griezels).
En toch was het leuk om te zien, mijn hyperactieve vissertje. Ik denk eigenlijk dat het meer aan de visser ligt dan aan zijn aas. Vissen vallen meer op wat saaiere vissers, die langer dan 2 minuten stil kunnen zitten en niet van die spannende visgeluiden maken... Vanavond worden het dus gewoon maar weer vissticks, uit de vriezer.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat maar horen!