zondag 17 juli 2011

Haar

Van nature ben ik blond, ergens tussen midden en donkerblond in, afhankelijk van het seizoen. In de zomer kleurt het snel en licht op, en net als dochter heb ik een paar stengen die veel lichter zijn dan andere. Natuurlijke highlights (voor de oudere lezers onder ons: een coupe soleil). Staat leuk bij een door de zon gebruinde huid. In de late winter heb ik echter altijd het idee dat mijn haar groenig uitslaat, en bij het witte pissebeddengezicht dat ik tegen die tijd heb is dat een goeie reden om diep onder een steen weg te kruipen óf vol goede moed naar de kapper te gaan.

Ergens in mijn twintiger jaren ben ik begonnen met échte door de kapper geverfde highlights. Wow, dat zag er echt lekker fris en 's zomers uit. Nu heeft mijn haar echter de eigenschap om steeds maar weer in vrij snel tempo in een donkere saaie astint uit mijn hoofd te komen groeien. Dus, opnieuw naar de kapper voor een beetje bijwerken, nieuwe highlights dus. En een paar weken later weer. En voor je het weet ben je zo blond dat ze je voorstellen om gewoon maar álles te verven, dan is het tenminste egaal. En groeit het nóg opvallender uit. Maar dat betekent alleen maar dat je nóg vaker naar de kapper moet. Het is een soort verslaving waar je niet zomaar af komt. En dat snap ik wel, want de kapper moet tenslotte ook eten.

Als ik zo blond ben dat ik in de spiegel Bo.nnie St Cla.ir meen te zien staan krijg ik weer enorme twijfels. Aan de ene kant, blond, dat staat zo zacht  en dat kan mijn heksenkop wel gebruiken. Bovendien past het bij me, zegt mijn moeder ("je bént toch ook gewoon blond?!") Man is ook dol op blondjes, dus, nou ja. Niks op tegen dus, zou je denken als je geld genoeg hebt voor de kapper en je tegen moppen over domme blondjes kunt. Bovendien staat het bij zussen en vriendinnen die deze kleur min of meer van nature hebben ook altijd zo leuk.

Echter.... ik ben geen twintig meer. En ook geen dertig. En ik heb een Taartenfobie. Soms zie ik mijn tante en nichten*  vrouwen van bekende voetballers op tv, of kom ik per ongeluk in het Kruitvat in een wat mindere buurt, en dan weet ik weer heeeel zeker dat het echt niet kan, zo'n geblondeerde kuif boven een ouwe tanige meestal met lagen bruine make-up dichtgeplamuurde kop. De Taart, ver over de uiterste houdbaarheidsdatum heen. En dan ga ik weer een Goed Plan verzinnen om er slim en beschaafd uit te zien, natuurlijk en toch nog een beetje appetijtelijk. Oja, en onderhoudsvrij. Best lastig.

Het beste idee sinds jaren bleek "lowlights" tussen het blonde door. Hoewel de kapster altijd gruwelt bij de kleurkeuze van mijn lowlights. Ze roept dan verschrikt "dat kan niet, dat slaat door" of ander kappersjargon dat de minder ervaren klanten afschrikt. Ik weet inmiddels beter. De eerste dag na het kappersbezoek zie ik er uit als een stinkdier, maar na een wasbeurt is het prima en de weken erna wordt het alleen maar beter.

Dus laat ik soms blonde plukjes maken, soms donkere. Man ziet het verschil eigenlijk nooit, maar het lucht mij zo op als ik weer in een heftige haarcrisis zit, zo eens in de twee tot drie maanden. Behalve in de zomer, want dat gaat het allemaal vanzelf.

En nu is het wachten op de eerste grijze plukken, dan wordt het natuurlijk weer een heel ander verhaal.

* nee, de taartenfactor geldt niet voor zussen, zus weet na de familiereunie gisteren vast wel precies op welke afschrikwekkende familieleden ik hier doel

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat maar horen!

Mammalien is er nog....

maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl