Ergens in mijn twintiger jaren ben ik begonnen met échte door de kapper geverfde highlights. Wow, dat zag er echt lekker fris en 's zomers uit. Nu heeft mijn haar echter de eigenschap om steeds maar weer in vrij snel tempo in een donkere saaie astint uit mijn hoofd te komen groeien. Dus, opnieuw naar de kapper voor een beetje bijwerken, nieuwe highlights dus. En een paar weken later weer. En voor je het weet ben je zo blond dat ze je voorstellen om gewoon maar álles te verven, dan is het tenminste egaal. En groeit het nóg opvallender uit. Maar dat betekent alleen maar dat je nóg vaker naar de kapper moet. Het is een soort verslaving waar je niet zomaar af komt. En dat snap ik wel, want de kapper moet tenslotte ook eten.
Als ik zo blond ben dat ik in de spiegel Bo.nnie St Cla.ir meen te zien staan krijg ik weer enorme twijfels. Aan de ene kant, blond, dat staat zo zacht
Echter.... ik ben geen twintig meer. En ook geen dertig. En ik heb een Taartenfobie. Soms zie ik
Het beste idee sinds jaren bleek "lowlights" tussen het blonde door. Hoewel de kapster altijd gruwelt bij de kleurkeuze van mijn lowlights. Ze roept dan verschrikt "dat kan niet, dat slaat door" of ander kappersjargon dat de minder ervaren klanten afschrikt. Ik weet inmiddels beter. De eerste dag na het kappersbezoek zie ik er uit als een stinkdier, maar na een wasbeurt is het prima en de weken erna wordt het alleen maar beter.
Dus laat ik soms blonde plukjes maken, soms donkere. Man ziet het verschil eigenlijk nooit, maar het lucht mij zo op als ik weer in een heftige haarcrisis zit, zo eens in de twee tot drie maanden. Behalve in de zomer, want dat gaat het allemaal vanzelf.
En nu is het wachten op de eerste grijze plukken, dan wordt het natuurlijk weer een heel ander verhaal.
* nee, de taartenfactor geldt niet voor zussen, zus weet na de familiereunie gisteren vast wel precies op welke afschrikwekkende familieleden ik hier doel

Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat maar horen!