zondag 20 april 2014

De kleine grote man is vijf

Vandaag is hij jarig. Onze jongste, in alle opzichten een bijzonder kind. Het begon al in mijn buik, toen hij er een van een tweeling bleek te zijn. Waarom zijn brusje een echo verder opeens niet meer bleek te leven weten we niet en vind ik nog steeds jammer. Gelukkig bleek Jo.ris het wel gewoon goed te doen. Ik bleef onder controle. Hij groeide wel, maar het zou een héle kleine baby worden, dachten ze. Tegen het einde bleef hij dwarsliggen, zodat ze hem van buitenaf nog een keer hebben moeten omdraaien. Zowel de versie als even later de bevalling bleken een eitje, en met zeven pond was hij ook geen kleintje.

En nu is die bevalling al weer vijf jaar geleden en is die lekker rustige baby uitgegroeid tot een zeer eigenwijze maar ook zeer lieve, vrolijke en spontane kleuter. Dat het een apart kind is daar is iedereen het wel over eens. Zo kon hij eerder rekenen dan fietsen zonder zijwieltjes en eerder lezen dan tekenen. Hij is - dankzij een ijverige juf die hamert op pengreep en hem dwingt aan zijn knutselwerk te blijven zitten - nu dan toch met wat houterige bloemetjes en poppetjes begonnen maar leest hij zonder moeite woorden als informatiecentrum en vorkheftruck. Zonder overigens een idee te hebben wat dat dan is, een vorkheftruck. Of een truck in het algemeen. Auto's boeien hem niet zo. Hij heeft een ijzeren geheugen, leert voor de lol de tafels uit zijn hoofd of wat buitenlandse woorden, wat hij maar tegenkomt. Dat hij desgevraagd niet kan (wil, durft?!) te vertellen wat een "hond" is, is dan wel weer lastig voor de mevrouw die zijn intelligentie probeert te testen, ze kan er namelijk ook geen chocola van maken, al die afwijkende uitslagen en weigeringen.

Vrijdag was zijn eerste kinderfeestje (zowel als jarige als gast), en het ging super! Lekker spelen met de vriendjes, cakejes eten, zelf het hardste zingen bij "lang zal hij leven". Het mooiste cadeau bleek het scheetkussen. Hij heeft er vrijdagavond en zaterdagochtend mee gespeeld. Tot hij bedacht dat hij best eens dat tuitje er af kon trekken... Leuk bedacht, maar toen deed het kussen het dus niet meer. Met een sip gezichtje incasseerde hij dapper zijn verlies.

Vanmorgen - traditie in huize Mammalien - hebben we hem met de hele familie "wakker" gezongen in zijn kamertje. Daarna mocht hij zoeken naar de verstopte cadeaus. Straks nog even taartjes bakken en wie weet wat fietsen op de nieuwe fiets. Vanmiddag is het grote-mensen-feestje met nog wéér cadeautjes. Wie weet zit er ook nog wel een pakje met een scheetkussen bij...

Gefeliciteerd mijn lieve grote kleine man. Dat je maar een grote stoere slimme kerel mag worden.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Te groot voor sinterklaas. Bestaat dat?

Oudste zoon, 2 1/2 jaar. Wij, zeer enthousiaste jonge naïeve ouders, sleepten de peuter mee naar de intocht van de Sint. Het was koud, het w...