woensdag 22 januari 2014

Huilebalk

Ben altijd al wel een gevoelig typetje geweest, maar ook nuchter. En introvert. Wat ik denk, dat vertel ik niet altijd even snel. (En al denk ik het allemaal lekker verborgen te kunnen houden, mijn gezicht blijkt een open boek te zijn). Maar de laatste tijd(*) loopt het echt de spuigaten uit. Als een schoolpleinmoeder me met tranen in haar ogen vertelt over haar ongeneeslijk zieke moeder heb ik een brok ik mijn keel. Als ik de mooie teksten op de kaart lees waarop de partner van een overleden collega van mijn man ons allen bedankt moet ik huilen (terwijl ik de beste man daadwerkelijk één keer gezien heb en ze al jaren niet meer samen werkten). Ik jank zelfs bij de zielige verhalen in Hello Goodbey, of andere emo tv.

En toen was er laatst een uitje met groep 7 waarbij er een aantal ouders nodig waren om de kinderen te rijden. De kinderen werden aan het werk gezet, de ouders kletsten wat onder het genot van een kopje cappuccino. Het was bijna weer tijd om te vertrekken, toen één van de meisjes uit de groep met een flinke wond binnen werd gebracht. De medewerkers deden ter plekke wat ehbo, maar het viel nogal tegen en ze mocht met haar vader (ook een van de hulpouders gelukkig) mee naar de huisarts. Het kind zelf had pijn en was bang, ze moest huilen. Dus, eh. Nee, Mammalien, niet zeiken, wees dapper. Ik was wel wat geschrokken en had vooral veel medelijden, maar haar vader reageerde zelf zeer cool. De andere ouders keken even op maar gingen al snel verder met de gesprekken over eetgewoontes van Pietje en dat Jantje nooit voor tien uur slapen kon en meer interessants. Ik glimlachte dus dapper naar haar en keuvelde nog wat door met de andere ouders. En hield het droog.

Tot het moment dat er een paar vriendinnetjes aankwamen die het slachtoffertje omhelsden en troosten, dat daarop nóg harder moest huilen omdat ze niet alléén naar de dokter wilde maar bij haar vriendinnen wilde blijven. Oef.

De moeder van Pietje bazelde nog wat door over melatonine pilletjes geloof ik, maar ik kon niet zo veel meer terugzeggen. De tranen die ik even later van mijn eigen wangen afveegde leverden me zeer verbaasde blikken op van de andere ouders. Het zij zo. We hebben het er maar verder niet over gehad.


(*) langer dan een half jaar, minder dan twaalf jaar. Sinds ik voor het eerst zwanger/moeder ben geworden? ik weet het al niet meer...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Te groot voor sinterklaas. Bestaat dat?

Oudste zoon, 2 1/2 jaar. Wij, zeer enthousiaste jonge naïeve ouders, sleepten de peuter mee naar de intocht van de Sint. Het was koud, het w...