dinsdag 11 juni 2013

Reactievermogen

Terwijl ik met een gangetje van 120 over 's lands wegen rijd zie ik vanuit mijn rechterooghoek iets gebeuren. Nog voor ik weet wát ik zie steek ik mijn arm uit en - ik heb hem stevig vast. Mijn aaifone met houder en al die net nog op mijn voorruit geplakt zat. Die heb ik mooi gered.

Wow, ik ben trots op mezelf. Net als laatst, toen mijn poten onder mijn stoel afbraken en ik geen spatje van mijn gloeiend hete koffie uit mijn bekertje heb gemorst, ondanks dat ik zelf viel. Mijn tennisleraar zou me niet geloven, die weet niet beter of ik ben áltijd te laat als ik aan het net sta. Pas als de bal achter me neerstuitert beweeg ik mijn racket. Maar ja, zo'n volley, daarvan weet je dat hij er aan zit te komen, en ergens over ná gaan denken, dat is bij mij altijd een flink vertragende factor.

Ik overweeg een deel van mijn hersens te laten verwijderen. Of zou het ook beter gaan als zo'n tennisbal wat breekbaarder zou zijn en elke misser je een reparatie van honderd euro voor een nieuw schermpje zou opleveren?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat maar horen!

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...