donderdag 24 januari 2013

Duur foutje

Laatst werd er een pakje bij mij bezorgd. Nou kijk ik niet zo nauw meer, want ik heb er ongeveer een dagtaak aan om de deur open te doen voor alle pakjesmannen die op een dag langs komen en handtekeningen willen hebben. Dit pakje echter, bleek toen ik het opengemaakt had, niet voor één van ons. Het adres klopte als een bus, maar de naam niet. De inhoud was niet spectaculair, maar zo te zien wel betaald. En niet door mij.

Er is een paar keer over gebeld. De mevrouw van het secretariaat van één van de grotere transportbedrijven wist me regelmatig lastig te vallen, zelfs de dame die de boeken betaald had kreeg ik op een gegeven moment aan de telefoon. Hoe ze aan mijn telefoonnummer kwam is me een raadsel, en waarom ze, toen ze eenmaal zover gekomen was, ook niet gewoon het pakje even zelf op kwam halen ook trouwens. Ze bleek één cijfertje misgetypt te hebben: het huisnummer had een cijfertje te veel. Maar desalwelteplus was het natuurlijk toch de fout van de transportboer.

En dus kwam er vandaag een enorme dubbele vrachtwagen mijn straat inrijden. De twee koeriers hebben nog nét geen steekkarretje meegenomen, maar verwachtten duidelijk iets anders dan dat lullige doosje dat ik ze gaf. Hij bleef er bijna in van het lachen. Is dát alles mevrouw? We handelden de papierboel af, en hij plakte er een andere adres-sticker over. Voor hij het morgen aan de overkant van de straat kan bezorgen moet het echter eerst weer mee naar het hoofdkantoor om de procedure helemaal netjes af te ronden.

Hoofdschuddend over zoveel verspilling van tijd en moeite loopt hij weg. Ik ben het met hem eens. En dan heb ik het nog niet eens over mijn eigen uurtarief gehad.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!