Balgevoel, een super-marathon-loop-conditie, een platte strakke buik. Een beige legging. Lekker zittende schoenen met hakjes (zoals ik die vroeger altijd in overvloed had). Geduld. Assertiviteit, moed, sociale vaardigheden.
Ach. Je kunt niet alles hebben. Echt missen is toch iets anders. Ik heb gelukkig mijn beide ouders nog, ik mis slechts één enkele kies en de rest van mijn lijf zit nog stevig en goed functionerend op zijn plek. Eigenlijk heb ik geen klagen.
Maar als ik dan toch iets moet noemen, dan mis ik soms mijn vrijheid. Sinds ik mijn baan heb opgezegd is de hoeveelheid vrijheid aan de ene kant behoorlijk toegenomen, maar aan de andere kant ook weer wat beperkt. Mijn collega's hingen tenminste niet aan mijn benen als ik naar de wc wilde. Aan de andere kant kan ik nu urenlang in de speeltuin in het zonnetje gaan zitten zonder dat er iemand boos op me wordt. Ik heb geen spijt, ik mis mijn oude baan ook niet. Het is echt heerlijk om zo veel bij je kinderen te kunnen zijn, je overal mee te bemoeien en alles mee te mogen meebeleven (eh alles?!) Maar soms zou ik willen dat ik wat tijd voor mezelf had. Gewoon eens even helemaal alléén te zijn. Naar mijn eigen gedachten kunnen luisteren zonder dat er iemand doorheen tettert. En ook eens lekker even heel erg produktief te zijn. Ongeacht wat ik dan produceer, in je eentje gaat dat altijd het beste.
Dus eigenlijk weet ik al wat ik mis. Een flexibele oppas voor drie kinderen (met af en toe nog wat vriendjes erbij) die haalt, brengt, speelt, vermaakt, goede opvoedtips heeft, zich nergens mee bemoeit, ze tussendoor wat sportiviteit bijbrengt, zelf niet te veel kost en mij niet in de weg zit. Iemand?
Flexibele oppas moet toch te regelen zijn met een andere moeder die dezelfde wensen/gedachte heeft, en misschien kindjes in (ongeveer) dezelfde leeftijd? Zo regelde ik 't vroeger tenminste ... niet te vaak, maar heel soms, en dan kon ik lekker iets voor mezelf doen. Maar ja, je hebt nog meer noten op je zang ha ha, en of dat allemaal te realiseren is .... dan ben ik toch bang dat je 't zelf moet blijven doen. Troost: ooit gaan ze hun eigen weg, en heb je weer tijd voor jezelf, mits er geen zieke/behoeftige ouders op je pad komen ... Gr, Inge
BeantwoordenVerwijderenNee dank u! Ik sla een rondje over... ben zelf juist op zoek naar meer vrijheden.
BeantwoordenVerwijderenEn een kleinigheidje: je woont niet echt op fietsafstand ;)
Die tattoo blijft toch een pijnpuntje .....
BeantwoordenVerwijderenZoeken we die niet allemaal af en toe....
BeantwoordenVerwijderenAls straks de jongste naar de peuterspeelzaal gaat komt er al denk ik meer vrijheid om de hoek kijken.
BeantwoordenVerwijderenMaar ook ik ben blij met mijn verworven vrijheden ;-)
Kinderen zijn handenbindertjes, maar wel de leukste in dat soort.
BeantwoordenVerwijderenHilarisch genoeg heb ik er eentje die echt al heel veel zelf kan. Maar toch kriebelt het weer en komt er ooit nog een miniversie bij. Die dan weer hele dagen beziggehouden moet worden, totdat hij/zij weer vanalles zelf kan.
En volgens mij zoek je geen oppas, maar een soort mary poppins. Zo eentje die ineens voor je deur staat en alles makkelijker en leuker maakt.
Ik herken het helemaal! Soms wil je gewoon even niets liever dan simpelweg 'alleen' zijn.
BeantwoordenVerwijderenKun je je zelf niet één keer per week trakteren op een pedagogiek studente pabostudente, die 's ochtend twee uurtjes komt oppassen?
oh - je zoekt dus een soort reseve-moeder ? ;-)
BeantwoordenVerwijderenIk noem mijn ontstane vrijheid altijd een voordeel van een nadeel....
BeantwoordenVerwijderenEven volhouden nog. de tijd vliegt al met de kids.. slaapt je jongste niet meer. Hier bof ik.zoon dut nog 's middagsen gaat naar psz.. langer wil ik hem nog niet kwijt...nog maar 5 maanden dan gaat hij al weer naar school...
BeantwoordenVerwijderenja 's avonds heb ik zat tijd dat scheelt...
Jammer ik woon niet bij je om de hoek, dan kon je ze af en toe gerust brengen.. gezellig!
Nee, maar als je iemand vindt.... ik houd me aanbevolen...
BeantwoordenVerwijderenIk heb zo iemand in de vorm van een schoonmoeder. Ze past al sinds zoonlief 3 maanden is elke vrijdag op, vaak met overnachting.
BeantwoordenVerwijderenSoms doe ik huishouden of boodschappen, maar vaker geniet ik van mijn 'vrije dag'. Waarbij zoonlief altijd in mijn gedachten is, overigens..
Geen (schoon)moeder voor handen?
@Zena: als ik eerlijk ben heb ik een geweldige moeder die heel graag en vaak bijspringt. Ze is super met kinderen, altijd geweest. Zowel opvoedkundig als meespelen met de kids. Echter, ze is nu 82 en hoewel ze het zelf niet altijd wil toegeven merk ik dat ze ouder wordt. Zo durf ik wel één kind te brengen maar geen twee of drie, zeker niet als ze vervelend tegen elkaar gaan doen. En zowel 's ochtends vroeg als 's avonds of 's nachts kunnen ze het ook niet meer aanop hun leeftijd.
BeantwoordenVerwijderenIk mis ook een kies! ;-)
BeantwoordenVerwijderennou eh.....ik heb eindelijk dat stukje vrijheid waar jij naar verlangd en weet je? soms verlang ik terug naar die tijd dat ze aan mijn benen hingen als ik naar de wc moest.
BeantwoordenVerwijderentikkie overdreven natuurlijk, maar het gaat zo razendsnel, gisteren lag ik in het kraambed met 5 koters om me heen en morgen gaat de laatste al het huis uit.
(poeh, klinkt wel erg depri zeg)