Een déjà vu (uit het Frans: al eens gezien) is een bekend verschijnsel in de psychologie; het betreft de ervaring iets mee te maken waarvan men tegelijkertijd de indruk heeft het al eerder te hebben meegemaakt, terwijl men weet dat dat niet het geval is.
Ha, dat is interessant. Heb ik ook wel eens. Dat ik iets meemaak waarvan ik absoluut zeker denk te weten dat ik het al eens heb meegemaakt, alsof ik er over heb gedroomd (maar hoewel het voelt als een droom geloof ik meer in de neurologische theorie dat er ergens "kortsluiting" in je brein optreedt dan in voorspellende dromen.)
De laatste tijd met Quintijntje heb ik wel vaker zo'n situatie die me zooo bekend voorkomt, maar het is geen deva vu want ik weet heel zeker dat ik dat écht al eens eerder heb meegemaakt. Niet met Q. maar met zijn oudere broer Janick, een jaar of 6 terug(*). Ik noem even:
- Het niet stil willen liggen voor een luier. Het überhaupt niet stil willen liggen of zitten, maar voor een vieze-poepluier-verschoonbeurt vind ik dat toch altijd wel noodzakelijk!
- Het geworstel om de baby in de slaapzak te stoppen - ook de beentjes die er steeds weer uit trappen.
- Het klimmen op tafels, stoelen, vensterbanken en in de stok van de parasol (nog voordat ze lopen kunnen).
- De grote lol die ze hebben als ze mogen springen en duiken en heel hard rondjes mogen vliegen in papa's armen...
- En, vanmorgen, jawel, het deja vu moment van vandaag en inspiratie voor dit logje- het zelf uittrekken van de volgeplaste luier zodat mama 's ochtends in bed een bijzonder vrolijk jongentje tegenkwam met een hele blote onderkant - gelukkig was er nog geen viezigheid uit die onderkant gelekt!
*Tussen oudste en jongste hadden we natuurlijk nog Roosje zitten. Die was ook behoorlijk beweeglijk en boeverig, maar ánders. Meisjes zijn namelijk écht anders dan jongens, en dat begint al als ze nog maar hele kleine mensjes zijn.
vrijdag 25 juni 2010
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Mammalien is er nog....
maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl
-
Het was een hobbelige reis, en zo'n jute zak is behoorlijk klein en kriebelig. Maar het was het waard. Wat is het hier fantastisch zeg. ...
-
Mijn grote kleine man, mijn baby-die-nu-officieel-een-dreumesje is, Q.tje, drakendoder, lief kereltje is vandaag één jaar geworden!! En dan ...
-
Binnenkort moeten we weer trakteren op school. Géén cupcakes! riep hij geschrokken, op één van mijn voorstellen. Niet dat hij ze niet lust. ...
Ooh ja ook voor mij heel herkenbaar, vooral dat gedraaikont als er een hele vieze luier verschoond moet worden :-) En ook heel herkenbaar dat meisjes zo anders zijn ;-)
BeantwoordenVerwijderenjah heel herkenbaar tijdens het lezen van je blogje kreeg ik al dejavu gevoelens ;-)
BeantwoordenVerwijderenEn ja inderdaad zijn meisjes absoluut anders, nou las ik ergens dat wij daar oa zelf schuldig aan zijn want er was een onderzoek dat moeders(vooral, maar ook vaders) meer praten tegen meisjes babys dan tegen jongesn babytjes ( ach arme jongens)( gek he>> ik keek er zelf ook van op want ik was echt overtuigd dat ik tegen alle babytjes evenveel loop te keutelen....het onderzoek bewijst het tegendeel...)
Vertel mij wat, jongens zijn gewoon een heel ander ras. Vies is lekker en schoon is vies en dat is niet aan leeftijd gebonden, en daar moeten wij als moeder/eega (MEISJE dus!) mee om zien te gaan. *fluistert* volgens mij is het al aardig gelukt ;)
BeantwoordenVerwijderenhihi, of je het dan ook nog déja vu noemt, denk ik niet eigenlijk, maar het is wel herkenbaar wat je schrijft!
BeantwoordenVerwijderengrappig, hoe sommige dingen toch volgens een bepaalde wetmatigheid lijken te gaan...
Ja, de opvoeding van kinderen loopt via een repeterend stelsel van wetmatigheden en herkenbare gedragspatronen. Toevallig (?) had ik het daar gisteren nog met oudste over, die zich ergerde aan haar zusjes gedrag terwijl dat exact hetzelfde gedrag was waar zij zich op die leeftijd aan schuldig maakte. Het is een herhaling van zetten, riep ik toen nog.
BeantwoordenVerwijderenDéjà vu is voor mij iets anders, dat heb ik wel eens gehad op een plaats in het buitenland (frankrijk en amerika) dat ik me allerlei details herinnerde alsof ik er al eerder was geweest, terwijl ik daar nog nooit was geweest. En dan bedoel ik dat ik een straatbeeld of een situatie letterlijk herkende, ik wist wat er kwam. En kon dat tijdig mededelen aan mijn reisgenoten zodat ze konden verifiëren. Ja, noem mij maar vaag.
Mijn oudste heeft dit ook al een paar keer gehad met tv-programma´s, dat ze weet wat iemand gaat zeggen en waar het gesprek naar toe gaat, terwijl ze die programma´s nog nooit...afijn je snapt het wel.
Ik ga je een goed weekend wensen, groet Roelien
Gossie, ik had dat deja vu ook. En dat met meisjes!
BeantwoordenVerwijderenLeuk logonderwerp voor jou: een keer het verschil tussen jongetjes en meisjes vertellen zoals jij dat ervaart.
Misschien een psychologisch onderzoek naar doen. De overeenkomsten tussen kleine jongenskindjes?
BeantwoordenVerwijderenWant dat klinkt ook erg als die van mij vanaf en maand of 5/6
@Roelien: ECHTE deja-vus heb ik ook al sinds mijn kindertijd, altijd afgevraagd wat het nou precies was. Heel bijzonder, zo'n gewaarwording.
BeantwoordenVerwijderen@Toaske: ga ik doen!
@Sillie: dat onderzoek ken ik. En ook ik riep gelijk "neeeee, hier niet hoor!" Wie weet. Wel is het zo dat zoon ook heel "talig" is, alleen een stuk introverter/minder babbelziek.
Grinnik.....ik heb alleen maar jongens en heb twee keer deja vu's gehad. Ik kan geen meisjes bakken dus ik kan niet uit moeder-ervaring zeggen hoe anders meisjes zijn....maar ze zijn vast anders!
BeantwoordenVerwijderenHoi,
BeantwoordenVerwijderenHeel herkenbaar. Onze oudste, Quinten (hoe toepasselijk) was ook zo'n ventje... we hebben op een gegeven moment zijn slaapzak met de rits achterop dichtgedaan omdat meneer iedere keer de slaapzak uit deed en dan uit bed klom. Dit duurde echter ook niet lang.... kwam ie met slaapzak en al z'n bed uit. Al zaklopend op de overloop....hoi, hoi? daar ben ik weer...
Succes. Hij is nu 13 en blijft een bewegelijke kerel.
Groet
Hier ook zo'n drukke dreumes, jawel ook een jongen, en volgens mij zo'n beetje net zo oud. En ik heb ook die terug-in-de-tijd momenten hoor, zo'n 2 jaar terug met inmiddels peuter-jongen.
BeantwoordenVerwijderenSterkte met de worstelingen ;o)
Meisjes zijn idd echt HEEL anders dan jongens en dat blijft ook zo , ik heb me er altijd over verbaasd dat het gewoon dus echt zo is vanaf de geboorte...
BeantwoordenVerwijderen