maandag 30 juli 2018

Wat een held

Maandag schreef ik er al over, dinsdag had ik er weer over kunnen schrijven omdat het toen weer fout ging. Hij stond thuis voor een dichte deur, terwijl hij op de nso (waar hij persé heen wil!) had moeten zijn. Overigens hadden we vandaag weer een vriendje thuis dat na een lange wandeling opeens bedacht dat zijn fiets nog op school stond, dus hij is ook weer niet de enige negenjarige die daar last van heeft.

Maar zoon vergeet, droomt, gebruikt zijn hoofd liever voor leuke fantasieën in plaats van voor de praktische zaken des levens. Lastig voor de omgeving soms, maar ook voor hemzelf. En daar maak ik me dan weer zorgen over.

Eén van de eigenschappen die ik zeer waardeer in de medemens is dat ze van nature gewoon bijna altijd vrolijk zijn.  Potentiele lovers die vol chagrijnige buien zaten of om niets depressief gingen zitten staren, die werden het niet. Mijn vorige verkering, daar viel ik op omdat hij zo blij en vrolijk, levendig, vol gebaren en toch vriendelijk voor iedereen door het leven ging .Huidige man idem dito, vrolijk en vol praatjes, saai is anders. Niet

Eigenlijk is het niet gek dat ik een vrolijke, vriendelijke, zeer levendige en eh, ietwat speelse zoon heb. Een jongen zonder deze eigenschappen maakte geen kans om verkering met me te krijgen. Van die jongens die op de middelbare school al een uitgestippeld levensplan hebben en geen gekleurde shirts durven dragen, daar kan ik helemaal niets mee. Huidige man heb ik pas rond zijn 32e leren kennen, is er dus ook zo een waarvan je niet snel denkt dat het een


Aan de andere kant, een standaard kind is het niet en zal het niet worden ook. Gelukkig. Want al heeft hij moeite om zijn hoofd bij de dingen van de dag te houden, hij maakt denkstappen die andere niet maken, heeft een zeer creatieve geest.

Al in groep 4, alle kinderen mochten hun favoriete bestemming voor een dagje vrij tekenen. Een map vol strand, speeltuin, zwembad. Eén jongen wilde naar Spanje, zoon schoot zichzelf naar de maan. Typerend.

Hij is áltijd vrolijk, als hij uit zijn bed stapt begint hij te zingen en grapjes te maken, en bruist zo de dag door. Natuurlijk is hij wel eens boos, of verdrietig, maar daar moet dan een echte reden voor zijn. Uit zichzelf is hij gewoon altijd blij en barst hij van de energie. Zoveel dat mensen die dat niet hebben daar wel eens een beetje moe van worden. (Iemand bekend met het fenomeen ochtendhumeur? Stel je even voor dat je 's ochtend vroeg op je bed bezoek krijgt van een Dolf Janssen of een Jochem Myer. Zoiets.)

Het is zo'n bijzondere jongen. Dat anderen dat nou niet altijd zien, denken dat hij een in zichzelf gekeerd, spring-in-het-veldje is dat herrie maakt, dingen stuk maakt en je geen antwoord geeft op je vragen?! Wonderbaarlijk, kijk eens verder dan je neus lang is...  

Een bijzondere jongen, zeer gevoelig voor sfeer. Hij kan niet tegen een slechte sfeer, als er kinderen in de klas zitten te klieren en op hun kop krijgen van de juf heeft hij er zelf last van. Gelukkig hebben zijn vader en moeder niet vaak ruzie, maar als er iets is ruikt hij dat en raakt er overstuur van.

Het valt hem op dat oma vaker aan anderen denkt dan aan zichzelf: "en daarom houd ik ook zo van oma".



Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat maar horen!

Potverdrieduizenddubbeltjes

Waar is de tijd gebleven dat je ergens gratis een katje kon afhalen, die vervolgens op zijn of haar eigen verantwoordelijkheid aansprak en t...