maandag 30 juli 2018

Sint Maarten

Een paar jaar geleden, we woonden hier nog niet zo lang - en waren nog kinderloos - ontdekte ik het verschijnsel "Sint Maarten". De  bel gaat, er staat een groepje kinderen met lampionnen voor je deur, een ouder ergens achteraf in de schaduw. Ze zingen een lied en verwachten dan euh.. wat? O, dat je snoep geeft, zag ik aan de grote plastic tas die ze voor mijn neus hielden. Gek gedoe, dat Sint Maarten. Dat vierden we in mijn tijd, daar waar ik woonde niet. (En kom ik er  jaren later achter dat Sint Maarten nota bene de schutspatroon van mijn stad is.)

Toen de oudste twee er een paar jaar geleden ook achter kwamen wat dat feest inhield moesten ze natuurlijk ook langs de deuren. Met papa, want mama is daar wat sukkeliger in, snoep voor een maand bij elkaar bedelen bij mensen die je eigenlijk niet zo goed kent..  (snoep waarvan we trouwens de helft weggooien omdat het a. veel te veel is, b. we geen biscuitjes lusten waar vieze mensen met hun vieze vingers aan gezeten hebben c. mama iets tegen enorme lolly's en ander stiksnoep heeft en de kinderen toch niet meer weten wat ze hebben binnengehaald...)

Na de successen van voorgaande jaren stonden de oudste twee ook dit jaar weer te popelen om met papa op stap te gaan. Ik, de enige in huis die verder kijkt dan de dag van vandaag, had vorige week al wel de hand weten te leggen op de allerlaatste drie lampionnen met lampje die er in onze regio te koop waren. Drie! Dus jongste mocht ook mee. Als hij wilde. Eerst dacht hij van niet, maar al gauw bleek het toch wel interessant, die lichtjes in het donker. En omdat onze peuter zijn ziel en zaligheid verkoopt als je hem snoep aanbiedt, kon hij opeens tóch het bijbehorende  (maar-dat-kan-ik-niet) liedje zingen. En dat ging prima natuurlijk. Qua volume was hij sowieso het best van alle drie!

Om half zeven vertrokken ze. Om kwart voor acht - vet ná bedtijd van de jongste twee- begon ik me enigszins zorgen te maken. Ze zouden toch niet verdwaald zijn? Papa kwijt? Peuter kwijt? Opgegeten door die boze Duitse Buurman die vorig jaar ook al niets snapte van Sint Maarten? Papa denkt dat ze een kroegentocht doen i.p.v. een kinderfeestje? Oudste twee willen door de hele wijk snoep zoeken terwijl jongste huilend met bevroren voetjes en een zeer vermoeid lijfje écht niet meer lopen laat staan zingen wil maar door papa voortgetrokken moet worden? Zoiets?

Lang leve de mobiele telefoon. Papa en drie nog steeds zeer enthousiaste kinderen liepen in de straat achter die van ons. "Maar hóe laat is het dan? Waarom bel je eigenlijk?" En tegen de achterban die blijkbaar net een deur open zag gaan: "Oke, jongens, jullie mogen NU weer zingen!"

Een minuut of vijf later stonden ze dan toch voor mijn deur. Drie stralende (maar-ik-wil-nog-niet-naar-bed) gezichtjes, vier paar bevroren voeten en neuzen. Met behulp van een (één) greep uit de meegebrachte "buit", een warme chocomel en een paar warme dekbedden heb ik ze weer weten te ontdooien en zijn ze lekker gaan slapen. Maar volgend jaar gaan ze weer!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat maar horen!

Potverdrieduizenddubbeltjes

Waar is de tijd gebleven dat je ergens gratis een katje kon afhalen, die vervolgens op zijn of haar eigen verantwoordelijkheid aansprak en t...