maandag 7 mei 2018

Waarom een sullig dagje uit al een hele opgaaf kan zijn, soms. En toch ook weer onbetaalbaar.

"Dat is jouw mening", vertelt de puber me. Het is vakantie, elf uur in de ochtend, lekker weer, ik wil met de familie op stap. We hebben geen grootste plannen, maar we verzinnen wel iets. Puber blijkt echter doodleuk achter zijn pc gekropen te zijn klaar voor en hele dag gamen, en het boeit hem weinig dat ik dat een slecht idee vind.

Een half uurtje later zijn we dan toch op pad. Mét de puber. Terwijl hij al weer gezellig met broer en zus kletst zit ik nog wat na te grommelen. Ik ben een gevoelig typetje en hou niet van een negatieve sfeer.

Eenmaal op de plaats van bestemming is jongste enthousiast. Wow! Dat ziet er vet uit. Ik voel me opknappen. Gelukkig maar. Ik was even bang dat zelfs hij te groot zou zijn voor dit park met speeltuin. Het is soms lastig iets te vinden wat jongens van 9 én 15 en meisjes van 12 leuk vinden. Wij ouders gaan lekker op een kleedje zitten, de kinderen gaan samen spelen.

Na een half uurtje spelen zakt het allemaal weer in. In plaatst van drie spelende kinderen hebben we een zeurende jongste, een verveelde oudste die het gezien heeft en als een vermoeide bejaarde op het kleedje (ons kleedje!)  ligt, en een 12 jarig meisje meisje dat opeens overal beestjes (uhl!) ziet en voelt... De stemming bij jongste wordt slechter en slechter, hij wil niet meer spelen, heeft overal vreemde redenen voor, om iets niet meer te willen.

Deze kennen we maar al te goed, de negatieve spiraal. Hij kan van een vrolijke veel te slimme 9 jarige afzakken naar een autistische starre en dwarse peuterpuber die niets meer wil en ook niet kan aangeven wát er nu precies aan de hand is.

Dan realiseer ik me opeens dat hij vandaag alleen nog maar een kommetje ontbijtgranen op heeft. Het is ver na lunchtijd, warm, en hij wil NIET drinken. Niet eten. Waarom, dat is onduidelijk. Waarschijnlijk omdat we chips in de tas hebben maar hem alleen broodjes en drinken aanbieden. Of a zeggen terwijl hij b wil. Weet ik het. Koppiger dan een ezel kan hij zijn. Gadverdamme. Hij zit zichzelf in de weg, dat weet ik wel, maar bepaalt ook nogal de sfeer. En vooral mijn humeur.

We proberen allemaal op onze eigen manier jongste weer aan het drinken en in de gewone modus te krijgen. Dat werkt natuurlijk ook niet. Daarbij luistert het nogal nauw wat je wel en niet doet of zegt en op welke toon. Uiteindelijk is het mij dit keer gelukt en zitten er zomaar opeens twee pakjes in en wat eten en is de impasse doorbroken, zijn batterij opgeladen en springt hij weer vrolijk overeind. In no-time is hij weer bij. (Zo bij dat hij zelf van meters verderop commentaar geeft op onze opmerkingen over zijn gedrag en opvoedingsvragen een ander kind niet had gehoord of begrepen... )

En terwijl ik nog aan het bijkomen ben van dit emotionele geweld loopt de jongen zelf alweer vrij en vrolijk te spelen. Mét broer en zus.

Dáárom, onder meer, vind ik vakantie moeilijk. Wil ik zo graag dé perfecte omstandigheden. Ik wil alleen maar blije gezichten bij de rest van de familie, en probeer dat maar eens te regelen met kinderen van uiteenlopende leeftijden en met een gebruiksaanwijzing hier en daar. Maar misschien is het mijn eigen gebruiksaanwijzing, dat kan ook. "Laat het los, en maak gewoon zelf lol", zegt man, en daar heeft hij ook wel een béétje een punt.

Een paar uur later zijn we uit eten geweest. Lekker, pannenkoeken met ijs, fristi en wijn. Het was super gezellig. En op de weg terug in de auto zit de achterbank met zijn drietjes liedjes te zingen. Super irritante liedjes, van de pubergeintjes op youtube tot de Teletubbies (variant a la huize mammalien die de kinderen hier zelf ooit hebben bedacht). Wat een lol hadden ze, zo met zijn drie. Ik heb heel stil voorin de auto gezeten en genoten. Deze momenten, die zijn goud waard. Zo wil ik wel maanden op vakantie.

8 opmerkingen:

  1. Poeh hee, ja die stemmingen, dat eten en drinken, de uitjes die iedereen leuk vindt, wat een gedoetje hè, het ouderschap!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Maar uiteindelijk toch maar gelukt én genoten!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. HEt werd uiteindelijk een goede dag dus. Fijn.
    En verder inderdaad ook een beetje loslaten. En niet van slag raken als het een keer niet gezellig is.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Toch gelukt. En later zul je te horen krijgen dat ze het toch zo leuk hadden vroeger. In die fase zit ik nu.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Fijn dat er ook die mooie momenten waren! Ik herken het spanningsveld tussen verwachtingen en realiteit....

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Jij doet tenminste nog moeite om het probleem te vinden. Ik moest vroeger mee en moest alles maar leuk vinden.

    BeantwoordenVerwijderen

Laat maar horen!

Traktatiebeleid

Binnenkort moeten we weer trakteren op school. Géén cupcakes! riep hij geschrokken, op één van mijn voorstellen. Niet dat hij ze niet lust. ...