maandag 11 december 2017

Sneeuwmama

Hard denkend over een nieuwe blognaam, nieuwe blog, kwam ik er achter dat ik deze nog niet op kan geven. Het Mammalienen is gewoon nog zo'n groot deel van mijn praktische leven van alledag. (Ik maak er wel een hornormale midlife blog naast, of eentje over mijn tweede uithuizige carriere als eh...vet verdienende.. eh... weet ik het)  Geen luiers meer, geen nachtflesjes. Maar zo'n berg met sneeuw bijvoorbeeld. Je bent er wel weer even zoet mee.

De facebookgroep van de ouders van het voortgezet onderwijs X - waar zoon op zit - stond gisteren al voortdurend te piepen. Heeft de school een protocol? Wat gebeurt er als het morgen code oranje is? (Huh? Code oranje? Voor die paar sneeuwvlokken? Pas toen ik met de auto terug geschuifeld kwam na mijn sportmomentje verderop begreep ik de vraag iets beter.)

De ouders hadden allemaal een mening, school X nog niet. Dochters school, Y daarentegen kwam net na bedtijd van dochter met een mededeling: ijsvrij! Toen ik puberdochter nog even "wakker" wilde maken met dit heugelijke nieuws toverde ze met een blij en ook enigszins schuldig gezicht haar oplichtende gsm schermpje onder haar dekbed uit... (Note to self: misschien toch haar gsm 's avonds afpakken teneinde wallen en ochtendhumeur iets effectiever aan te pakken?)

Het bericht was inmiddels ook in de groep van school X aangeland. Buurtschool Y wel! En wij van X dan? Een lange dubbelzinnige mail van de directie gaf het sein "wij nemen geen beslissing, er is gewoon les maar als jullie als ouder er anders over denken krijgen ze geen straf". Heel democratisch en met het oog op eigen verantwoordelijkheid en zo mocht zoon het van ons zelf beslissen. De bus reed waarschijnlijk wel.

Ik had het kunnen weten. Natuurlijk ging hij niet. Er was niets op school dat niet wachten kon. De toekomst, dat is niet verder dan een halve dag, en van uitstel komt afstel. Aldus het puberbrein.

Zelfs de jongste mocht van mij kiezen (deels uit eigenbelang) toen ik hem om half acht wakker moest schudden: naar school, door de sneeuw waar zijn vriendjes zijn of een dagje thuis met broer en zus? School! School!

Een goed teken, dat wel. Maar dat betekende dus wel 25 minuten door de sneeuw baggeren op onze snowboots, omdat auto en fiets geen optie waren, zo beroerd lagen de wegen er bij. Het glibberde op mijn snowboots al genoeg. Wat een gedoe. Ik begrijp nu ook dat het voor de pubers op de fiets met zware tassen en fietspaden vol ijs, aangevroren én ontdooide sneeuw tegelijkertijd niet echt veilig was. Zoon kwam ook best koud en moe op school aan. En toen moest ik nog 25 minuten terug.

Eenmaal thuis was school X nog verder gecapituleerd: na het vierde uur iedereen vrij. Ik vond dat oudste in ruil voor een dagje thuis dan wel wat extra aan huiswerk kon werken vandaag. De 5 (!) kinderen in zijn klas die uiteindelijk wel op waren komen dagen hadden niet alleen een bonuspunt voor vlijt maar ook wat hulp gekregen bij hun toets. Dat had zoon ook wel kunnen gebruiken! Dan maar wat extra de zweep er over thuis, vond ik, en heb puber(s) dus maar wat aangeduwd om huiswerk te maken. 

Na een flink aantal eieren met ham te hebben gebakken voor de thuisblijvende pubers en thuis-soortvan-werkende man, kon ik weer aan de winterwonderwandelreis naar school van jongste beginnen.

De kinderen hadden van school in de pauzes niet naar buiten had gemogen om te spelen. Argument zoals ik van zoon begreep: "want dan gaan jullie sneeuwballen gooien, dat vinden niet alle kinderen leuk maar jullie kunnen je toch niet beheersen en dan is het te laat en dan is er iemand verdrietig dus dan kunnen jullie beter de hele dag binnen blijven".  Dus ná schooltijd stormden ze met veel te harde stemmen en veel te veel opgehoopte energie direct met zijn allen het plein op. Achter het plein, waar altijd van die leuke plassen staan en nog genoeg sneeuw lag. De snowboots bleken wel waterdicht, maar als het water dieper is dan die kinderlaarsjes stroomt het er alsnog aan de bovenkant in, zo heeft zoon geleerd. En toen moesten we nog 25 minuten naar huis lopen.

Thuis jongste voorzien van droge kleren en chocomel, en mijn aller-rustgevendste modus aangezet om zijn stemvolume en taalgebruik weer wat te normaliseren (hij begon een beetje te klinken als twee héle stoere jongens van 10 in plaats van één van 8). En daarna: prijs de heer voor computergames op dit soort momenten, hij wordt er lekker rustig van en ik kan nog zelf even wat doen. De was bijvoorbeeld. Of eten koken.

Wat nou werkende moeder? Moeder. (Yeah). En ook morgen komt dat weer heel goed uit als de school van jongste weer gaat staken. Hoe het met de middelbare scholieren moet, dat weet ik nog niet. Ik durf niet op de app te kijken.

6 opmerkingen:

  1. Oh ja, moeder blijf je de rest van je leven. Geen luiers en flesjes meer, maar er blijft nog genoeg over ;-)
    Wat een gezellige lekker met de kinderen meedenkende school zeg, niet naar buiten mogen terwijl er sneeuwballen gegooid kunnen worden. Houdt dan alleen de kinderen binnen die dat niet leuk vinden...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het was me het dagje wel inderdaad. Ik waag er woensdag een logje aan aan dat rode/oranje gedoe.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat flauw van school X. Ze hadden meteen een besluit moeten nemen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Volgens mij staken ze alleen op de basis scholen, dus geen zorgen. We zijn hier gewoon nooit zo goed voorbereid op sneeuw, in landen als Oostenrijk gaar alles meestal gewoon door als het niet om meters sneeuw gaat.

    BeantwoordenVerwijderen

Laat maar horen!

Potverdrieduizenddubbeltjes

Waar is de tijd gebleven dat je ergens gratis een katje kon afhalen, die vervolgens op zijn of haar eigen verantwoordelijkheid aansprak en t...