dinsdag 14 november 2017

Te groot voor sinterklaas. Bestaat dat?

Oudste zoon, 2 1/2 jaar. Wij, zeer enthousiaste jonge naïeve ouders, sleepten de peuter mee naar de intocht van de Sint. Het was koud, het was nat, er stonden héél veel mensen op een kluitje en het duurde lang. "Wanneer gaan we naar huis?" Toen Sint er eindelijk aangetuft kwam in zijn bootje was had hij zijn interesse verloren.
Is het nu wel of niet leuk?!

Beetje te spannend, al dat vreemde gedoe

Oudste zoon, 3 en een half. Op het lokale winkelcentrum komt een de Sint met Pieten. Ik duw zoon naar voren, zoon duwt terug. Hij wil niet. Is opeens ontzettend bang en verlegen en wil NIET naar Piet. Ook niet als hij dan pepernoten krijgt. Ik moet zeggen, de meerderheid van de Pieten is zeer lief voor gevoelige kleine kindertjes. Die pepernoten zijn er toch gekomen.

Oudste twee, in Center Parcs huisje. Ergens in de avond, eind november. Het is beredonker, er wordt op de deur van het hutje geklopt. Oudste heeft het er nog járen later over hoe eng het was dat hij in de avond alleen een wit gebit zag, het zwarte gezicht en donkere kleding van de Piet in kwestie viel nogal weg tegen de donkere bossen op de achtergrond.
Overigens was die avond eigenlijk jongste als baby de enige die het allemaal niet zo spannend vond. Hij lag heerlijk bij een zwarte Piet met ontluikende vaderlijke gevoelens op schoot en lachte braaf omhoog.

Verlegen


Dochter, keek de kat nogal uit de boom toen Sint op bezoek kwam. Vond het bere-eng, maar is wel zo gehaaid dat ze voor de vorm even lachte en een pakje kwam aanpakken en op verzoek heeel zachtjes een liedje zong als ze een goede bui had. Wel vond ze het idee dat er zomaar pieten in huis kwamen als niemand oplette erg eng. Sindsdien gooit Piet alles door de brievenbus, zó in de schoentjes. Wat best knap is als je bedenkt wat het formaat van die pakken is.

De anti-climax


Jongste zoon. Ouders hebben inmiddels geleerd. We beginnen niet te jong, niet te vroeg in november, we doseren. Niet naar álle feestjes waar die ouwe baardmans verschijnt, we maken keuzes. En dan nog. Zijn hoofdje liep om van de spanning, de vragen, de verwachtingen. Je zag hem vermoeider en witter worden, met als (anti)climax het moment dat Sint éindelijk zijn opwachting had gemaakt op 5 december op school, en jongste het hele schoolplein onderspuugde. Zo. Klaar. Naar huis, onder een dekentje, geen Sint meer gezien dat jaar.

Spagaat tussen niet kunnen begrijpen maar wel willen geloven


Even los van een paar "missertjes" zoals hierboven hebben ze alledrie hele leuke herinneringen aan Sinterklaas, en veel geslaagde feestjes gehad. Ik wil alleen maar zeggen dat het niet niks is voor kinderen. Zeker niet voor die diep nadenkende en hoog gevoelige kinderen waarvan ik er ook een stuk of drie heb. Alle soms heftige spanningen, hoge verwachtingen, opgewonden blijdschap en flinke niet toe te willen geven angsten, alle emoties door elkaar. En dan die een enorme spagaat omdat ze ergens wel weten dát het allemaal niet kan en klopt maar tóch heilig willen blijven geloven.  Met een beetje fantasie en goede wil hadden ze dat, als wij ouders daar geen stokje voor gestoken hadden, tot ver na de puberteit gedaan ben ik bang. Oudste zoons gevleugelde woorden nadat ik hem had ingewijd in het Grote Geheim: "Ik had het liever niet willen weten..." (waarna hij boos en wrokkig ging zitten sippen in een hoekje). Dochter was teleurgesteld (maar haar kon ik blij maken met het vooruitzicht dat ze mocht helpen jongste voor de gek te houden!). Jongste doet nog steeds of zijn neus bloedt als het op het bestaan van de Sint aankomt.

Aan de andere kant, toen ze wat groter werden en een en ander meer konden plaatsen vonden ze het feest nog steeds heel erg leuk. Nog steeds een beetje spannend, nog steeds cadeautjes en snoep, maar behapbaar. (Die spanning dan, ik heb het maar niet over al die snoep...) Dus nog lang nadat het Geloof sneuvelde werd er een spurt naar de tv ingezet als Het Sinterklaasjournaal begon. En werd er vorig jaar enorm veel lol gemaakt met de app waarmee je gratis naar Sinterklaas kunt bellen en hem álles kunt vragen.

Te oud voor Sinterklaas?

Dit jaar voor het eerst vieren we geen Sinterklaas met de rest van de familie. Door omstandigheden. En bovendien, met 8,12 en 14 zijn ze misschien wat groot voor het verhaal en het schoen zetten. Misschien maak ik me er maar van af met 3 cadeautjes en een zak pepernoten en een gezellig filmavondje?

Dacht ik. Dochter vind van niet. Ze wil schoen zetten en op 5 december een huis vol met bezoek en koek en zopie. Die surprises, dat is een twijfelgeval, hoop werk en kost veel tijd, maar is toch wel leuk. Eigenlijk heeft ze gelijk. Het is een veel te leuk feest om zomaar opzij te zetten.

4 opmerkingen:

  1. Hélemaal eens met je dochter, het blijft het leukste feest dat we hebben!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hier al jaren surprise. Jongste doet inmiddels voor het vijfde jaar (geloof ik) mee. En op de dag van de landelijke intocht wordt de schoen gezet. ;-)
    Ik vind het een heerlijk feest.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Haha, bij ons is het fijn dat er weer (klein-) kinderen zijn want dan staat het niet zo raar als je tegen mensen zet dat je per se op 5 december met je familie Sinterklaas moet vieren. Al die jaren als puber en als student blijven doen. Heerlijk feest, zoveel lol altijd om de gedichten en zo'n heerlijk over the top gevoel aan het eind als je je stapel cadeautjes ziet!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik ben zó blij dat ik daar vanaf ben! Maar peper- en kruidnoten daar doe ik het voor.

    BeantwoordenVerwijderen

Laat maar horen!

Te groot voor sinterklaas. Bestaat dat?

Oudste zoon, 2 1/2 jaar. Wij, zeer enthousiaste jonge naïeve ouders, sleepten de peuter mee naar de intocht van de Sint. Het was koud, het w...