donderdag 31 augustus 2017

Een van de mooiste cadeautjes uit onverwachte hoek...

... kwam van een verre collega van de man de volgende mail. Ze was niet uitgenodigd omdat je nu eenmaal niet alle mensen uit dat enorme bedrijf kunt uitnodigen, maar het universum heeft soms een eigen wil, en zo komt van het een het ander. En juist daarom was dit een extra mooi cadeau, waar we het allebei niet helemaal droog bij hielden.


Once upon a time….. actually, it was last week on Thursday, a mommy (yup… me) went to a playdate with her child. As she chattered and sipped her cappuccino. She saw a lovely bride enter the room…..
This woman sparkled! She was happy and had this glow about her…. Like she had come home. Her dress was elegant, her hair and make-up,beautiful! We mommies stared at her, as did her groom…..

He did not take his eyes off her for one second. You could see his wish had come true, he married the love of his life!

Congrats on the wedding to your soulmate! 

Jullie zagen er prachtig uit tijdens de fotosessie in <xxx> ;)




Thanks, (voor mij) onbekende dame. (De man heeft haar in real life bedankt, hoorde ik). Een prachtig cadeau!

zondag 27 augustus 2017

Welke muziek wil(de) jij op je bruiloft?

We mochten geen versterkers op de locatie, maar er stond een piano en er was een collega die al jaren geweldig speelt. Ook hadden we een neef die prachtig (Spaans) gitaar speelt. Beiden mochten een half uurtje doen, maar helaas bleek de gitaar niet te horen door al het rumoer. Zelf niet met mini-versterkertje. De piano, met Theme van Pirates of the Caribean en iets van Queen en wat ragtime, was wel geslaagd.

Daarnaast hadden we een uur of 7 die we zelf mochten opvullen met onze eigen mp3-tjes. De man (ha, nu mag ik hem écht zo noemen) en ik hebben heel wat moeite gedaan om al onze favoriete nummers terug te brengen tot een lijstje van ieder 3 en een half uur. Dat was even een uitzoekerij, en het heeft manlief heel wat pijn aan zijn hart gekost omdat hij moest snoeien in zijn favoriete nummers aller tijden en hij geen keuzes kon maken, maar het is gelukt. Ik zelf leverde wat songs met jeugdsentiment (U2, Simple Minds) in om de lijst nog wat vrolijker en zomerser te laten klinken, met de Bueno Vista Social Club en Bob Marley.

We leverden dus uitendelijk 7 uur aan geweldige mp3's aan met wat wij dachten dat goede achtergrondmuziek zou zijn.

Ergens aan het einde van de middagborrel vroeg ik me af hoe het eigenlijk met de muziek zat. Ik was zó druk geweest dat het me niet was opgevallen. Ik luisterde en hoorde, eh, niets? Niets herkenbaars. Waar bleven mijn (en, vooruit dan, man's) favorieten??

Ten eerste: het was te veel herrie met al het gepraat, bleek, de muziek kwam er nauwelijks bovenuit. (En daarna schijnt het nog zachter gezet te zijn omdat één van de gasten het kennelijk wel hoorde en zijn prikkelgevoelige hersenen daar kennelijk niet tegen konden). Ten tweede: áls we al wat hoorden, dan was het dat ene nummer van Total Touch (ha, dus toch wat jeugdsentiment).  En dat is één keer leuk, maar niet de hele tijd.

Later bleek: de "random" functie werkte niet helemaal helemaal niet goed. Van de enorme lijst met mp3 werden er 4 nummers voortdurend herhaald. Vraag me niet waarom. Kennelijk is toen ook de volumeknop nog verder naar beneden gegaan.

Nu, een week later, thuis, heb ik de lijst  (mijn lijst, die van de man maar heel gedoseerd...) op mijn telefoon gezet en nu luister ik er naar in de auto of als ik even in de tuin zit te niksen. En jongens, jongens, wat een héérlijke muziek. Echt voor een vrolijk zonnig feestje als je lekker op een terras een biertje aan het drinken bent met aardige mensen om je heen.

Manu Chao, Megustas Tu bijvoorbeeld. Of wat te denken van Hey There Delilah, Sunshine in a Bag,
Chef's SpecialRoad Trippin' (en de rest van de Chili Peppers..) , Julia van der Toorn, The Beatles met Blackbird, The Stones met Paint it Black, de onvermijdelijke Earrings, Queen, (en meer nummers die wij van onze oudere broers en zussen hebben meegekregen..), Lenny Kravitz, Madness (omdat we natuurlijk wel rare betà's ende computernerds waren ergens in de jaren 90 en dit nog steeds gezellig vinden), romantiek, bijna te zoet voor een middagje borrelen, Crowded House (gewoon een mooi nummer), even wat herrie van The Offspring tussendoor, onze eigen Hollandse Rocker Herman Brood, de mooie stem van Sandra van Nieuwland (waarbij ik steeds aan Mrs. T. moet denken als ik dit nummer hoor! :-) ), en een leuk nummer dat ik koos -ondanks de niet zo passende titel (Accidentaly in Love)

O, en deze kwam ik tegen tijdens het zoeken. Wat een pareltje van Kurt Cobain, deze Beatles cover.

Met op nummer één voor de bruiloft, de song waar het allemaal zo'n beetje mee begonnen is (o nee, dat was Guus Meeuwis, maar die hoeft dan weer niet persé in mijn playlist): Buckshot Lefonque, Another Day

Wat denk je, was jij blij geworden van onze playlist? En wat zou je zelf kiezen? 

woensdag 23 augustus 2017

Ik mag er dus niets over zeggen - en al helemaal geen foto's...

De betrokkene wil er niets over kwijt. Althans, IK mag er niets over vermelden. Niet op social media. Over deze blog heb ik het helemaal maar niet gehad.

En waarom mocht WimLex het eigenlijk wél, zijn eigen brugpiepende Alexia filmen en dat vervolgens naar alle mogelijke media in Nederland sturen? 

Zij zelf praat er graag en vaak over, met ons, met familie, met oude vriendinnen, met de nieuwe klasge, eh... Hm. Die nieuwe, die ze in principe dus slechts één keertje heeft ontmoet, maar de komende tijd, eh, nou ja. Die zijn niet zo heel nieuw en verrassend meer, omdat ze - digitaal als de 11 jarigen zijn tegenwoordig - op die eerste kennismaking ergens in mei al een groepsapp hebben aangemaakt en de halve zomervakantie al meer of minder nuttige informatie via whatsapp hebben uitgewisseld. En dat is eigenlijk best wel fijn lijkt me, dat haalt de spanning er een beetje af.

Zij wil dus NIET dat, wat de moeder van vriendin deed, haar foto's op facebook komt te staan met daaronder de tekst dat ze voor het eerst.. op de fiets... grmbl.. en al helemaal niet met het woord brugpiePIEEEEEP - oeps. Censuur.

Die foto is in ieder geval niet gemaakt. Maar hé, dit is mijn blog, en dat gaat onder meer over mijn emoties. Die heb je als moeder wel eens, als er een belangrijke mijlpaal heeft plaatsgevonden. Maar daar komt ze vast zelf over een aantal jaar nog wel achter.

Dus eh...

Wat wilde ik ook alweer kwijt? Ik ben trots! Op mijn mooie dochter, mijn tweede kind dat al zo groot en zelfstandig is, zo slim. Als ik je daar zie fietsen met je wapperende lange haar en nog weer langere benen dan vorige maand, helemaal zin in dit nieuwe avontuur, dan weet ik: het gaat helemaal goed komen, ik heb het volste vertrouwen in jou, jij redt het prima. Wow.

dinsdag 22 augustus 2017

Over uitnodigingen, afzeggingen en mensen die gewoon uit zichzelf komen...

In het Parool stond een artikel hoe zeg je tactvol een bruiloft, babyshower of vrijgezellenfeestje af. Ha! Daar kan ik over meepraten na de afgelopen weken, zeg maar.

Van alle mensen die we hebben uitgenodigd, inclusief kinderen, hebben zich er vooraf 111 netjes aangemeld. Een stuk of 18 hebben zich afgemeld - zowel ruim van te voren als last-minute, zowel met als zonder eerlijke en goede redenen. Er waren er 14 (7 adressen) die van te voren helemaal niets hebben laten horen. Een paar daarvan hebben later nog een kaartje gestuurd of een like op facebook gegeven, een paar zijn kennelijk helemaal overleden of niet meer in ons geïnteresseerd.

Ik vind het op zich allemaal prima. Vakanties, sterfgeval in de familie, een gebroken been en hier en zelfs ook hier en daar stiekem geen zin in een bruiloft van een ver familielid/vage bekende. Prima, wees eerlijk en doe waar je je goed bij voelt. Op chagrijnen die eigenlijk niet wilden komen zitten we ook niet te wachten.

Natuurlijk ligt het er aan of je een dag-gast bent en zeer close met het bruidspaar of alleen maar op de receptie bent gevraagd. Onze niet-melders behoorden gelukkig ook niet tot de categorie dag-gasten waarvoor het restaurant diner moest inslaan en plek reserveren en zo. Een sta-tafel met wat meer of minder bier en bitterballen dat is zo geregeld. Maar netjes is anders vind ik.

En als het dan toch over netjes en niet netjes gaat: de cadeau's. We hadden gevraagd om geld,harde cash: een bijdrage aan een reis voor het hele gezin. Een servies hebben we al jaren, theedoeken ook, en al die nutteloze rommeltjes waar mensen mee aan komen zetten, dat vind ik gewoon echt zonde van het geld. Geld daarentegen, dat hebben we even niet zo heel veel meer na dit feest, en de kinderen (en wij) willen ook best eens een keertje een leuke vakantie, iets verder dan Belgie of Duitsland.

Het viel mee, maar er kwamen maar een paar mensen die toch een bloemetje of een etentje hadden bedacht, de meesten hadden geld gestort of in een envelop gedaan. Een aantal stellen dat niet kon komen verraste ons toch door een cadeau te geven. Aan de andere kant waren er ook mensen die wel de hele dag zijn geweest maar geen enkele vorm van cadeau of felicitatiekaartje hebben achtergelaten.

De tip van het parool was overigens, als je niet van plan bent om te komen naar een feestje: "zeg op tijd af en houd je aan de waarheid (of blijf er dicht bij :-) )".

maandag 21 augustus 2017

De bruiloft

Ik wil trouwen, maar dan moet het wél lekker weer zijn!, had mijn voormalige verloofde nog gezegd, ook tegen de ambtenaar van de burgelijke stand. Alles stond dus klaar voor een tropische bruiloft. Lekker buiten foto's maken, buiten trouwen aan het water, een spetterende entree per waterfiets... lange receptie op het terras en een hele blote jurk.

Met angst en beven zagen we het weerbericht aan, de buienradar heb ik wel 100 keer uur gecheckt. De temperatuur zou niet hoger worden dan een graad of 21, soms 19 zelfs in de middag. Daar had ik me al bij neergelegd. Maar die buien, wanneer zouden die vallen?!

Om 8.15 ging mijn wekker na een nacht van zeer onrustig slapen en veel wakker liggen . Ik was om de een of andere onduidelijke reden best wel wat bibberig, maar toen zowel dochter als kapster/visagiste in de huiskamer stonden en gezellig wat babbelden was het ook weer weg. 

Kapster/visagiste heeft haar werk goed gedaan!

Om 11 uur waren we klaar met aankleden, en stond de fotograaf voor de deur. In de stromende regen... Fotoshoot werd dus ook maar verplaatst naar binnen. We hebben dicht bij een prachtig gebouw, theater annex museum, daar konden we terecht. 






Na de fotoshoot vertrokken we per auto en geweldig ritje in een elektrisch golfkarretje naar de plek waar de ceremonie/receptie en diner zouden plaatsvinden. Helaas dus niet buiten aan het water en op het terras, maar in de grote lichte zaal in het ook heel erg mooie gebouw van de uitbuiter uitbater van het terras. We hadden een aparte ingang zodat we ongezien nog even in een kamertje boven konden relaxen (krentebol erbij, schoentjes uit..) terwijl beneden de gasten naar hun plaatsen werden gedirigeerd door de ceremoniemeester die al de hele ochtend aan het versieren en organiseren was geweest. 

Wat een geweldige uitvinding, zo'n ceremoniemeester zeg! We zijn best wel controlefreakjes, maar iemand die gewoon uitvoert met jouw wensen in gedachten en zelf nergens over na hoeven denken, dat is echt top! Daarbij, altijd het eerste drankje en hapje, iedereen maakt plaats voor je... (Zou Maxima dit nou altijd zo voelen?!)



De ambtenaar draaide zijn verhaaltje af, hier en daar begeleid door de bijzondere geluiden en vooral goed getimede geluiden die de kinderen met hun roltongen wisten te maken. We hebben ja gezegd, getekend, man heeft mij ondanks protesten van mij in verband met uitlopende lippenstift uitgebreid gezoend, nog een afrondend praatje en toen konden we aan prosecco en macarontaart. Echt heerlijk! 

En toen: borrelen!! Géén felicitatie-rij, hadden we gevraagd, gewoon gezellig kletsen en drinken en dan komt het bruidspaar wel een keer voorbij. Dat lukte prima.Soms moest een collega van man zich aan mij voorstellen en was er een tante die de man van mijn zus feliciteerde omdat ze dacht dat hij de bruidegom was, en hier en daar was er wel heel weinig tijd om bij te praten met mensen die we al lang niet hadden gezien... maar over het algemeen had iedereen het naar zijn zin en wij hebben ons in ieder geval prima vermaakt. De borrel zou om half zes stoppen en om zes uur zou iedereen weg zijn. Dat werd dus half zeven... 

De borrel begon buiten, op het terras. Hier en daar moesten de gasten vesten en jassen aan, maar we stonden droog en ik heb de hele dag geen moment last gehad van kou: integendeel, we waren blij dat het geen 30 graden was. Later begon het weer te druppelen, gelukkig konden we ook binnen goed terecht aan de veel statafels en in de zithoek. Er waren heel veel mensen, familie, vrienden, collega's, vriendjes van de kinderen (niet geheel toevallig kinderen van vrienden van ons of omgekeerd inmiddels...) Super leuk, alleen heb je natuurlijk weinig tijd om iedereen lang te spreken. 

De kinderen hebben zich prima vermaakt met kleurplaten en doolhoven, de snoeptafel (niet alle ouders waren er blij mee maar de kinderen wel!), de drone waarmee ze van bovenaf konden filmen, iPad, geheime hoekjes waar de pubers lekker konden chillen, de speeltuin waar tot grote spijt van mijn kinderen veel vriendjes en familie niet in wilden of van hun moeder niet in mochten vanwege te grote nat hout en modder (gelukkig heeft jongste en lekker met wat onbekende kinderen zitten spelen) . 

We hadden een half uur live pianomuziek van een collega van man die enorm goed kan spelen. Helaas was de gitaar van een neef (die ook heel goed kan spelen) vrijwel onhoorbaar in alle herrie.

We hadden een "photobooth" waar mensen met props (snorren, baarden, kroontjes etc en heel wat door man ge-3-d-printe attributen) voor een achtergrond van Alice in Wonderland op de foto konden. Ook daar hebben mensen heel veel lol gehad en wij hebben super leuke foto's. (Die ik hier natuurlijk niet allemaal kan laten zien i.v.m. privacy en zo, wie wil zijn eigen kop nu op mijn blog zien?!) Nu nog bewerken en er een bedankjes en een boek van maken... 


Te beschrijven bierviltjes met wens voor het bruidspaar als alternatief gastenboek. De "beschuitbus" (in de vorm van de 8 van augustus maar dan op zijn kant als oneindig-teken) heeft man zelf geprint.

Na de borrel konden mensen nog een speurtocht / wandeling in het park maken, of binnen blijven zitten met een veel te moeilijke quiz / kruiswoordpuzzel met persoonlijke vragen over ons opgesteld door mijn echtgenoot. 

Daarna diner met de familie en wat vrienden, toch nog 45 man totaal. Binnen eten, daarna nog wat binnen en buiten hangen, marshmallows op het vuurtje bakken, beetje kletsen beetje drinken. Gezellig! 

En natuurlijk ging er het een en ander mis. Ik was mijn boeketje vergeten mee te slepen naar de ceremonie. Niet iedereen heeft meegekregen dat er een gastenboek was, niet iedereen wilde op de foto, de akoestische gitaar was niet te horen, de lijst met mp3's van meer dan 7 uur lang aan favoriete muziek bleek ergens een probleempje te hebben zodat er slechts 4 nummers voortdurend achter elkaar werden afgespeeld, maar was er zoveel herrie dat niemand dat echt in de gaten had... 

Ondanks dat wij als bruidspaar met kinderen het idee hadden gehad als eerste weg te willen gaan om die hele stoet met zoenende gasten te vermijden waren we uiteindelijk toch de allerlaatste. De ceremoniemeesters gingen het park opruimen, de chauffeur probeerde onze auto te vinden. Stonden we daar, buiten, zacht temperatuurtje, droog, mooie sterrenhemel... al herinneringen ophalend. 

Het is een geweldige dag geworden. 



dinsdag 15 augustus 2017

De tropische bruiloft en de paraplu's

Een tropische bruiloft wilden we, liefst aan zee, maar aangezien we wat een flink stel kreupele bejaarden er wat minder mobiele oudere gasten zijn hebben we een buitenbruiloft op een goed bereikbare plek in het park aan het water. Ook leuk. Open jurk, kinderen met blote benen, ijs en bier, colombiaanse muziekje op de achtergrond...

De weersvoorspellingen helaas zijn verre van tropisch: het wordt "wisselvallig". Met vette regenkans. Ik hoef nog net geen bontjas, maar die paraplu heb ik voor de zekerheid besteld. De kleding en de colombianen zullen blijven, maar verder verplaatsen we de boel wellicht helemaal naar binnen. Dat kan daar gelukkig ook. Het gebouw is mooi, maar buiten in de zon in het gras was toch net even wat prettiger..

Aan de andere kant, die weersvoorspellingen zijn ook nogal wisselvallig. Het KNMI, de buienradar, weatherunderground, ze spreken elkaar lekker tegen soms. En de uur tot uur voorspelling van de buienradar geeft elk kwartier (ja, ik beken, ik kijk zo vaak...) een ander beeld. Dan is er 40% kans op 1.9 mm om 11 uur, dan weer 20% kans op 0.0 mm.

We wachten het wel af. Inmiddels heb ik een binnenlocatie gevonden waar we foto's kunnen maken die mogelijk nog mooier is dat de locaties die we buiten hadden, dus wat dat betreft maakt het me weinig meer uit. Maar de entree die we dachten te maken en het ja-woord in de stralende zon aan de waterkant... ehhmmm. Misschien moeten we dat nog even vlak van te voren bijstellen...

zaterdag 12 augustus 2017

Annex Dotus

Ik sta op een feestje en spreek een vriendin die ik al een tijd niet heb gezien. We staan naast de band en kijken hoe ze langzaam opstarten. "Mijn Kim wil graag Annex Dotus op haar bruiloft volgend jaar!", vertelt ze me. Ik ken haar dochter, een leuke meid, jong, beetje alternatief. Ik pijnig mijn hersens over welke zanger ze in godsnaam op haar bruiloft wil laten optreden, maar val al snel door de mand. Wie? "Kim!", zegt ze, iets harder nu. "Ja, dat verstond ik wel, maar wie is A.." Met grote ogen kijkt ze me aan: "Nou, ja, je weet toch, KIM!, mijn DOCHTER!"

Achter me staat iemand die ons en vooral haar al langer kent. "Ze bedoelt dat ze anekdotes op haar bruiloft wil horen..."

Ah.Ik weet er nog wel een.

donderdag 10 augustus 2017

Beautyblog: de bruid en de wimperextensions

Een heuse review vandaag, en wel over wimperextensions. Dames, en heren ook, ik begin potverdorie bijna een beautyvlogger te worden. "Vandaag laat ik jullie zien wat mijn ervaringen met wimperextensions van merk-x zijn.."

Waarom ik geen vlogger ben 


Kansloos. Ten eerste weet ik niks van make-up en gedoe, ik moet het zelf altijd op internet opzoeken, hoe e.e.a. werkt als je meer wilt dan dat lijntje op je oog en een veeg lippenstift. Dan kom ik bij allemaal mooie jonge meiden uit die een heel verhaal houden voor de camera, waarbij ik meestal na een halve minuut vol ongeduld doorscroll naar waar ik hoop de kern van de zaak te treffen. Niet lullen, maar poetsen. En als je lult, maak het dan een beetje léuk en vertel niet steeds hetzelfde, ik ben toch niet achterlijk?!. Ik weet niet hoe de generatie van mijn dochter het volhoudt, ik ben gewoon geen goed publiek voor youtube filmpjes. Het duurt me allemaal te lang. En scroll ik door, dan mis ik dus steevast een Hele Belangrijke Tip. Of althans, dat denk ik, want het lukt me nog steeds niet om die make-up op zo'n manier op mijn gezicht te krijgen dat ik er beter van ga uitzien. En in selfies maken ben ik ook al geen held...

"Mama, KIJK niet zo raar. Dat doe je nou altijd als je een selfie maakt". (Maar mijn wimpers zijn vet!) 

Wimperextensions


Met De Dag in zicht besloot ik dat mascara heel mooi is maar op de een of andere manier niet mooi blijft bij mij. Ook de waterproof hypo-allergeen geeft me na een dagje toegang tot de binnenkant van het panda-verblijf in Rhenen. De kunstwimpers die ik heb geprobeerd zagen er ook prachtig uit maar na een uurtje stond de ene helft recht omhoog tegen mijn wenkbrauw aan, en dat geeft je ook niet echt een intelligente blik. 

Omdat ik verder niet overdreven opgemaakt zal zijn vond ik toch wel dat ik op De Dag een extraatje mocht in de vorm van wat een zwoele oogopslag en koos er dus voor om wimperextensions te laten zetten door de schoonheidsspecialiste.


De behandeling


We kozen samen uit haar voorraadje wimpers een mooie lengte en mate van krul, en ik mocht in de stoel. Ik heb enorm gevoelige ogen, kan bij de kapper of de tandarts al geen oog openhouden als de lampen aangaan en ik naar het plafond kijk, laat staan nu. En ik begin bij het minste of geringste te tranen. Vooral het afplakken van de onderste wimpers - waarbij ik de ogen dus open moest houden terwijl zij er aan frunnikte - vond ik Hel. Daarna mochten ze gelukkig weer dicht. Ik heb anderhalf uur plat gelegen terwijl zij de kunstwimpers met lijm aan mijn echte wimpers vastplakte. Daar voel je verder niet veel van, hooguit is het een wat vreemd gevoel. Toen ik omhoog mocht en de boel weer open moest ging mijn rechteroog zo hard tranen dat de nieuwe wimpers vrolijk aan elkaar plakten. De linker moest toen nog, daar bleef het afplakband niet zitten, ook vanwege eerdere tranen waarschijnlijk.

Na anderhalf uur had ik een beurs achterhoofd, maar wel een vette oogopslag zag ik in de spiegel.

"Wauw!", vond de schoonheidsspecialiste. "Wohw!", zei puberzoon toen ik thuiskwam. Hoe een zelfde woord op iets andere toon uitgesproken een heel andere betekenis kan hebben... Ook de man zei Wohw, maar dan meer in de betekenis die ik er zelf ook aan gaf: wohw, dit is anders, dit is opvallend. Even wennen. Morgen kijken we of het heel leuk of toch meer een "beter-niet" is. 

Conclusie: wel of geen extensions?


Ik denk dat het toch wel mooi is, deze nieuwe look. Zeker voor een feestje. Er zijn mensen die altijd veel mascara gebruiken en dit een fijn alternatief vinden, dat snap ik ook. 's Ochtends en 's avonds geen gedoe. En geen vlekken. Aan de andere kant, voor het geld dat het kost en de tijd die je er aan kwijt bent: 50 euro en anderhalf uur nieuwe set, een week of twee later laten bijwerken en na een maand of anderhalf weer nieuwe laten zetten omdat je eigen wimpers natuurlijk uitvallen en doorgroeien. Ik ben er blij mee, maar denk niet dat ik er na de bruiloft nog veel tijd en geld instop.

woensdag 9 augustus 2017

Leuk! Wipe-Out met de kinderen

Zoals gezegd, er zitten ook dagen bij dat het wél lekker loopt. Zo gingen we maandag naar Wipe-Out beach in Zoelen. Een idee van dochter - gezien op internet - en de broers vonden het direct meer dan geweldig.  

(Foto: Wipe-Out Kids Zoelen)

Oudste keek al samen met paps naar het programma Wipe-out toen hij nog een ukkie was, en raakte zeer geinspireerd. De jongens, en met name oudste, zijn wel van het klimmen en het springen. Lenig, soepel en sterk. Jammer dat ze verder niet echt iets willen met een sportclub of zo..

(Foto: Wipe-Out kids)
Het strandje bleek in het echt eigenlijk nog leuker dan wat we op internet hadden gezien. Behalve een plas met strand en zwemwater en lekker terrasje - ook al leuk - stond het terrein hier nog eens vol met speeltuig. Het was echt een kindvriendelijke versie van het Wipe-Out programma. De Sucker Punch, bouncing balls, de trampo-sweeper, grote glijbanen in het water, obstacle run... zelfs een stukje Expeditie Robinson met de evenwichtsproef en het paalhangen. De kinderen hebben lekker gespeeld en bewogen, mama hobbelde er met de camera ("nee mama, ik wil niet op de foto") er achteraan. Dat wil zeggen, tot ik ontdekte dat ze zich met zijn drie prima wisten te redden, ik alles gezien had en trek kreeg in een kopje koffie en even lekker in het zonnetje met mijn ogen dicht. 

(Foto: Beldert Beach Wipe Out Kids)

Het was een heerlijk dagje. Zon, strand, spelen, patatjes. Een dagje uit waar iedereen, de jongste én de pubers (en ik niet te vergeten) zich prima hebben vermaakt!  

zondag 6 augustus 2017

Zes weken vakantie is best wel erg lang voor een mama....

Zes weken lang vrij zijn, thuis, met twee puberachtige pubers en een verveeld HB kind die zelf geen initiatieven neemt maar wél verwacht of in ieder geval nodig heeft dat er iets gebeurt. Wat zal ik er van zeggen. Bij vlagen gaat het prima, maar soms erger ik me helemaal kapot. En ben ik doodop van het trekken aan allerlei dode paarden om er nog wat anders dan alleen schermtijd in deze vakantie van te maken.

Ik zelf kan niet zo goed tegen niets doen. En nog slechter tegen mensen in mijn omgeving die uitgebreid in mijn persoonlijke ruimte niets liggen te doen terwijl er nog zoveel te ontdekken/doen/leren/maken/... is. Ik erger me dus aan de pubers en aan man maar maak me het meest druk om de kleine. De achtjarige verveelt zich de tandjes, al geeft hij dat niet toe en onderneemt zelf geen actie. Zijn gedrag wordt er niet makkelijker op. Helaas zijn er nu even geen vriendjes die opgetrommeld kunnen worden., alles moet van ons - van mij - komen. Dus probeer ik af en toe de familie te mobiliseren. "Kom jongens, uit bed, we gaan naar een museum!", roep ik dan om tien uur 's ochtends.

Haha, kansloos. Oke. Dat heeft deze kersverse (puber)mama inmiddels geleerd. Pubers vinden a. alles saai,  en b. willen 's ochtends niet uit bed (en c. 's avonds er niet in). Dat moet tactischer aangepakt. Net als bij peuterpubers even de juiste snaar weten te raken of soms gewoon doorduwen. Want áls we eenmaal op stap zijn is het meestal leuk, voor iedereen. Hoewel ook het leeftijdsverschil van 6 jaar best meespeelt. De kleine werd niet echt vrolijk wordt van de vitrines in museum Volkenkunde en de groten willen niet meer naar de ballenbak. Maar meestal wisselen we af en doet iedereen gewoon braaf mee. Zeker als er ijs, patat, cupcake of pizza in het vooruitzicht wordt gesteld. Zwemmen vinden ze allemaal op zijn tijd nog heel erg leuk. En de dag er op mag er dan wel weer ge-gamed en tv gekeken worden, desnoods de hele dag. Doe ik mijn eigen ding wel.

Ik spreek zo veel mogelijk af met andere ouders, moeders van kinderen in dezelfde leeftijd. Desnoods met alleen de jongste en leeftijdsgenootjes, laten we de pubers aan hun puberlot over. En soms dwing ik de pubers met de kleine te spelen (eerst trampoline met je broer, pas daarna weer gamen). Maar dan nog. Een lief familielid waar hij even zou mogen logeren, een paar dagen bso per week of nog een week ergens een of ander kamp zou meer dan welkom zijn. Ik heb me altijd al afgevraagd waarom het buiten de zomervakantie altijd zo druk is met alles op school en clubjesgebied tegelijk en in de zomervakantie er opeens helemaal niets meer te doen is, als je niet weggaat?

Of, voor een volgende keer, misschien had ik ze alledrie tegelijk moeten krijgen zodat ze in ieder geval of met zijn drie lekker veel herrie/ruzie/lol zouden maken óf met zijn drie alleen maar willen uitslapen en schermen...

Hoe deden jullie dat?

dinsdag 1 augustus 2017

Met angst en beven...

Ze staan er klaar voor: nog een paar weekjes te gaan en dan...

Na het ja-woord (en de bubbelende drankjes en de zoete hap - geen bruidstaart), als de volwassenen saai gaan zitten kletsen mogen de kinderen zich gaan uitleven op dit bruidspaar. Geblinddoekt met grote stokken. Tot ze uit elkaar barsten en de snoepjes en wie weet rommelcadeautjes(*) er uit vliegen.

Geweld stimuleren? Eh, tja. Kleur- smaak- geurstoffen en suikers? Eh, wie weet. Ik probeer het te beperken. Consuminderen en milieuvriendelijk bezig zijn? Eh, nee. 

Maar het is wel leuk!

(En leerzaam, want ze moeten de troep achteraf zelf opruimen...)

(*) Wie heeft er nog een tip wat betreft de vulling? Liefst voorverpakt snoep ivm hygiëne, niet al te veel suikers en kleurstoffen om de andere moeders blij te maken (omdat hun kinderen daar naar zeggen net iets té hyper blij van worden). Niet te duur en geschikt voor 6 tot 14 jarigen...