maandag 17 juli 2017

Plogje

Wegens drukte (schoolvakantie, dus nog drukker dan anders...) even wat plaatjes ipv samenhangende tekst. 

De kapster is geweest en heeft me in de make-up gezet en mijn haar in een proefopstelling gedraaid. 
Hier en daar kan er nog wel een versiersel in (parels,  diamanten of desnoods een verse bloem) en aan de voorkant mag er nog wel een vlechtje bij om te voorkomen dat ik op Beatrix lijk, maar de achterkant lijkt wel oke. Wie stemt er mee: de lange of de korte variant?



Het leek wel of we op vakantie waren, ergens in een huisje! De kinderen na het avondeten bijna niet meer teruggezien. (Na heel goed zoeken zag ik een slipper op een meter of 5 boven de grond...)



En even lekker chillen met zijn drie. Heerlijk om te zien. Wat er besproken wordt weet ik niet, dat moet ik geloof ik ook niet altijd willen weten... 


En ook de jongste zoon is er altijd graag bij. (Terwijl zijn zus liever binnen ligt te slapen...)




zaterdag 15 juli 2017

Stoere scout

Vorige week zondag brachten we hem weg: onze grote kleine man, naar het scouting zomerkamp. Het afscheid was niet moeilijk, zoals bij een paar mede-scouts, maar om nou te zeggen dat hij echt stond te trappelen... hij hield zich groot en deed net alsof hij het niet bere-spannend vond.

Al snel volgden de eerste foto's vanaf locatie. Blije gezichtjes, een mooie boomhut, vuurkuil... komt wel goed.

Een paar dagen later, we begonnen hier net te wennen aan de rust en de vrijheid zonder de lawaaierige handenbinder, ging de telefoon. Dat hij zo veel sliep. Huh? Wie? Die jongen van ons, die nooit slaapt en dat ook niet schijnt te missen? Hij lag vaak op bed en was energieloos, hoorde ik. Misschien dat hij plotselinge aanvallen van slaap kreeg als hij corvee moest doen? Of dat het afkicken van computergames hem zwaar viel? Ik gokte maar wat... Hij at ook bijna niets, zeiden ze. Waarop we samen tot de conclusie kwamen dat het brood en de worst dan waarschijnlijk nét even anders waren dan bij ons thuis en dat macaroni echt iets oneetbaars is voor hem. Ik heb nog wat tips gegeven wat hij in geval van nood altijd eet - om te voorkomen dat hij compleet zou uithongeren (en voordien het kamp zou vergallen met vermoeidheid en chagrijn).

Ze deden hun best (applausje voor de top-leiding die hem zo goed snapt en zo hun best doet voor de kinderen), maar dat bijvoeren bleek nauwelijks nodig op die bak met frikandellen na dan. 

Uit de appjes en foto's die ik de dagen erna kreeg bleek dat hij echt wel op zijn plek was daar: er kwamen een hoop grapjes uit en ze hadden veel lol met zijn allen. Onze kleine held deed het zo goed! Slapen op een hard luchtbed, "vreemd" eten en ander regime dan thuis, dat is best wel heel moeilijk voor kleine gevoelige piekerende kinderen die niet zo van anders dan anders houden. Maar ook wel heel leerzaam en gezond. En vent is wel heel koppig maar ook berestoer. Waar anderen eerder afhaakten vanwege heimwee of iets, ging hij door tot de volle week. En had veel lol.

Wij konden met een gerust hart met zijn vieren naar de Efteling, en ik moet zeggen, zonder die kleine ben je echt een stuk sneller en kom je nog eens in attracties waar je anders niet komt. Ook leuk.

Na zes nachten 's avonds laat naar een leeg bedje te hebben staan kijken stonden vanmiddag dochter en ik weer klaar om hem op te halen. Een héél blij, heel vies en heel moe gezichtje lachte me toe vanuit een van de auto's. Hij was echt blij dat hij mij en zus weer zag, we kregen zowaar een handje en dikke knuffels, maar hij had het wel heel erg leuk gehad. En ook toen we nog even moesten wachten ging hij al weer met wat andere scoutjes in de weer.

(Gesprek net in badkamer. Ik: "Jongste, wat geef je het kamp voor cijfer voor leuk van nul tot tien?" "Een NUL!" Het was echt niet leu... Om vervolgens weer honderduit te vertellen over levend stratego, de liedjes van de bonte avond te zingen, te vertellen over zwemmen en pretpark, eten en wat die en die toen en toen zei en deed en... )

Ik ben beretrots op mijn stoere scout. Die lekker weer in zijn eigen bedje ligt te slapen. Hopelijk tot ergens halverwege de ochtend morgen.

zondag 9 juli 2017

Herintredende moeder maakt come-back

Vroeger tenniste ik veel, ik ben geen groot talent en niet heel sportief, maar alles wat je aandacht geeft groeit en zo werd ik uiteindelijk - mede dankzij mijn superfijne sportieve lieve mix-partner(s) en tennisteam - toch wel best aardig en behaalde ik een 6 in de dubbel en (per ongeluk zelfs) een 5 ranking in de single.

En toen begon het grote zwangeren/moederen en bleef er weinig tijd en zin over om toernooien en competitie te blijven spelen, uiteindelijk ben ik helemaal gestopt. Toen ik jaren later weer wilde beginnen liep ik al na twee maanden een hardnekkige blessure op die me drie(!) jaar van de tennisbaan heeft gehouden. Toen ik daarna weer begon waren al mijn tennisvriendjes verhuisd/dood/gestopt met tennissen... en op de nieuwe club leek ik er maar moeilijk tussen te komen, dus dat schoot ook niet heel erg op.

Dit jaar zou het laatste jaar worden dat ik voor jan met de korte achternaam lidmaatschap betaalde: als ik weer niet zou spelen stopte ik er definitief mee, beloofde ik mezelf. En ik schreef me in voor het openingstoernooi. Een supergezellig middag waar ik een paar hele leuke enthousiaste nieuwe leden tegenkwam en van het een kwam het ander.
Oké, zo lang geleden was het nou ook weer niet, mijn hoogtij dagen.
(En mijn rokje is ook net weer iets moderner...)

Ik mocht een paar keer invallen tijdens de competitie, speelde een aantal keer gewoon vrij met wat dames en dat was heel gezellig maar ging eigenlijk ook best wel heel erg goed. Hooguit de volgende dag merkte ik dat ik geen 30 meer ben, maar op de baan ging het eigenlijk best lekker. Ik ruilde mijn veertien jaar oude tennisschoenen dus in voor een paar nieuwe. De rest van de outfit - het donkerblauwe rokje volgens de mode van vijf jaar terug, het gewone simpele zwarte (niet bij donkerblauw kleurende maar wel lekker slank afkledende) t-shirt van 5 euro bij de Hema - kon nog wel. Ik moest mezelf nog even wat meer bewijzen vond mijn nieuwe zuinige ik.

Een van de dames vroeg me om samen een toernooitje te spelen in de buurt. Dat was ik eigenlijk nog niet (niet meer) van plan geweest, maar ach, ze was niet bloedfanatiek, de club lekker dichtbij en het leek wel leuk.

We werden ingedeeld in de 8. Omdat ik een paar jaar niet ingeschreven heb gestaan heeft de knltb mijn (dubbel) ranking teruggedraaid van 6 naar 8. Begrijpelijk, want een beetje techniek en conditie en vooral vastigheid in de slagen lever je wel in. Maar ingedeeld worden op niveau 8? Mijn aanstaande lachte zich rot toen hij het hoorde. Dat toernooi moesten we op onze slofjes gaan winnen....

Oef. Nou. Ik zal de clou vast verraden, we hébben inderdaad vandaag de finale gewonnen, maar op onze slofjes ging het niet altijd. Soms omdat het best lastig is te spelen tegen mensen die veel slechter zijn, soms omdat we zelf gewoon bere-slecht speelden, en soms omdat er wel meer mensen in die 8 spelen die eigenlijk prima met de 7 mee hadden kunnen doen.

Mijn ranking gaat er een stukje van dalen na dit resultaat, maar daar lig ik al jaren niet meer wakker van, wat er voor niveau op het pasje staat. Wel was ik heel blij dat het gewoon nog ging, zo'n wedstrijdje. En dat het leuk was. Ik vond het eigenlijk heel erg tof om weer mee te doen. De sfeer, de spanning van zo'n wedstrijd, lekker wat ballen raken, het biertje de koffie achteraf. Man en kinderen kwamen zelfs een wedstrijdje aanmoedigen met een ipad en springkussen erbij vermaakte zelfs jongste zich. of bleven gewoon thuis zonder dat mama's aanwezigheid echt heel noodzakelijk was.

Ik denk niet dat ik een hele grote come-back ga maken als toernooi-tijger, maar af en toe moet kunnen. Leuk!

En nu even genieten van deze overwinning. En morgen mag ik van mezelf de gewonnen waardebon om gaan zetten in net zo'n vet hip modern rokje als de helft van mijn tegenstandsters aanhadden deze week.

Als ik tenminste morgen de getergde spieren en gewrichten weer aan de gang weet te krijgen...

zaterdag 8 juli 2017

De trouwambtenaar

Als je vaker naar bruiloften geweest bent weet je vast wel wat ik bedoel: zo'n praatje van zo'n ambtenaar... Soms is het leuk, vaker beresaai, nu en dan tenenkrommend. Het is natuurlijk al snel een standaard riedeltje dat ze opdreunen. Een vast format waar alleen de variabelen nog ingevuld moeten worden tijdens een soort van persoonlijk gesprek, een uurtje van te voren. "Welkom, speciaal welkom voor oma daar, dit mooie gemeentehuis bla bla... de bruidegom is administrator bij een groot belastingkantoor en de bruid is interieurverzorgster bij een grote keuken
winkel in het dorp hier... "
En dan even persoonlijk: "ik heb jullie leren kennen (...) als een lief/leuk/gezellig/streepdoorwatnietvantoepassing is  paar... bla bla." En tussendoor een flauwe mop over het huwelijkse leven (man, vrouw, deegrollers of iets met de huwelijksnacht). Geg-geg. Help!

Ten eerste, waarom zou ik iemand die ik niet ken en nooit meer terugzie iets over mezelf vertellen zodat die dat kan doorvertellen aan ons en alle mensen die ons allemaal al wel jarenlang kennen? Dat man timmerman is weet iedereen, en boeit weinigen. Wat we op onze eerste date deden gaat niemand iets aan. Ik bedenk me nu rot wat voor leuke anekdote we hem eventueel nog wel in kunnen fluisteren.


Ten tweede, ik houd niet van flauwe grappen, tenzij ik erg dronken ben. En dan eigenlijk nog niet de grappen van de types Jos en Edgar.*

Een vriendin laatst had een hele leuke trouwambtenaar, het klikte, hij had een goed praatje. Helaas kwam hij van een andere gemeente dan waar wij trouwen.

Zelf de ceremonie opfleuren met kaarsjes of zandrituelen? Elkaar ten overstaan van de hele goegemeente gedichtjes voor gaan lezen? Ik ga vast iemand beledigen, maar hou op schei uit zeg. Daar houden wij niet zo van. We houden het dan maar graag bij een praatje. Hopelijk een leuke.

We hebben nog nagedacht over zelf iemand uitzoeken uit de groep familie en vrienden maar kwamen niet tot een besluit (bovendien moet je bijbetalen voor een zelf meegenomen en te installeren ambtenaar voor een dag). Een cabaretier dan? Lijkt me geweldig, maar ach. Geld, organisatie... we gokten dus maar op een beetje een goede aan ons toegewezen ambtenaar.

Hij belde gisteren. Na twee minuten aan de telefoon op speaker (wat voor hem kennelijk een heel nieuw concept was omdat hij pappalien maar bleef grappen of zijn "aanstaande het er ook mee eens was") keken de aanstaande en ik elkaar met pretoogjes aan: Jiskefet Meneer Jos in hoogst eigen persoon. Gruwel. Kunnen we nog terug?! Of anders heb ik toch echt al voor de ceremonie een flinke fles bubbels nodig.

* Debiteuren Crediteuren serie van Jiskefet, met Herman Koch als de altijd vrolijke maar niet-grappige en natuurlijk best wel heel treurige kantoorman Jos  

donderdag 6 juli 2017

Afscheidsmarathon

Vandaag de grote finale van de afscheidsweek na weken van afsluitingen op dansclubjes, scoutingclubjes en zwemclubjes. Op de twee scholen al weken eindmusical, eindfeest, eindfeest, eindbarbecue, eindpicknick.... Dit keer écht de laatste schooldag van twee kinderen die niet meer op die school terugkomen, en een crematie.

Op school 1 's ochtends begon het al lekker. Tussen de verhuisdozen in de lege klas stonden twee juffen die allemaal leuke zelfgemaakte cadeautjes kregen terwijl mijn kind en ik uitblonken in lege handen en weinig gepaste tekst. ('s Avonds toen ik jongste weer zag bleek dat de juffen wel flink geknutseld hadden met foto's en snoepjes en grappige afscheidstekstjes...)

's Middags een crematie in de familie, waar dit keer ik mijn moeder heen mocht begeleiden. Een oom op vrij hoge leeftijd, en op zich niet iemand die we veel zagen. Maar het was allemaal zeer plotseling gegaan, en het was de laatste en jongste van de 13 broers en zussen van mijn vader. Best wel heftig dus, voor mijn ouders en mij . En zelf voelen ze zich ook een stuk minder de laatste tijd. Het leven is eindig, dat weet je, maar nooit leuk om er zo opgedrukt te worden. Al had de oom in kwestie er heel stoer en luchtig over gedaan en wilde het allemaal vrolijk en positief houden, net als zijn hele instelling en zijn leven was geweest.

Of je mij nou mee moet nemen als rots in de branding naar zoiets, ik geloof het niet. Ik ben een emotioneel wrak gevoelig type en neem direct alle emoties over. Een kind met een gedichtje over opa, een stoere voetbalpuber die niet uit zijn woorden komt van het verdriet, een liedje met aangrijpende tekst... Ik ben een lek mandje op begrafenissen. Zeer génant, vind ik, als de directe omstanders het nét wel droog weten te houden... ik probeer uit alle macht aan moeilijke wiskunde te denken om mijn gedachten te verzetten tijdens zo'n bui, maar ik blijf er wat nat en verwilderd uitzien na afloop.

Op een bijna-val van moeder na (ze werd duizelig en greep een paaltje dat niet vast bleek te staan)
verliep het toch allemaal naar wens.

En toen moest ik als een speer door naar school om dochter op te vangen die haar laatste dag groep 8 had en de school werd "uitgezwaaid". Of de ouders allemaal even op konden vangen, was gevraagd? Ik was nét te laat....  Maar het feest bleek slecht georganiseerd, dochter was nog steeds moe en de rest van de meiden in de klas bleek er gelukkig ook niet zo'n tranentrekker van te maken als de meiden dat twee jaar terug in de klas van broer deden. "Ik zie de meesten toch morgen al weer, of anders na de zomervakantie", vond ze. En reed samen met grote broer, die daar heel lief in mijn plaats al stond te wachten, samen naar huis. Ik bleef nog even met een andere moeder dralen. Voor het laatst op het plein van de basisschool waar we de afgelopen tien jaar zo vaak zijn geweest en nooit meer terugkomen...

Thuis snel koffer van dochter gepakt voor een kinder/slaapfeestje, weggebracht en wat chinees gehaald. Een half uurtje later jongste weer opgehaald van zijn kinderfeestje. Ze bleken toch nog in staat een tas van hem op school te hebben laten hangen. Die andere school waar we niet meer teug zouden komen. Ik denk dat ik het verlies van de shopper maar op de koop toe neem. Nog een keer afscheid nemen van school en de juffen en het veelgelukvolgendjaarenwieweetzienweelkaarnogeens als ik 'm vandaag zou gaan halen trek ik niet.

Ik ben even compleet uitgeput. Gelukkig is het bijna vakantie!

dinsdag 4 juli 2017

Beugelbekkie

"Nu ben ik een echte burgpieper mama", zei dochter, zonder te slissen overigens. Na een uur op de stoel zaten de slotjes er in, de haken om haar kiezen voor de scharnier die over een tijdje geinstalleerd wordt, en een touw door de slotjes heen.

Echt leuk is het natuurlijk niet, maar voor het goede doel. Ze mocht wat ons betreft zelf kiezen of ze wel of niet wilde, en zij heeft het er voor over. Stoerder dan ik was vroeger! Aan de andere kant, tegenwoordig lijk je er bijna niet meer bij te horen zonder...

Ze wilde perse terug naar school "om aan mijn vriendinnen te laten zien". Ze kon niet stoppen met voelen en in de spiegel kijken. Pijn deed het nog niet echt, maar kan me voorstellen dat het straks allemaal wel gaat irriteren aan wangen en mond. Maar hé, daar hebben we geen tijd voor. Vanavond is er een eindfeest, en dan nog twee dagen "leukedingendoen" op school en dan nog weer eens een logeerfeestje van een vriendin buiten de klas en dan vrijdag nog een feestje van een mede-ex-groep-achter...

Gelukkig hebben we dan zes weken vrij om gewoon bij te komen van al dit geweld. Ik hoop tenminste niet dat we om de andere dag bij de orthodontist op de stoep staan om herstelwerkzaamheden te hoeven laten verrichten aan dit hele beugelgedoe.



zondag 2 juli 2017

Vrijgezellenfeest?!

Manlief is gezellig met zijn broers een hapje gaan eten en een spelletje in de VR (virtual reality) room gaan doen. Samen afgesproken. Leuk.

Of ik ook.... ? vroeg iemand.  Moeten we iets...? vroeg de naaste familie zich af. Nou... eh.... ik heb het niet zo op vrijgezellenfeestjes. Net zo min als mijn familie. 

Net als met andere feesten heb ik het niet op verplichtingen en tradities. Ik vind het gruwelijk als er iemand "grappig" verkleed in de stad rondloopt op een zaterdagavond met een horde bezopen mannen of een horde giebelende vrouwen er achteraan. Wat plastic geslachtsdelen of platte teksten op bordjes en leuke opdrachten. 

Ook heel erg zijn de feestjes waarbij een groepje veel te nuchtere vrouwen een gezamelijke truttige knutsel moeten doen. De ene helft kent de andere niet, de schoonfamilie vindt de andere familie niet zo tof, en die ene vriendin is eigenlijk een vreemde eend in de bijt. Arrrgghh. 

Op zich vind ik het wél weer leuk om op stap te gaan, hapje drankje, activiteitje, whatever. In léuk gezelschap (dwz iedereen heeft er zin in en ze zien elkaar ook zitten): prima.

En toen kreeg ik deze uitnodiging in mijn brievenbus: 



Ik ben in!

zaterdag 1 juli 2017

Mijlpaaltjes: groep 8 musical en zwemdiploma C

Een en al "afscheid", dezer dagen. Einde schooljaar. Einde basisschool zelfs, voor dochter. De eindmusical van groep 8 is geweest, en wat deed ze het góed! Supertrotse papa en mama (en broertjes). Ze zag er geweldig uit, sprak en bewoog natuurlijk, was goed verstaanbaar en intoneerde goed. Ze was niet eens verlegen of zenuwachtig, zoals sommige andere kinderen. (Papa en mama kregen bij voorbaat al geen rol/tekst, ze durfden echt niet!)

Het was een spetterend feest en het duurde nog wel even voor we thuis waren en de kinderen in bed lagen. 

Vanmorgen waren we ze dan ook not amused toen de wekker al vroeg ging voor het volgende evenement: jongste mocht afzwemmen! Om 8 uur 's ochtends maar liefst. Hij met kleren aan door dat koude water, wij met zo min mogelijk kleren op die gruwelijk hete tribune.

"En HIER komen de kinderen voor C: Annemarie, Pieter, Keesje, Koosje, Klaasje.... en, hé, Jongste, heb je er zin in? nee, mooi zo.... Karel, Valentijn..."  Whahahaha. Ze kennen jongste, weten dat - hoe blij hij ook kijkt -  hij altijd zegt dat het NIET leuk is. En dat daar zeer vrolijk en blij op reageren / negeren vaak het beste werkt. Heerlijk. Hij huppelde vrolijk zwaaiend naar de tribune het bad in.

"Ik vind afzwemmen stom", riep zoon vorige keer al toen hij hoorde dat hij mocht. Geen idee waarom. Misschien toch wat stress en faalangst. "Maar ook wel weer leuk. Want daarna hoef ik NOOIT meer te zwemmen!" 

Op zich heeft hij een punt. Nu we 3 kinderen met (minimaal) 3 diploma's hebben kunnen wij ouders ongestoord in een hoekje van het zwembad gaan liggen luieren in plaats van achter ze aan rennen. En hóeven we niet meer elke week naar zwemles. Mijlpaaltje, dus. 

A en B zijn verplicht, en C eigenlijk ook. Maar als ze daarna door willen met zwemmen juich ik dat van harte toe. Dochter heeft er nog 6 diploma's aan toegevoegd, mooie crawltechniek geleerd en conditie opgedaan. Zoon weet het nog niet. 

Ik heb hem voor de zekerheid toch maar opgegeven voor de volgende cursus in het zwembad. Na de zomer, als hij bijgekomen is van al het eindejaarsgeweld en zwemlessen misschien niet meer om 8 uur 's ochtends zijn mag hij er nog eens over nadenken. Of een andere sport kiezen. 


Een beetje aandacht voor de maaltijd graag

Ik moet een kwartiertje blijven wachten, op tafel ligt een Allerhande. Even bladeren dan maar. Wie weet vind ik wat. Een keertje iets anders...