woensdag 24 mei 2017

De slappe lach

Bedankt, Nicole, van Huisvlijt, voor het thema: of ik vaak lach?

Nou, eh... best vaak. Zeker de laatste tijd is mijn humeur niet stuk te krijgen lijkt het wel. (Zou het iets hormoontechnisch zijn? Ik herken mezelf weer van jaren geleden. Zal er binnenkort eens een stukje over schrijven.) Maar ben ook weer niet zo iemand waar je als buren last van heb wegens geluidsoverlast van bulderende lachsalvo's.

De echte slappe lach had ik vooral als puber enorm vaak. Mijn beste vriendin en ik hoefden elkaar maar aan te kijken en we dweilden alweer over de schoolbankjes. Heel irritant, lijkt me, achteraf. Maar ja, dat is nu net de slappe lach, als je er eenmaal mee begint kun je er niet meer mee stoppen. En wat mensen er ook van denken of zeggen, dat maakt allemaal niet uit.

En opeens, een week of wat geleden, daar was hij weer. De slappe lach.

Het gebeurt niet vaak in deze samenstelling, maar oudste twee kinderen en ik liepen op het winkelcentrum, langs de ijssalon. Ieder twee bolletjes, mochten we, vond ik. Terwijl dochter haar keuze (een hoorntje oreo-cookie-ijs en chocola) tegen de ijsman vertelde keek zoon van 14 mij in lichte paniek aan. Wat hij moest nemen? Als het zijn kleine broertje - of hij zelf vroeger toen hij kleiner was - was geweest, had ik waarschijnlijk met een serieus gezicht het smurfenijs aangeraden - dat nemen (namen) ze namelijk altijd. Maar aangezien deze zoon groter is dan ik ben, en smurf vast niet meer cool is op je 14e, hield ik maar even mijn mond.

Na lang twijfelen koos hij dan toch maar voor het veilige vanille, en voor zijn tweede bolletje, uhm, die gele daar. Mango, mompelt hij, met zijn veel te zware maar veel te verlegen puberstem. Wat?! Mango, probeert hij, iets harder. In een hoekje van de bak die hij aanwijst zie ik nog een klein stukje van het plaatje zitten dat aangeeft dat mango ijs vroeger ook wel om marketingtechnische redenen "Dora" ijs werd genoemd. Dus voor ik het weet ben ik mijn zeer behulpzame onnadenkende zelf en floep ik er, net iets harder dan hij, "Dora ijs" uit.

Pas als ik zijn beduusde gezicht zie besef ik mijn fout. Ik moest zó om hem en om mezelf en de hele situatie lachen... terwijl ik wist dat het eigenlijk helemaal niet zo heel leuk was, en al helemaal niet voor het arme koekoeksjong. De ijsman begreep er helemaal niets meer van.

Dus, zoals in de goede ouwe tijd, had ik weer een echte slappe lach aanval waar ik niet meer stoppen kon. Heel genant. De tranen rollen over mijn wangen terwijl ik mijn best deed om net te doen alsof er niets aan de hand was. "Gaat het, mevrouw? Dat is dan 7 euro 50".

Zoon was inmiddels naar buiten gevlucht en zat aan een tafeltje, samen met zus, lekker aan zijn Italiaanse mangoijs te likken....

6 opmerkingen:

  1. Ik heb afgelopen zaterdag echt zo vaak de slappe lach gehad tijdens een potje keezen met goede vrienden. Heerlijk was dat!
    Doraijs? Daar heb ik trouwens nog nooit van gehoord.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. O ja hoor, vooral als zoonlief weer in de buurt is en met Henk samen in tranen is hou ik het óók niet droog.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Haha, arme jongen met zijn ijsje. Ben je dan 14 voor geworden.
    Weet je wat ook leuk is? In een rij in de supermarkt (of een wachtkamer ofzo, nog leuker) bedenken dat je twee van die enorme deksels hebt en dan die keihard bij mensen achter hun hoofd tegen elkaar slaat. Vind ik dan. Hm. Als ik het opschrijf is het minder.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ga het eens proberen. Als ze niet begrijpen waarom ik opeens keihard moet lachen stuur ik ze door naar Noorwegen, oke?

      Verwijderen
  4. LOL. Heerlijk om zo de slappe lach te krijgen. Dat doet een mens goed.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Nou, míjn buren zullen nu wel denken, na de lachsalvo's hier op de vroege ochtend ��

    BeantwoordenVerwijderen

Laat maar horen!