woensdag 31 mei 2017

Voorbereiding, deel zoveel


Zo zittend onder het bureau, hard tikkend op mijn toetsenbordje, af en toe naar de printer of de voordeur lopend moet het wel even kunnen... het uitlopen van de trouwschoenen....

maandag 15 mei 2017

De voorbereidingen. Actiefoto's.

Het is me een werk zeg, die voorbereidingen voor ons huwelijk! Alleen de looks al...  Jurk en schoenen zijn in huis, nu nog zorgen dat mijn lijf er bij past. Dus hup, in het zonnetje. Gelukkig hoef ik mijn mooie hoofdje ook niet te breken over een lekkere lunch. Want behalve de kleur van het lijf mag er ook nog wel een pondje of twintig hier en vooral daar af.



Gelukkig helpen de pakketbezorgers mee. Net als ik weer drie trappen beklommen ben om wat geld te verdienen gaat de bel. En nog een keer als ik halverwege de afdaling ben, want pakjesmannen houden niet van wachten. De personal trainer van de sportschool zat me minder op te jagen. Maar ja. zo kom ik wel aan mijn beweging.



En aan kleding. Zak na zak,doos na doos wordt binnen gedragen. Die dozen die ik dan zelf de volgende dag weer naar het postkantoor moet verslepen omdat het toch nét niet helemaal was wat we hadden gehoopt. Mijn schoenen en jurk zijn binnen, zoals ik al schreef, nu de rest nog. Nog een paar kinderen en een man om aan te kleden, wat accessoires hier en daar...  

Nu maar hopen dat het op de trouwdag ook dit heerlijke weer is! Of zouden bruine benen ook leuk staan onder zo'n grote gele regenjas? 

dinsdag 9 mei 2017

Einde van een luizentijdperk


Na een jaar of 8 trouwe dienst als luizenmoeder zit het er op. Soms viel het mee, soms viel het tegen. Qua luizenvangst, en qua gezelligheid.

De klas van dochter, daar is het altijd wel gezellig. mijn medeluizenmoeder daar is een gezellig en relaxed mens en daar zijn (dus) de kinderen ontspannen en vriendelijk en ondergaan het gespeur op hun hoofdjes braaf.

Donderdag is de laatste dag dat er controle is. Champagne! Of nee: we nemen dit keer onze eigen luizen mee.





zaterdag 6 mei 2017

Hij is zo vaak boos

Boos, hij is zo vaak boos. Niet dat hij overdreven uit zijn dak gaat, of dat het heel lang duurt. Maar hij heeft best vaak weer een kort lontje. En een harde stem. En ook heel veel frustraties, ben ik bang.

's Ochtends bij het opstaan is alles ok. Heeft hij er zin in. Altijd. Hij huppelt naar school, naar zwemles. Aan het einde van de dag (na een schooldag, einde middag, begint avond) is het meestal over. Zit het even tegen, gaat het even niet zoals hij wil of wordt hij verkeerd begrepen, dan gaat hij in de verdediging. "Ja maar JIJ!". Of "Dat DEED ik niet!" Een zinnig gesprek is nu niet mogelijk, misschien later. (Hoewel hij een van de koppigste kinderen is die ik ken. Wat eenmaal wit is genoemd wordt nooit meer zwart, of andersom. In ieder geval zal hij het niet hardop toegeven, en zeker niet als de ander blijft beweren dat het toch echt wit is.)

Soms heeft hij teveel indrukken, zoals na de verjaarsweek. Meestal te weinig. Een dag waarop ik me niet veel met hem bezig kan houden, hij geen leeftijdsgenootjes heeft om mee te spelen en verder geen echte leuke bezigheden is moeilijk. Mét leeftijdsgenootjes zie ik hem goed bezig: hij is daarin echt wel gegroeid. Hij is behulpzaam, grappig, kan samenwerken en gunt de ander ook zijn lolletje (en ook dat loopt natuurlijk wel eens fout, maar hé, het blijft een kind natuurlijk). Zichzelf vermaken gaat een beetje: hij kan het lang, maar het zijn altijd dezelfde dingen waar hij mee bezig is en daar is dan natuurlijk weinig verrassends aan en weinig uitdaging meer. Vrolijk wordt hij er niet van, in ieder geval. En eens iets nieuws proberen durft wil hij natuurlijk niet want nieuw is eng en misschien lukt het wel niet. Ook niet samen.

Als dan op zo'n lange saaie dag waarin papa en mama weinig aandacht hadden, ook papa nog eens boos tegen hem begint te schreeuwen dat hij de deur dicht moet doen - tegen de tocht - terwijl hij in de gang staat te worstelen met zijn step en het allemaal even niet voor elkaar krijgt, wordt hij boos. Heel boos. Hij probeert het met woorden te winnen, maar hij komt er niet uit. Dus trekt hij boos de deur achter zich dicht en verdwijnt - zonder jas - maar weer naar buiten. (Ik herinner me opeens dat ik dat zelf ook wel eens heb gedaan, na een aanvaring met een ongeduldige en wat directe oma.)

Even later ben ik zelf beneden. Ik zie hem aan komen sjokken. Het is nu echt wel klaar met buiten en met de step en wil alleen nog maar naar binnen. Ik probeer het neutraal en vriendelijk aan te pakken. Maar hij is nog steeds boos. Op papa. Papa krijgt een vuile blik en dan schiet hij snel naar boven, naar zijn kamer. Ook ik mag hem niet troosten, niets zeggen, nergens over praten. Hij wil alleen zijn.

Als ik hem een beetje ken zit hij nu in zijn bed, troost zich met deken en knuffels, leest wat Donald Duckjes om zijn zinnen te verzetten. Straks komt hij beneden als hij weer gekalmeerd is. Om er vervolgens NIET over te willen praten.

En hoewel ik dit keer niet de schuldige was en niet het slachtoffer heb ik er toch best weer veel last van.

Social media irritaties

Twitter doe ik vrijwel niets mee, Pinterest is leuk, Instagram ook wel.  Facebook, heb er een haat-liefde verhouding mee. Een beetje op d...