woensdag 31 mei 2017

Voorbereiding, deel zoveel


Zo zittend onder het bureau, hard tikkend op mijn toetsenbordje, af en toe naar de printer of de voordeur lopend moet het wel even kunnen... het uitlopen van de trouwschoenen....

woensdag 24 mei 2017

De slappe lach

Bedankt, Nicole, van Huisvlijt, voor het thema: of ik vaak lach?

Nou, eh... best vaak. Zeker de laatste tijd is mijn humeur niet stuk te krijgen lijkt het wel. (Zou het iets hormoontechnisch zijn? Ik herken mezelf weer van jaren geleden. Zal er binnenkort eens een stukje over schrijven.) Maar ben ook weer niet zo iemand waar je als buren last van heb wegens geluidsoverlast van bulderende lachsalvo's.

De echte slappe lach had ik vooral als puber enorm vaak. Mijn beste vriendin en ik hoefden elkaar maar aan te kijken en we dweilden alweer over de schoolbankjes. Heel irritant, lijkt me, achteraf. Maar ja, dat is nu net de slappe lach, als je er eenmaal mee begint kun je er niet meer mee stoppen. En wat mensen er ook van denken of zeggen, dat maakt allemaal niet uit.

En opeens, een week of wat geleden, daar was hij weer. De slappe lach.

Het gebeurt niet vaak in deze samenstelling, maar oudste twee kinderen en ik liepen op het winkelcentrum, langs de ijssalon. Ieder twee bolletjes, mochten we, vond ik. Terwijl dochter haar keuze (een hoorntje oreo-cookie-ijs en chocola) tegen de ijsman vertelde keek zoon van 14 mij in lichte paniek aan. Wat hij moest nemen? Als het zijn kleine broertje - of hij zelf vroeger toen hij kleiner was - was geweest, had ik waarschijnlijk met een serieus gezicht het smurfenijs aangeraden - dat nemen (namen) ze namelijk altijd. Maar aangezien deze zoon groter is dan ik ben, en smurf vast niet meer cool is op je 14e, hield ik maar even mijn mond.

Na lang twijfelen koos hij dan toch maar voor het veilige vanille, en voor zijn tweede bolletje, uhm, die gele daar. Mango, mompelt hij, met zijn veel te zware maar veel te verlegen puberstem. Wat?! Mango, probeert hij, iets harder. In een hoekje van de bak die hij aanwijst zie ik nog een klein stukje van het plaatje zitten dat aangeeft dat mango ijs vroeger ook wel om marketingtechnische redenen "Dora" ijs werd genoemd. Dus voor ik het weet ben ik mijn zeer behulpzame onnadenkende zelf en floep ik er, net iets harder dan hij, "Dora ijs" uit.

Pas als ik zijn beduusde gezicht zie besef ik mijn fout. Ik moest zó om hem en om mezelf en de hele situatie lachen... terwijl ik wist dat het eigenlijk helemaal niet zo heel leuk was, en al helemaal niet voor het arme koekoeksjong. De ijsman begreep er helemaal niets meer van.

Dus, zoals in de goede ouwe tijd, had ik weer een echte slappe lach aanval waar ik niet meer stoppen kon. Heel genant. De tranen rollen over mijn wangen terwijl ik mijn best deed om net te doen alsof er niets aan de hand was. "Gaat het, mevrouw? Dat is dan 7 euro 50".

Zoon was inmiddels naar buiten gevlucht en zat aan een tafeltje, samen met zus, lekker aan zijn Italiaanse mangoijs te likken....

maandag 15 mei 2017

De voorbereidingen. Actiefoto's.

Het is me een werk zeg, die voorbereidingen voor ons huwelijk! Alleen de looks al...  Jurk en schoenen zijn in huis, nu nog zorgen dat mijn lijf er bij past. Dus hup, in het zonnetje. Gelukkig hoef ik mijn mooie hoofdje ook niet te breken over een lekkere lunch. Want behalve de kleur van het lijf mag er ook nog wel een pondje of twintig hier en vooral daar af.



Gelukkig helpen de pakketbezorgers mee. Net als ik weer drie trappen beklommen ben om wat geld te verdienen gaat de bel. En nog een keer als ik halverwege de afdaling ben, want pakjesmannen houden niet van wachten. De personal trainer van de sportschool zat me minder op te jagen. Maar ja. zo kom ik wel aan mijn beweging.



En aan kleding. Zak na zak,doos na doos wordt binnen gedragen. Die dozen die ik dan zelf de volgende dag weer naar het postkantoor moet verslepen omdat het toch nét niet helemaal was wat we hadden gehoopt. Mijn schoenen en jurk zijn binnen, zoals ik al schreef, nu de rest nog. Nog een paar kinderen en een man om aan te kleden, wat accessoires hier en daar...  

Nu maar hopen dat het op de trouwdag ook dit heerlijke weer is! Of zouden bruine benen ook leuk staan onder zo'n grote gele regenjas? 

dinsdag 9 mei 2017

Einde van een luizentijdperk


Na een jaar of 8 trouwe dienst als luizenmoeder zit het er op. Soms viel het mee, soms viel het tegen. Qua vangst, en qua gezelligheid. Zo viel ik bij de school van jongste zoon met mijn neus in de boter waar er een heuse luizenoorlog werd uitgevochten over de hoofdjes van de kinderen. De klas van oudste, daar zaten wat meisjes in die het echt een soort verwennerij vonden als ze uit de klas werden gehaald om op de gang even lekker aan hun haar gefriemeld te worden.

De klas van dochter, daar is het altijd wel gezellig. mijn medeluizenmoeder daar is een gezellig en relaxed mens en daar zijn (dus) de kinderen ontspannen en vriendelijk en ondergaan het gespeur op hun hoofdjes braaf.

Donderdag is de laatste dag dat er controle is. Champagne! Of nee: we nemen dit keer onze eigen luizen mee.  




zaterdag 6 mei 2017

Zo vaak boos

Boos, zo vaak boos. Niet dat hij overdreven uit zijn dak gaat, of dat het heel lang duurt. Maar hij heeft best vaak weer een kort lontje. En een harde stem. En ook heel veel frustraties, ben ik bang.

's Ochtends bij het opstaan is alles ok. Heeft hij er zin in. Altijd. Hij huppelt naar school, naar zwemles. Aan het einde van de dag (na een schooldag, einde middag, begint avond) is het meestal over. Zit het even tegen, gaat het even niet zoals hij wil of wordt hij verkeerd begrepen, dan gaat hij in de verdediging. "Ja maar JIJ!". Of "Dat DEED ik niet!". Een zinnig gesprek is nu niet mogelijk, misschien later. (Hoewel hij een van de koppigste kinderen is die ik ken. Wat eenmaal wit is genoemd wordt nooit meer zwart, of andersom. In ieder geval zal hij het niet hardop toegeven, en zeker niet als de ander blijft beweren dat het toch echt wit is.)

Soms heeft hij teveel indrukken, zoals na de verjaarsweek. Meestal te weinig. Een dag waarop ik me niet veel met hem bezig kan houden, hij geen leeftijdsgenootjes heeft om mee te spelen en verder geen echte leuke bezigheden is moeilijk. Mét leeftijdsgenootjes zie ik hem goed bezig: hij is echt wel gegroeid. Hij is behulpzaam, grappig, kan samenwerken en gunt de ander ook zijn lolletje (en ook dat loopt natuurlijk wel eens fout, maar hé, het blijft een kind natuurlijk). Zichzelf vermaken gaat een beetje: hij kan het lang, maar het zijn altijd dezelfde dingen waar hij mee bezig is en daar is dan natuurlijk weinig verrassends aan en weinig uitdaging meer. Vrolijk wordt hij er niet van, in ieder geval. En eens iets nieuws proberen durft wil hij natuurlijk niet want nieuw is eng en misschien lukt het wel niet. Ook niet samen.

Als dan op zo'n lange saaie dag waarin papa en mama weinig aandacht hadden, ook papa nog eens boos tegen hem begint te schreeuwen dat hij de deur dicht moet doen terwijl hij in de gang staat te worstelen met zijn step, wordt hij boos. Heel boos. Hij probeert het met woorden te winnen, maar hij komt er niet uit. Dus trekt hij boos de deur achter zich dicht en verdwijnt - zonder jas - maar weer naar buiten.

Even later ben ik zelf beneden. Ik zie hem aan komen sjokken. Het is nu echt wel klaar met buiten en met de step en wil alleen nog maar naar binnen. Ik probeer het neutraal en vriendelijk aan te pakken. Maar hij is nog steeds boos. Op papa. Papa krijgt een vuile blik en dan schiet hij snel naar boven, naar zijn kamer. Ook ik mag hem niet troosten, niets zeggen, nergens over praten. Hij wil alleen zijn.

Als ik hem een beetje ken zit hij nu in zijn bed, troost zich met deken en knuffels, leest wat Donald Duckjes om zijn zinnen te verzetten. Straks komt hij beneden als hij weer gekalmeerd is. Om er vervolgens NIET over te willen praten.

En hoewel ik dit keer niet de schuldige was en niet het slachtoffer heb ik er toch best weer veel last van.

Een beetje aandacht voor de maaltijd graag

Ik moet een kwartiertje blijven wachten, op tafel ligt een Allerhande. Even bladeren dan maar. Wie weet vind ik wat. Een keertje iets anders...