zaterdag 29 april 2017

Trouwen na je veertigste

Het motiveert wel, die reacties op ontlurkdag. Dank daarvoor! Op zondagochtend 7 uur extra vroeg opgestaan voor een nieuw blogje...

Het heeft - zo lag ik vanmorgen in bed naast mijn vet snurkende aanstaande wat te mijmeren omdat slapen dan natuurlijk niet meer lukt en sex voor het huwelijk ongepast is - het heeft wel voordelen om te trouwen op deze leeftijd: 
  • Je hebt meer geld dan vroeger. Zo'n eerste salaris is ook geen vetpot.
  • Je hebt al veel bruiloften meegemaakt. Je weet inmiddels hoe het ongeveer gaat, meestal, en hoe je het niet wilt.
  • Je aanstaande en jij hebben elkaar de afgelopen twintig jaar goed leren kennen
  • Je weet dus dat als je bloemen wilt je ze zelf zult moeten kopen
  • Je dochter is een goede hulp bij alle voorbereidingen, zoals het uitzoeken van de kleding en het inrichten van het kindersnoepbuffet
  • Je bent inmiddels groot genoeg om te bedenken dat je lak hebt aan 'zo hoort het nu eenmaal'  en gelukkig is je aanstaande het er helemaal mee eens (en net wat assertiever dan jij)
  • Of de trouwmaffia te sponsoren door vier keer meer te betalen voor taart, bloemen en make-up omdat er nu eenmaal 'trouw' voor staat...
  • Je hebt nog ergens van lang geleden een mooi speciaal voor jullie ontworpen kunstwerkje liggen dat te gebruiken is op de trouwkaarten
  • Als wit je kleur niet is, niemand verwacht meer een Sissi jurk van glanzende witte zijde
  • Je zonen staan misschien niet te springen om nette kleding, maar zijn met omkoopbaar met wifi en patat
  • De schoonfamilie kent je inmiddels, daar kun je geen goede of slechte beurt meer maken
  • Jij kent de schoonfamilie inmiddels ook en weet welke verre irritant idiote achterneef er wel altijd graag met zijn vrouw op feestjes komt opdagen maar zeker weten op die van jouw zal worden geweerd
  • Je kinderen zullen deze dag nooit vergeten
  • Je ziet nu pas echt het nut in van een goed ondersteunde beha. Zeker in die strapless jurk...
  • Panties daarentegen, daar doe je al jaren niet meer aan. Vleeschkleurige panties, in de zomer. Gruwel. Wat een nare dingen.
  • Je hebt nu minder geld dan vijftien jaar geleden, double income no kids. Alle beetjes helpen, dus zamel zoveel mogelijk envelopjes in op de receptie. 
  • De ouders zijn er hopelijk nog in redelijk goede conditie bij.
  • De kinderen zijn erbij!
  • Je allerliefste en meest intieme vrienden zijn er bij: je kinderen, hun vader (jouw geliefde) en je ouders.



Ontlurkdag

Beste bezoekers, het is ontlurkdag! Wat betekent dat mensen die nóóit reageren maar wel meelezen vandaag even een heel klein beetje een tipje van de sluier mogen oplichten en laten weten dát ze er zijn. Doe je mee? Mag je de rest van het jaar weer gewoon lekker meelezen zonder commentaar achter te laten. Want dat waardeer ik ook zeer, dat er kennelijk mensen zijn die het leuk vinden om mijn stukjes te lezen en daar nog wel eens voor terugkomen.

(Maak ik gelijk maar even van de gelegenheid gebruik om me te verontschuldigen voor het feit dat hier op het moment zo weinig blogberichtjes van mij verschijnen. En dat ik niet meer elke dag trouw mijn rondje bij mijn medeblogsters maak of als ik al lees niet altijd meer reageer. Het is namelijk DRUK in huize Mammalien. Werktechnisch gezien, kindtechnisch gezien, trouwtechnisch gezien en dan kan ik er nog wel een paar verzinnen. Niet alleen de blogs versloffen, het huishouden ook een beetje. Helaas is ook een Mammalien niet in staat zich in twee of drie of liefst nog vier te splitsen.)

Voor ik weer heel snel verder ga met van alles en nog wat nog wel even de oproep: beste lezers, hoe heet je, waar kom je vandaan, hoeveel verdien je, houd je van slagroom, van sex of van macrameeën, heb je schaamhaar, hoofdluis of psoriasis? Wat vind je van deze site en wat wil je van mij weten? Laat het weten. Dank! Alleen je naam is natuurlijk ook goed :-)

woensdag 26 april 2017

Queenbees

Ik mocht laatst even een kijkje in een voor mij nog onbekende klas in een andere school nemen. Een juf was aan het praten, de kinderen, zo tussen de 7 en 9 jaar, zaten in meer of mindere mate op te letten. Een paar brave kindjes, een boefje, een jongetje dat achterstevoren ondersteboven zijn eigen ding aan het doen was. En de twee queensbees.

Ik had het al gehoord: er zitten twee meisjes die wat eh, de baas spelen. Proberen andere kinderen te domineren, de boel naar hun hand te zetten. Gezworen vriendinnen, natuurlijk. In ieder geval een front vormend naar de rest van de klas.

Ik zag ze direct zitten. Een gemaakt verveelde uitstraling, ze straalden uit dat ze zich ver boven de rest van de klas - en al helemaal de meisjes uit de klas - verheven voelden. Speurden wel goed om zich heen en hadden direct een oordeel klaar over wat andere kinderen wel of niet deden.

Gruwel.

Heel lang geleden, toen ik nog op de basisschool zat, bestonden dat soort meiden ook al. In mijn geval was C de ontbetwiste koningin, met S als hoofd-hofdames. F daarentegen was de wannabe queen en op zich moedig genoeg om tegen het gevestigde hof in te gaan. Helaas voor haar had het meestal niet het gewenste effect. Er was veel ruzie, geroddel, gekonkel. De meisjesapenrots. Er wordt meestal niet geslagen maar dat onderhuidse is misschien nog wel erger.

Ik werd daar in ieder geval helemaal niet vrolijk van. Ik had geen behoefte kampen te kiezen, geen behoefte de dominante te zijn (hou op zeg, laat mij lekker rustig mijn ding doen!), werd ook niet gepest. Wel trok ik het me enorm aan als er weer eens "gedoe" was. Buikpijn had ik er van, thuis. (Ik kan nog steeds heel slecht tegen een slechte sfeer, en ruzie ontloop ik.) Helaas was ik toen op één meisje na die er nog wel eens iets tegen probeerde kennelijk de enige die zich er wat van aantrok. De rest ging vrolijk door met elkaar het leven zuur maken. Wat een enorme opluchting toen ik naar het voortgezet mocht en daar de kinderen gewoon veel normaler met elkaar omgingen.

Een paar jaar later ging ik vakantiewerk doen. Koffie inschenken in het bejaardentehuis waar mijn oma zat. En dan zat de recreatieruimte vol met vrouwen - de mannelijke wederhelften leefden meestal niet zo lang - aan tafeltjes. Groepjes, zeg maar. Er werd niet gevochten, er werd niet gescholden. Maar geroddeld! Het verleden, de kleding maar vooral het gedrag van de ander werd nauwkeurig in de gaten gehouden, besproken en beoordeeld. Ik weet nog dat er een vrouw (met echtgenoot, dus hoog in status, maar ook dat wekt jaloezie op!) met een zwierige lange witte rok binnenkwam. De degelijke bloemenjurken gromden en gniffelden: "Het lijkt wel een bruidje! Op háár leeftijd... in het wit... tjonge. "

(En daar moet ik nu jaren later dus steeds aan denken als ik - op mijn leeftijd- in mijn half witte jurk voor de spiegel sta.)

En nu hoor ik dochter, groep 8. Die heeft er ook last van. Ik vertel haar dat het hopelijk in het voortgezet wat beter wordt, hopelijk komt ze wat meer meiden van haar eigen soort tegen.

Ik durf echter niet te voorspellen hoe het zal zijn als ze over een jaar of honderd in een clubje hoogbejaarde chagrijnige weduwen terechtkomt...

zondag 23 april 2017

Kinderfeestje: lekker zwemmen met zijn allen

En toen hadden we, naast de jarige, opeens 8 kinderen, in de leeftijd van 7 tot 14. Die oudste twee, die ken ik al meer dan 10 jaar, die zijn supermakkelijk en helpen goed mee de sfeer er in te houden en te zorgen voor de kleintjes. En de rest bleek ook eigenlijk heel gezellig. Thuis even uitrazen, beetje eten, cadeautjes doen, en toen naar het zwembad. 

Dat was natuurlijk top. Een groot zwembad, kinderen allemaal in het bezit van diploma's en konden zich goed redden. Hoewel de één wat beter zwom en het wat langer volhield dan de ander hadden wij als ouders niet het gevoel dat we ze voortdurend in het vizier hoefden te houden. Iedereen mocht dus vooral doen wat ie leuk vond: stroomversnelling, glijbaan, duikplank of golven, op pappa's nek zitten of stuivertjes opduiken van de bodem. 

Lekker ongedwongen en veel mogelijkheid om uit te razen, dat zijn wat mij betreft de beste kinderfeestjes, zeker voor onze jongens.  

De patat en/of tosti met ijsje achteraf viel natuurlijk ook in goede aarde, al lagen er al een paar van de jongere en/of minder ervaren zwemmers redelijk op apegapen. 

Eindconclusie: volgens mij was het een succes. Alle gastjes blij, er zijn geen kledingstukken of kinderen verloren (er was zelfs één sok over?!), en iedereen moe maar voldaan thuis afgeleverd. Jammer dat die ene jongen zo ontzettend veel en hard in mijn oor zat te tetteren op de terugweg. Volgende keer kofferbak in plaats van bijrijdersstoel.

De jarige zelf vond het ook heel gaaf, dat weet ik zeker. Had het hoogste woord, al vanaf de zwemles 's ochtends vroeg eerst nog, en van begin tot het einde feestje in de middag. Dat moest natuurlijk een keer misgaan. Tegen einde feestje maar vooral thuis op de bank en s' avonds in bed was het lontje kort, korter.. en kwamen de buikpijn en de keelpijn en de tranen en was hij echt verdrietig.

Het ís allemaal niet wat, voor ons ventje. Een week in de schijnwerpers staan, alle aandacht, alle hooggespannen verwachtingen, de stress rondom het (eigen!) feestje... het was misschien nét even te veel. Wilde zich helaas niet echt laten troosten. Gelukkig heeft een nachtje slapen hem goed gedaan. Net als de komende twee weken vrij dat zullen doen.

En ik? Niet dat ik de hoofdpersoon was, het was het feestje van jongste en die moest het - met zijn gastjes - naar de zin hebben, als ouder pas je je aan. Maar hé, dit is mijn blog, over mij, dus ik moet het toch even kwijt..

Blij was ik, met al die leuke kindjes die zo leuk met elkaar en zoon omgingen. Het vriendinnetje van jongste zoon - die ik stiekem wel veel op jongere versie van dochter vind lijken- had in dochter natuurlijk een enorm voorbeeld en grote vriendin gevonden ("willen jullie me adopteren?") en oudste deed ook leuk mee (in zijn nieuwe wel passende zwembroek haha). Mama blij. 

Tot ik - de meiden en de oudste waren aangekleed, ik dacht even "snel" te kunnen plassen voor ik man met de chaotische club kleine jongens in het kleedhok eventueel zou kunnen helpen - gigantisch onderuit gleed. "Even snel" en met blote voeten op een natte tegelvloer is natuurlijk vragen om ellende. Ik glipte, en vloekte, en viel met mijn volle (iets te volle) gewicht op mijn heup en schouder. En vloekte weer. Behalve dat mijn droge kleren nu weer nat waren had ik me echt wel flink pijn gedaan. Maar ik kon weer lopen en de linkerarm deed het nog, dus heb de anderen daar ter plekke maar niets verteld... 

Inmiddels is de heup is een grote blauwe bult geworden, de schouder deed erg pijn en was niet goed beweegbaar, maar een nachtje slapen heeft wonderen gedaan.





dinsdag 18 april 2017

De anti-climax van het grote mensen feest

"Hoe lang duurt het nog, hoe laat komen ze?" De jarige staat, zoals alle minderjarige jarigen voor hem 's ochtends al te springen. Ongeduld en spanning. Het huis is versierd, het ruikt naar vers gebakken appeltaart. "Nog 137 minuten, dan komen ze!", telt de kleine wijsneus af. Terwijl ik me druk loopt te maken met dweil en stofzuiger, weet hij niet meer wat te doen van ongeduld, behalve de klok in de gaten te houden.

Prijs de heer - gelukkig komt de eerste bezoeker ook écht klokslag twee uur, de vanaf tijd van het feest. En vrij snel erna volgen er nog een paar. Terwijl zoon de felicitaties en envelopjes in ontvangst neemt maak ik me druk over taart en koffie. Het is begonnen!

Een uur later. De grote mensen zitten bier te drinken en te kletsen. Man houdt zich bezig met de gasten, terwijl ik koek en zopie voorbereid en aanbied. Hel. Wat de kinderen betreft is al dat geklets niet alleen veel herrie maar vooral saai. Af en toe probeert iemand ze aandacht te geven. Van die vragen waar ze niet op zit te wachten ("hoe gaat het op school?") tot iemand die grappig wil zijn en het toch al wat gespannen verjaardagskind aan zijn voeten omhoog trekt. Dat lijkt even leuk,maar al snel loopt het uit de hand. Hij kiest eieren voor zijn geld en vlucht, samen met broer en zus, naar boven. Eerst nog naar een computerspelletje wat ze met zijn drie kunnen doen, maar al gauw zit ieder voor zich op zijn eigen kamer zijn eigen ding te doen en de tijd uit te zitten. We missen heel erg bezoekertjes van hun eigen leeftijd.

Weer een uur later. Dochter en jongste zijn uitgespeeld, komen beneden wat chips eten, hangen wat. Gelukkig hebben ze inmiddels geleerd niet meer hardop te vragen "wanneer het bezoek nu eindelijk weggaat".

Zes uur, iedereen is vertrokken, ik ruim af en op. De kinderen hebben honger. Ik serveer wat opgewarmde magnetronpannenkoeken en neem zelf een kop soep. Papa gaapt vanaf de bank dat hij genoeg bier en hapjes op heeft.

's Avonds in bed spreek ik een en ander na met de jarige. Hij vond het maar saai, vandaag. Saai is wel een buzz-woord, deze dagen, maar echt ongelijk kan ik hem niet geven. Een grote-mensen-feest blijft toch vooral een feestje waar de familie en vrienden van je ouders met elkaar gaan zitten kletsen en waarbij jij pootjes moet geven en opzitten voor mensen waarvan je soms niet eens weet hoe ze heten omdat je ze alleen op verjaardagen ziet.  

En dat is ook niet erg en hoort er af en toe bij, maar kan toch eigenlijk niet de bedoeling van je eigen verjaardag zijn?

Misschien volgende keer toch maar iets anders organiseren.

maandag 10 april 2017

Een minder geslaagd stranddagje

Verdorie! Technische problemen op de commerciële websites, inkomsten dalen enorm. Werk aan de winkel dus. Ook in het weekend.

Om de jongste twee kinderen toch even uit te laten met het mooi weer had Pappalien bedacht dat we naar Scheveningen konden. (Oudste kon niet mee wegens Heel Veel huiswerk.. )
Even lunchen, even pootjebaden en wandelen en dan weer terug was het idee. Nou ben ik dol op strand, maar het was wat slecht getimed... want de rest van Nederland (en Duitsland en weet ik waar nog meer) had geloof ik het zelfde idee.

We hebben zeker een half uur in Den Haag in de file gestaan. Wat een heksenketel daar zeg. Veel te veel auto's, scooters, getoeter en stank. Daarbij was natuurlijk ook de airco in man's auto (hij fiets voornamelijk dus had geen idee) aan een beurt toe. Wel een hele irritante piep maar geen koude lucht. Zodat de eerste lekkere lenteachtige dag van het jaar gelijk een hele warme werd.

Eenmaal aangekomen moest er direct geluncht worden, de kinderen zagen nogal witjes. De Mac, vond Pappalien, en de kinderen haalden opgelucht adem. Ik was al blij met een wc (natuurlijk was er geen IN de Mac dus moest ik bedelen in een tentje verderop...) Ik heb weinig gegeten, want behalve dat ik aan de lijn ben vind ik Mac eten echt niet lekker meer.

Het pootje baden was leuk. Koud, dat wel. Maar de zee is altijd tof, toch? Wat mij en jongste betrof duurde het te kort. Maar hé, in gezelschap moet je compromissen sluiten. Dus trokken we verder, door het zand, langs de ijswinkel (ik doe nog steeds aan de lijn, dus ik deed weer niet mee). En na de ijswinkel moest er weer gedronken worden. Aan het strand dan, eiste ik, een leuke strandtent.

Een vrije plek vinden was lastig, maar we hadden uiteindelijk een loungebankje te pakken. In de vervelendste tent die er staat volgens mij. Maar dat begreep ik pas toen we eenmaal geïnstalleerd waren. O o Gerso, overal om ons heen. Ik heb weer een hoop geleerd over uiterlijkheden en hoe je je zelf nog lelijker kunt maken door te verven en in te spuiten. Irritante muziek ook, ongeïnteresseerd niet ingewerkt personeel, 20 euro voor 5 niet heel bijzondere drankjes waar we een half uur op hebben moeten wachten terwijl jongste zoon dorst had en zich enorm aan het vervelen was (en ons dus ook)...

Ik had het een beetje gehad en wilde vooral terug naar mijn donkere koele werkplek. Volgende stranduitje beter, hoop ik.

vrijdag 7 april 2017

Hoe scholen communiceren

Dochter is geplaatst op de school van haar eerste keuze. Hoera!

Vroeger was dat niets om over naar huis te schrijven. Je schreef je gewoon in op de school die het dichtst in de buurt lag. Geen open dagen, geen keuze stress, en al helemaal geen lotingen. Maar dat terzijde.

Ik had geen loting verwacht, overigens, dus ben dan ook niet actief op zoek naar informatie gegaan. Ik werd compleet verrast door een berichtje van de school zelf op mijn facebook. Ze konden tot hun vreugde alle leerlingen die zich ingeschreven hadden plaatsen (al moest er wel wat ruimte bij worden gemaakt).  

Behalve dat ik het fijn vindt dat dochter gewoon de school van haar eerste keus mag doen was ik ook heel blij met de berichtgeving zelf. Deze middelbare school heeft kennelijk wél door hoe te communiceren. Ik heb nog even gekeken op de site van oudstes school of daar iets bekend werd gemaakt over al dan niet loten, maar ik kon er niets vinden... Waarschijnlijk volgt volgende week de brief aan alleen hoogst nodig te informeren personen volgende week, in kleitablet met postduif.
Het is niet zozeer onwil, maar meer gebrek aan organisatie en structuur, en in de digitale wereld zijn ze ook geen koploper ben ik bang.   

Ik snap ook wel, een school voor voortgezet onderwijs is anders dan een basisschool. Op de basisschool van dochter is het simpel. Je komt je kind een paar keer per week brengen, en ziet dan de juf. Is er iets te melden doet zij of doe jij dat even kort. Is er meer nodig maak je een afspraak, waarbij beide partijen naar elkaar luisteren. Los van gewone ouderavonden en rapportgesprekken hebben ze allemaal mail die gelezen en beantwoord wordt, en schoolbreed is er een juf die alle leuke weetjes op facebook en twitter zet. Directie kan haar verhaal elke week in de nieuwsbrief kwijt. Top!

Dus verwend als we waren verwachtte ik ook zoiets bij school van jongste. Helaas. Er is wel iets sociaal media-achtigs waar je nog wel eens een leuke foto van de paasversiering of een uitje ziet, maar échte heldere eerlijke transparante communicatie? De schoolleiding niet, de juf niet. Waar de een vooral liever niets zegt uit politiek oogpunt heeft de ander gewoon geen idee. Ik heb maandenlang in het duister getast over wat zoon nu precies dééd daar, qua leerwerk. Of hij op zijn plek zat, op die nieuwe school. Ik moest het doen met wat zoon vertelde ("het is saaaaai" en "medeleerling P. zegt dat ik de domste van de klas ben!"). 
Inmiddels staan er een paar invaljuffen die me in ieder geval wel gewoon informeren over hoe zoon het doet in de klas. Met één of twee zinnen zo tussen neus en lippen houden ze me op de hoogte. ("Hij pikt alles zó snel op, hij hoort en ziet alles en is de snelste van allemaal en dat is een groot verschil met medeleerling P.  Het komt er alleen niet altijd uit, maar daar gaan we mee aan het werk..") 

Hoe is het met de communicatie bij jullie op school?