vrijdag 31 maart 2017

Het zinkende schip, vervolg soap in ik weet niet hoeveel delen nog

Het bestuur heeft gesproken. Directie en een paar bestuursleden in pak nodigden alle ouders op hoofdlocatie uit. Onderwerp: het verleden, wat ze nu al hebben gedaan om het zinken wat tegen te gaan en vooral De Toekomst van Het Zinkende Schip

Wat als De Oplossing werd gepresenteerd bleek nogal karig: we verhuizen. Onze locatie wordt opgedoekt, we mogen met de resterende twee groepen 4 kilometer verderop bij de hoofdlocatie in. Want dan is het makkelijker voor de juffen samenwerken, inval eenvoudig te regelen en kennelijk is er dan volgend jaar wel in ieder geval voor een groot deel wat beter gekwalificeerd personeel.  

Dus in plaats van dat het personeel af en toe heen en weer rijdt of belt, moeten de kinderen nu op hun kleine fietsjes heel ver rijden. Wisselen van BSO, ouders die opeens in spagaat komen omdat ze ook andere kinderen op andere scholen hebben. Het zou me niet verbazen als er aan het einde van het jaar van de overgebleven 11 in onze klas er nog eens 5 vertrekken. 

Dat viel niet goed. En niet alleen de praktische problemen, maar de manier waarop deze Oplossing wordt gepresenteerd. De arrogantie. Ja, het is mis gegaan, maar we gaan het (weer) opnieuw proberen. Geen excuses, geen inspraak. 

Via via hoorden we allemaal beroerde verhalen. De school zou zelf handtekeningen van ouders gezet hebben op belangrijke documenten. Enquettes uitgestuurd onder het mom van een werkstuk van studenten. Het vertrouwen is behoorlijk weg en nog lang niet terug.

Thuis in bed bedachten wij ouders dat "opnieuw beginnen" dan net zo goed opnieuw beginnen op een andere school kan zijn. Een waar we wel vertrouwen in hebben, eentje die zelf niet opnieuw hoeft te beginnen maar al jaren goed onderwijs levert. Welke alternatieven zijn er eigenlijk en wat vinden we belangrijk? 

Eerst maar eens aan de betrokkene zelf vragen. Maar zoon was kort: hij wil blijven. En alles wat voorheen stom was op school is nu toch wel oke. En deze school is fijner dan de vorige. En vooral, de kinderen (die en die en die) zijn zo lief.

Ik weet het even niet meer. Al ben ik bang dat die en die en die straks wel allemaal weg zijn.

maandag 27 maart 2017

Karamel en zeezout

Leuk he, zomertijd. Ik vind er helemaal niets aan. De wekker gaat gewoon té vroeg 's ochtends. Niet alleen voor mij, maar ook voor de kinderen. En daar wordt niemand vrolijk van.

Daarbij, het is de laatste paar dagen weer enorm bal: ik kan niet slapen. Ik schrik om een uur of twee wakker en val serieus pas na een uur of drie soms vier weer in slaap. Behalve draaien en piekeren in bed besluit ik dan ook nog wel eens om op te staan en fijn wat (ik denk altijd) briljante ideeën in een kladblokje te schrijven of soms beneden op de tablet wat te gaan surfen. Om op nóg briljantere ideeën te komen. Die ik vervolgens opschrijf om de dag er op uit te gaan voeren,

Alleen komt daar dan niet altijd veel van terecht, al was het maar vanwege het slaaptekort...

Vannacht bedacht ik me onder meer dat ik een hele nieuwe blog moet gaan maken. De titel: "Karamel en Zeezout". Het past echt perfect bij me. De vla, de macarons, de chocola ook vooral. Alles smaakt lekkerder met Karamel en Zeezout smaak.

Waar de blog over gaat, ik heb werkelijk geen idee. Misschien moet ik daar vannacht nog eens over gaan piekeren.

woensdag 22 maart 2017

Vorige week had hij nog maat 134... of zo iets

En weer een mijlpaal. Voor de eerste keer heb ik een kledingstuk voor mijn zoon besteld in een herenmaat. Maatje XS bleek zelfs te klein, we gaan direct maar door naar de maat S.

Super fijn dat hij lekker aan het groeien is geslagen, dat het gewoon heel goed met hem gaat op alle gebieden. Maar toch moet ik er wel een beetje van zuchten.

Mijn kleine baby heeft een herenmaat...


maandag 20 maart 2017

Het zinkende schip dat onze nieuwe school was

Vorig jaar besloten we voor de jongste een andere school te zoeken. Niet omdat de vorige school niet goed was maar meer omdat jongste een ander soort onderwijs nodig heeft met meer uitdaging en liefst ook kinderen die ook wat verder denken.

We hebben overal ons licht opgestoken, en kozen voor school X. De ouders die er al een tijdje rondliepen waren zéér tevreden. Het kost wel wat, maar dan heb je ook een kleine klas en leerkrachten met kennis van dit soort kinderen. Het was zó fijn daar, voor de kinderen! Een heerlijke sfeer.

Helaas, net voor we begonnen, bleek er een andere wind te gaan waaien die de sfeer compleet om zeep heeft gebracht. School kreeg een nieuw bestuur, het beleid ging om. De goede leerkrachten die daar al jaren naar tevredenheid functioneerden vertrokken één voor één. Onze juf was wel aangesteld door het nieuwe bestuur maar duidelijk niet opgewassen tegen haar taak.

Na drie weken vertrok het eerste kind. Voor kerst waren er drie weg. Voor de voorjaarsvakantie vier.

Inmiddels is ook onze juf uitgevallen. Invaller na invaller hebben we gezien. Op het laatst zat zoon met een paar andere jongens de hele dag maar computerspelletjes te spelen. Wat hem op zich wel beviel maar toch niet echt de bedoeling kon zijn.

De school zelf bleef nogal in gebreke. De communicatie is bar slecht, op zijn zachtst gezegd. De motieven niet altijd even helder. De zoektocht naar goed personeel blijkt een vrij lastige (en vinden ze er één, wil ze zelf niet). 

Aan de andere kant, ik zie het graag positief. Na een overname duurt het even voor de boel weer op de rit staat. Ik geef toe, we hadden het onderschat. We hadden deze school niet gekozen als we geweten hadden wat voor onrust het had gegeven bij leerlingen, ouders en personeel. Maar hé, nu we er eenmaal zitten en zoon wat gewend is geven we niet zomaar op! Het wordt vast snel beter. Sinds een week of twee hebben we een vaste invaljuf waar ik echt wel een goed gevoel bij heb. Zoon lijkt wat meer aansluiting te krijgen. Vooral de meisjes uit groep 5 vindt hij erg lief.

En nét toen ik er weer in geloofde, barstte er weer een bommetje. Vandaag nemen er wéér drie kinderen afscheid. Kinderen die dat met een héél opgelucht gezicht meldden in de klas, zo blij dat ze naar die andere school mochten.

De achterblijvende ouders en kinderen blijven in verwarring achter. We begonnen met een combiklas van 20 kinderen, ik vrees dat we - zonder daar extra voor bij te hoeven betalen - aan het einde van dit schooljaar nog maar de helft over hebben. Wat betekent dat voor ons? (En ook, wat heb ik gemist of niet begrepen, zouden wij ook niet per direct moeten opstappen?!)

Zoon reageerde in eerste instantie natuurlijk wat lacherig met een "nou, dan hebben we straks wel heel veel aandacht van die twee juffen als we nog maar met drie kinderen in de klas zitten". Maar later bekende hij tegen mij met een wat sip gezichtje: "... maar de liefste kinderen gaan allemaal weg.." En dat vind ik best wel erg zielig.

maandag 13 maart 2017

Afvallen met 5:2

Al een paar maanden ben ik bezig met het "afvalprogramma" op de sportschool. Maar helaas levert dat nog niet genoeg op qua gewichtsverlies. Het probleem zit hem vooral in het eten, ben ik bang. De diëtiste van het programma draait het standaard verhaaltje af doet haar best, maar haar tips zijn niet nieuw. Alleen een schema meegeven en dan verwachten dat ik verder leef op rijstewafels en cherrytomaatjes tussen die ene boterham en die bak sla door, dat gaat natuurlijk niet lang goed. Op een bepaald moment ga ik de fout in omdat iemand met een pak punselies voor mijn neus zwaait, en als de beer los is dan gaat hij meestal goed los en snaai ik de rest van de dag wat ik snaaien kan.

En toen kwam ik toevallig het tv programma dieet op maat tegen waarin het "vastendieet" of het "5:2 dieet" werd besproken. Bekijk ook vooral de documentaire waarin Michael Mosley uitlegt waarom (een beetje) vasten zo goed voor je lijf is. Het idee van het 5:2 dieet is dat je 2 dagen per week bijna niets eet, slechts 500 calorieën. De rest van de week mag je eten wat je wilt.

Het is bijzonder simpel, en dat trekt me wel. Niet de hele dag calorieën tellen, niet dag in dag uit letten op wat je eet. Geen lijst met verboden voedingsmiddelen. Als je een dag vast, dan eet je gewoon (bijna) niets. En anders wel. Dat kan ik! In het verleden bewezen.

Ik ben inmiddels twee weken bezig. Een dag niet eten is helemaal niet zo moeilijk als het lijkt. Mijn ervaring is echt dat hoe minder ik 's ochtends eet hoe makkelijker ik het vind om de uren erna niet te eten. En hoe meer ik me er op instel dat ik niet eet (en dus ook niets hoeft te kopen of te klaar te maken) hoe simpeler het is. Een fijne bijkomstigheid is dat ik opeens héél veel tijd overhoud...

Ik kies elke week twee dagen waarop dat het makkelijkst is, meestal de maandag en de donderdag. Dagen waarop ik een groot deel van de dag zo min mogelijk kinderen om me heen heb die ik vermaken en voederen moet, dagen waarop de agenda lekker vol staat met bureauwerk of ander soort afleiding. Waarop er niet gesport hoeft te worden en er geen feestelijkheden zijn natuurlijk. Naar het theater en dan na afloop mineraalwater met een wortel, dat vind ik zo'n domper...

Aan het einde van de dag krijg ik nog wel vaak hoofdpijn of voel me wat licht in mijn hoofd. Dat zal voor een groot deel wel het vochttekort zijn, want ik vergeet dan vaak ook te drinken. En hoewel ik meestal einde middag wel iets eet heb ik dan later op de avond als ik op de bank plof vaak best wel trek. Gelukkig mag ik dan naar bed met het idee dat er de volgende dag weer gewoon een bak yoghurt met banaan op me staat te wachten.

Want natuurlijk let ik in die andere dagen ook wel een beetje op, begin ik niet direct met chocoladecruesli en vermijd ik lunches die bestaan uit saucijzenbroodjes. Ik kies zoveel mogelijk gezond, maar ga niet mierenneuken over die laatste calorie boterhambeleg. Uit eten of een gebakje op een verjaardag moet gewoon kunnen. Zonder me schuldig te voelen. En dat is ook wel eens lekker.

Iemand ervaringen met dit dieet? 

vrijdag 10 maart 2017

De jurk

Over een paar maanden ben ik dan als alles goed gaat de bruid. Tijd om eens over kleding na te denken. Wat doet een echte bruid aan? Volgens dochter een échte bruidsjurk. Natúúrlijk helemaal wit of wittig (ivoor), met zo veel mogelijk prinsesseneffect. Volgens mijn 88 jarige moeder kan het écht niet om als samenwonende vrouw in het wit te trouwen. Ik zelf heb ook zo mijn bedenkingen over de "echte" trouwjurk. Maar daar had ik al een beetje over geschreven.

En toch, om wat ideeën op te doen, een en ander uit te sluiten en gewoon samen een leuke ochtend te hebben, togen dochter en ik dan toch naar die ene bruidswinkel waar ze naar eigen zeggen "geen tuttige en niet overdreven dure jurken" verkopen. "We kopen niks!", siste ik dochter nog toe toen we bij de deur waren. Maar toen zag ik dit bordje hangen...

Dit bordje op de deur maakte me nog wat zenuwachtiger...
Ik moet zeggen, een hele belevenis was het. We liepen strak na openingstijd de nog lege winkel in, en kregen dus direct een medewerkster aan onze broek. Wat op zich wel handig is, want zomaar even rondsnuffelen is al lastig: je ziet door de bomen het bos niet meer. En een jurk aanpassen, daar komt nog meer bij kijken.

Ik werd in een hokje geduwd en kreeg de opdracht strapless bruidsbh en bruidsschoenen van de zaak aan te doen en in ondergoed te wachten tot de medewerkster me kwam helpen met het aantrekken van De Jurk(en). Ik ben helemaal niet preuts, maar vond het toch wat ongemakkelijk. Half naakt met een vreemde vrouw in een hokje die je in meters tule en kant hijst, hier wat trekt en daar wat duwt en nog wat spelden in je prikt om alles helemaal netjes aan te laten sluiten.

Keer op keer werd ik, als alles op zijn plaats zat, het hokje uitgestuurd met een luid "Daar ga je dan!" Om in de enorme spiegel te zien hoe geweldig het me stond, en vooral ook me te laten bewonderen door het - in mijn geval slechts éénkoppige en minderjarige - publiek. Dochter keek haar ogen uit, maakte veel foto's voor papa thuis later en samen hebben we lekker gegniffeld over mama in een heuse trouwjurk.

Het was al met al een leuk uitje. En nuttig. Sommige jurken daar zijn echt best wel heel mooi hoor, vooral als je superslank en 20 jaar bent, zoals het meisje in het hokje naast me. Zelfs ik heb toch ook iets leuks gevonden. Niet de meest bruidige van allemaal maar toch best erg bruidig en best erg duur. Dus in plaats van een jurk heb ik vooral het nuttige advies mee naar huis genomen over welk model jurk mij mooi staat en hoe ik er op mijn voordeligst uit zie.

Na uren gesurf, wat gebestel en vooral veel teruggestuur op internet (ik kan hier een hele rij winkels opnoemen waar je NIET moet zijn) ben ik wel een flinke stap verder. Ik weet ongeveer wat ik wil en de aanstaande heeft ook zijn goedkeuring gegeven aan soort, type en model. Voor de rest van de wereld houd ik het nog een klein beetje geheim.

Nu nog even goed inschatten hoeveel kilo ik over vijf maanden kwijt ben en welke maat ik dan heb...

dinsdag 7 maart 2017

En toen had ik alleen het hoesje nog...

Pats! Daar lag mijn oude iPhone 4S op de tegels van de wc. Eerder gooi- en smijtwerk had hij overleefd, maar dit keer was het beeldscherm echt in honderdduizend scherven uiteen gevallen.

Het was even balen, natuurlijk, maar toch ook weer nét dat zetje dat ik nodig had om een nieuwe telefoon aan te willen schaffen. Een modernere, met het nieuwste besturingssysteem, met veel betere camera, maar vooral ook een veel groter scherm! Een 6 plus dus, want zonder leesbril wordt het steeds lastiger. Ik stuur regelmatig een hele verkeerde emoticon mee met mijn whatsappjes, omdat ik echt niet meer zie of zo'n geel bolletje nou lacht of boos kijkt...  Bovendien was het al nooit helemaal het ideale apparaat om bijvoorbeeld een website te bekijken. Groot dus, moest het worden.

Mijn mooie nieuwe giraf hoesje!
Stuur Pappalien om een boodschap het internet op, en hij vindt het. Een 6plus, refurbished, 1 jaar garantie, zacht prijsje. Ik heb alvast een mooi hoesje (bij onze hofleverancier caseable.com) laten maken. Een paar dagen later was hij in huis. Zag er prima uit. Sim en al mijn gegevens netjes overgezet. Klaar. Blij.

Maar niet voor lang. Na een dagje begon het op te vallen dat het ding niet altijd deed wat ik wilde maar zelf de controle overnam. Zo kreeg ik halverwege een door mij te versturen tekstberichtje opeens de letters niet meer ingetypt. Ging het ding uit eigen beweging apps openen en verbood het kreng me uiteindelijk gewoon in te loggen. Aan-uit-aan-uit, en hé, daar deed ie het weer. Even.

Omdat dit toch niet helemaal was wat ik me voor had gesteld sturen we hem dus maar terug om om te ruilen voor een werkend exemplaar. Maar wat te beginnen zonder mobiel, anno 2017?
De oude (met inmiddels hersteld scherm) was nog nét niet verkocht. Helaas bleek het terugzetten van sim en data van nieuw naar oud niet zo simpel. Met veel pijn en moeite is het gelukt, en heb ik de backup uit 2015 terug. Zodat mijn meest recente whatsappje gaat over het bedenken van een cadeau voor een verjaardag die al twee jaar terug is geweest. En, nog fijner, ik nieuwe telefoonnummers van de afgelopen twee jaar handmatig heb moeten invoeren.

Maar het werkt weer. Mijn nieuwe hoes ligt werkloos te wachten tot hopelijk zeer binnenkort een wel werkende 6plus komt...

donderdag 2 maart 2017

Zelfverheerlijking

Was het een tijd nogal stil hier, kom ik terug met mijn treinavontuur. Niet de beste promotie van mezelf natuurlijk. Aan de andere kant, wie zit er nu op te wachten dat ik hier ga vertellen dat ik zo enorm goed ben in wiskunde of gehaktballetjes draaien?

Maar het is wel een beetje wat ik mis in blogland, of in het algemeen onder de jongeren: zelfspot. Misschien is het de facebookgeneratie met alleen maar likes en geen duimpjes naar beneden. Pinterest pagina's vol mooi en goed en kijk-mij-eens-knap-zelfgemaakt. Kinderen die alleen nog maar te horen krijgen hoe góed en hoe knap ze zijn, en aangemoedigd worden tot nóg beter. Ik word soms onpasselijk in de kleedkamer van het zwembad na de zwemles, als die moeders om die kleine natte bibberende lijfjes heen staan te koeren. Ze zó enorm ophemelen. Met honderd duizend keer meer woorden voor "lekker gezwommen" en "goed je best gedaan" dan ik in dit blogje kwijt kan. Elke les weer.

En ik begrijp het wel een beetje hoor, ook ik probeer mijn kinderen een beetje zelfvertrouwen te geven en ze te leren dat je best ergens voor doen belangrijk is. Aan de andere kant, ergens luchtig mee omgaan, een beetje relativeren, dat is ook belangrijk. En dat mis ik dus wel eens.
Soms zijn er gewoon dingen die niet zo goed aan, of niet leuk zijn. En dat mag ook. En hoe ga je daar dan mee om? Het hoeft allemaal ook niet altijd even serieus ook, vind ik. Zeker niet als je klein bent.
 
Herkenbaar?

woensdag 1 maart 2017

Mammalien en de trein

Samen met mijn 11 jarige dochter zou ik naar Arnhem. De binnenstad, dus eigenlijk sneller en zelfs voor mij als vastgeroeste automobilist vast handiger met de intercity dan met de auto. 

De trein, ben er niet zo heel vertrouwd mee. Vroeger, met de studenten OV-jaarkaart, toen wel. Vaak lang wachten op koude stations (want looks tellen, dus veel dunne panties in pumps onder minirok of hotpants). Volle treinen in de spits (altijd hopen dat er niemand naast je kwam zitten), overdag heerlijk rustig. Ik ging vaak met de trein een andere stad ontdekken om te gaan winkelen, koste niks en ik alle tijd aan mezelf, lang leve het studentenleven. Soms bleef ik gewoon een stukje verder blijven zitten dan nodig omdat de muziek op mijn walkman zo lekker klonk of ik een boek aan het lezen was. 

Toen ik eenmaal werkte kreeg ik al snel een auto, en sindsdien zijn de keren dat ik bus en vooral trein in ben geweest op één hand te tellen. En dat is te merken ook, maagdelijke ov-ganger als ik ben...

Wij gingen dus met de trein.

Eerst altijd even zoeken waar die stomme ov-chipkaart is. Dán uitvogelen hóe er geld op te zetten. Thuis, de avond van tevoren, via internet leek dat even te lukken, tot ik wel geld afgeschreven kreeg van mijn rekening maar pas na het bezoek aan een oplaadpunt (what the f??) op mijn ov chip erbij kon laten zetten? Lekker praktisch. Op het station zelf dan maar, vlak voor vertrek. Een railrunnertje er bij, en gaan. Inchecken (waar staat die paal? maakt het uit of ik mijn kaartje achterstevoren houd?) en na een flinke tijd op een koud perron gewacht te hebben (hé dat is nog niet veranderd) de trein in. Gelukt!

We giechelden als twee heuse pubers en maakten selfies, stootten elkaar aan, ik maakte nog maar weer eens een foto voor dochters Instagram verhaal over deze Hele Bijzondere manier van reizen en we bespraken hardop al die interessante schermpjes met ov-info die er in de trein hangen tegenwoordig... tot ik op het raam de letters s i l e n c e zag staan en ik begreep dat ik nóg iets nieuws had ontdekt wat er in '87 niet was: de stiltecoupé...

Oeps. Sorry! Zei ik al dat ik een naïef provinciaaltje was op ov gebied? (Maar ik heb wel uitgecheckt! Een keer teveel zelfs, zodat ik nogmaals moest uitchecken...)
NS forum
Een stilte-coupé is trouwens een vreemde term. Men praat er dan wel niet, maar het kantoormannetje achter ons maakte een flink gebruik van zijn niet zo heel stille toetsenbord. Hij kraakte met zijn boterhamzakje en snufte zijn neus. En spoot een halve fles after-shave op, aan de lucht te ruiken die opeens over de bankjes heen vloog. Dáár hebben ze dan ook weer geen bordjes voor, die een en ander over het gebruik van luchtjes zeggen.

Gelukkig kunnen pubers ook héél zachtjes slap liggen van het lachen.