dinsdag 21 februari 2017

De schoolFotograaf

Onze school heeft elk jaar een ándere schoolfotograaf. Sommige doen het erg leuk, met accessoires en originele poses. Soms is het geld kennelijk op, en wordt er productie gedraaid: kind wordt in te krap hokje geduwd, standaard pose voor standaard blauw gevlekte achtergrond en klik, klak, klaar, volgende. De resultaten waren zo mager dat ik de foto's van mijn bloedjes niet eens besteld heb.

Dit jaar hadden we vier fotografen. Eentje maakte de groepsfoto - in blokjes van vier die later digitaal aan elkaar geplakt worden. De anderen deden de individuele portretten. Ik was ook dit keer weer hulpouder. Aan ons hulpouders de schone taak om te zorgen dat alle kinderen aan de beurt kwamen en dat ze, eenmaal vooraan in de rij, snottebelvrij waren én enigszins in de plooi waarin mams ze die morgen had afgeleverd. Wat niet meeviel na de nogal herfstachtig uitgevallen pauze.

Wel leuk hoor, zo'n middagje helpen. Ik vind het geweldig om zo tussen die kinderen te zitten. Van de hele verse vierjarige kleuters die nogal benauwd stonden te kijken tot de  al hier en daar flink aan het puberende groep achters met enorme schoenen.

Maar of ik nou schoolfotograaf wil worden? Ik zou knettergek worden van élke keer weer zo enorm enthousiast doen als er een kind voor m'n lens staat. Elke keer weer zeggen dat ze de mooiste en de stoerste zijn. en vooral leuke grapjes maken over scheetjes om ze maar te laten ontspannen en vrolijk te laten lachen. De dames deden het echter perfect.

Nu ben ik wél heel benieuwd hoe de foto's van mijn mooie dochter geworden zijn. Die heb ik niet langs zien komen in mijn groepjes. De zoons die allebei niet meer op school zitten mochten na schooltijd ook aanschuiven voor een familieportret, maar daar waren ze helaas niet meer voor te porren. Moet ik toch zelf maar weer eens kijken hoe ik ze met zijn drie tegelijk enthousiast en blij voor mijn camera krijg. Dan zal ik het maar niet over scheetjes hebben...

vrijdag 17 februari 2017

De bruiloft, een stapje verder

We zijn druk bezig met het zoeken naar locaties, brainstormen over ideeën. Alles wijst nu naar locatie X. De Y is top maar vereist een wat jonger en hipper en mobieler publiek dan wat wij hebben denk ik. Locatie Z is juist wat te burgerlijk en viel al helemaal af toen ik de foto's ging bekijken die eerdere bruiloften op facebook hadden gezet. Bah!

Locatie X heeft alles. Inclusief de hoogste prijs, hoewel ze dan wel weer als enige een offerte uitbrengen en niet zo maar wat waaien van "dat komt wel goed". Ze hebben veel ervaring met feesten en bruiloften, zijn flexibel, hebben veel uitwijkmogelijkheden binnen en buiten voor elke leeftijd, weersomstandigheden, zin om te zitten of te hangen of te wandelen, in gezelschap of even alleen. Mooie fotolocatie, vette speeltuin, water, bomen, terras en zaal zonder zaaltjesgevoel. Eten en drinken hebben ze overal wel zo'n beetje en overal rekenen ze gewoon de vette horecaprijzen. Maar goed, dat hoort er bij en we besparen weer op kosten voor decoratie en een dj. Het is maar wat je belangrijk vindt.

De grote lijnen worden dus wel wat duidelijk. Ceremonie, grote borrel en dan iets eten (en nog wat borrelen) met de "kleine" groep die toch best groot is - mede vanwege het gebrek aan anticonceptie in de tijd dat onze ouders jong waren.

Nu kunnen we dan gaan nadenken over details zoals "de jurk", bruidstaart, fotosessies en het diner. En wat voor alternatieven daarvoor zijn. Ik riep altijd: géén officiële bruiloft met moetjes (zoals die jurk en die taart en een zoveel gangen menu op in stof verpakte tafels en stoelen) maar ja, je moet toch iets aan en lekker wat eten bij de koffie of de borrel is ook wel prettig. Maar dat hoeft dus niet persé een (wat onze smaak betreft vieze en veel te dure) marsepeinen toren te zijn die we met veel ceremonieel aansnijden. Pappalien is liefhebber van macarons, ik minder, maar ze zien er wel spectaculair uit. Kun je ook torentjes van bouwen.

Afbeeldingsresultaat voor macarons toren
Pinterest
Wat De Jurk betreft. Dochter had in haar hoofd dat ik in een soort prinsessenjurk van veel witte stof met tierelantijnen sluier en sleep mijn opwachting maak en vooral dat zij dan ook een bijpassend bruidsmeisjesuniform krijgt. Kom op zeg! Niet alleen vind ik het zonde van het geld, het is ook niet mijn smaak en het past ook niet echt meer. Ik ben allang geen naïef slank maagdje van 18 lentes meer die denkt dat ze een prinses is en een haar bruiloft de állermooiste dag van haar leven.

Dit wordt 'm dus niet...
Aan de andere kant, ik wilde eerst gewoon een King-Loui-tje kopen van het huidige seizoen, maar daar begin ik over te twijfelen. De bruid moet toch wel een beetje opvallen tussen de andere gasten. En natuurlijk krijgt dochter een mooie jurk, eentje die we allebei mooi vinden en bij haar past. En de jongens krijgen natuurlijk een pak met vlinderstrik. Hahahhahaa. (Ik ben al blij als de jongens hun haar wassen en een nieuw t-shirt aan willen, of ze al dan niet met blote benen mogen bedenken we later nog wel.)

En dan de ringen! Oeps. Die hebben we al. Dertien jaar geleden gekocht, en nog steeds heel blij mee. (Wit) goud, diamant, sieraden... altijd prettig om te hebben wat mij betreft en je doet er véél langer mee dan met een macaron. Zou ik misschien mijn aanstaande kunnen overtuigen dat we nog wat extra's bestellen bij die man die deze ringen heeft gemaakt??

woensdag 15 februari 2017

Valentijnspost

Valentijnsdag. Jongste had er ook iets over meegekregen. Dan stuur je iets aan iemand die je heel lief vindt. "Oma!", riep hij gelijk. Want zoals hij vaker zegt, de liefste moeder op de wereld, dat is jouw moeder, mama. (En bedankt zoon. En je hebt denk ik wel gelijk ook.)

Maar het moest natuurlijk wel anoniem, want zo gaat het met Valentijn. Zoon is niet zo van de knutsel, maar hij had nog wel een eerder uitgeprinte en uitgeknipte plaat van Pikachu liggen. Als hij hem leuk vond zou oma dat toch zeker ook wel waarderen. Hij plakte Pikachu met plakband eigenhandig op een leeg a4-tje. Schreef er "voor oma" op, en "van ???" Ik heb er een lintje omgedraaid en na school reden wij even langs zodat hij zelf de brief door de brievenbus kon duwen. En daarna is hij weer heel hard weglopen naar de auto natuurlijk.

Je snapt, het was een Groot Raadsel voor oma van wie die post toch zou zijn :-)

dinsdag 14 februari 2017

Televisieavondje voor de tv

Gezellig samen met je ouders, je brusjes en bij voorkeur een zak chips op de bank naar de tv kijken op een tijd dat je normaal door de weeks al op bed ligt. Heerlijk toch? In mijn tijd waren dat vooral quizen geloof ik: Fred Oster en Mies Bouman (de hoofdrol), Ted de Braak met de 1-2-3 show.. Ron Brandsteders Honeymoonquiz en later Linda de Mol met Loveletters.
(Zucht. Dat het ooit nog goed met mijn smaak gekomen is, als ik dat zo lees...)

Tegenwoordig zitten we met onze eigen twee oudste kinderen op vrijdagavond naar The Voice op Holland te kijken en op zaterdagavond naar Wie is De Mol. 

En dat is wel heel erg gezellig. Sommige programma's zijn gewoon alleen maar leuk omdat je er met zijn allen naar kijkt. WK voetbal bijvoorbeeld. De cupcake cup vinden dochter en ik wel leuk, maar daar gaan de mannen in dit huis niet echt voor zitten. Naar De Mol zouden man en ik alleen ook wel kijken, maar naar The Voice niet. Tenminste niet de volle twee uur. 

Maar zo met zijn allen is dat natuurlijk wel heel erg leuk. Zak chips of popcorn erbij, iets lekkers te drinken, dekentje als het koud is en lekker tegen elkaar aan kruipen. En dan maar commentaar leveren ("wat is die Waylon een irritante lul"), de voors en tegens van kandidaten bespreken, of heel hard sssssst roepen als je eens wat van de tv wilt horen. 

Het leukste vind ik als broer en zus samen gaan dollen. Ik kan er uren naar kijken. Ze kunnen goed met elkaar opschieten, maar op de een of andere manier komt het er niet zo vaak meer van dat ze ook echt samen iets doen. Andere scholen, meer huiswerk, eigen hobbies. Zo'n avondje samen is dan goud waard. 

"Mama," verzuchtte dochter laatst, "ik vind het helemaal niet leuk, die halve finale bij de The Voice".  Het bleek niet zo heel veel met de halve finale zelf te maken te hebben maar meer met het feit dat het dan bijna afgelopen was. Gelukkig werd er direct in de reclame een oplossing bedacht. The Voice Kids begint weer. "Gaan we daar ook naar kijken, pleeeeaassse?" Tuurlijk. Gezellig.

zaterdag 11 februari 2017

Wit

Het sneeuwt! En sterker nog, het blijft liggen. Leuk voor de kinderen, straks. Maar nu vooral ook leuk voor mij. Ik kijk naar buiten en geniet. Het is heerlijk stil op straat, de sneeuw is wit en fris. Het licht dat door de ruiten (waar ik lekker warm bovenop de verwarming sta) naar binnen valt is extra mooi.

Soms zou ik willen dat ik goed kon fotograferen. Maar gewoon live en zeer mindful genieten van het moment heeft ook wat.

Ben benieuwd of ik het zo nog zo leuk vind als ik er met mijn dunne laarsjes door moet.

donderdag 9 februari 2017

Pijn aan mijn hart

Mijn naïeve schat van zeven jaar zat onder het avondeten hardop te peinzen: "ik denk dat ze gewoon wilden dat ik mijn step kwijt was." Wat?! Wie? Hij noemde de namen van twee jongens eikels  van twee groepen hoger. Jongens die "niet zo lekker in hun vel zaten" hoorde ik de vorige keer al op school.

Jongste is een jong, klein dun jongetje, overvol van enthousiasme maar nog sociaal nog niet echt heel slim. Een jongetje dat heel graag aansluiting wil maar dat nog niet altijd goed voor elkaar krijgt en dus nog wel eens verloren loopt in de pauze. Eén van de jongste van school is en zelf nogal naar jongere kinderen trekt. In ieder geval een veel te makkelijk slachtoffer voor grote jongens van twee jaar ouder, en vele kilo's sterker en geslepener. Wat mij betreft nare jongens. Of ze nu wel of niet "niet zo lekker in hun vel zaten" maakt me niet uit. Zoek een tegenstander van je eigen formaat of trap tegen een boom aan. Maar laat dit jongetje met rust met dit soort hele flauwe geintjes.

"Kom eens hier, we willen wat laten zien" en dan als hij dichtbij genoeg is een schop geven was het vorige keer. Of, zoals gisteren: "Als jij je step aan een ander kind geeft mag je met ons meedoen", om dan vervolgens, als hij de step van school aan een ander kind heeft gegeven, op de zaken terug te komen. "O nee, toch niet, we hebben ons bedacht". Zodat hij met lege handen staat. En pas later doorheeft dat hij gewoon genaaid is.

Wat zijn reactie was? Onduidelijk. Hij heeft in ieder geval niets tegen de juf gezegd. En waarschijnlijk ook niets tegen de pesters.

Ik wel. Ik heb er direct een mail uitgestuurd naar school. Het moet maar eens afgelopen zijn met dat ge-etter op het schoolplein. De juf begreep het: achgossie, het is niet eerlijk. En hij wil zo graag....

Hoe langer ik er over nadenk hoe laaiender ik word. Als ik niet zo netjes was zou ik die sukkel zelf een klap voor zijn harses geven, maar of dat de oplossing is geloof ik ook niet. Voorlopig laat ik de eer maar even aan school, die mag er wat mee doen.

Ik raad mijn ventje aan héél ver bij ze uit de buurt te blijven.

donderdag 2 februari 2017

Ik ben er nog

Gij zult elke dag een blog schrijven. Maar ja, soms komt het er niet van. Soms is er geen inspiratie, soms te veel maar is het uiteindelijk toch niet om te publiceren. De afgelopen week was hectisch. Werk, bruiloft, ziekte, familie, kinderen. Alles en niks. Sorry, lieve lezers. Het was even stil hier. 

En ik heb ook elders niets gelezen. Als ik dan weer eens achter de pc zit met wat tijd voel ik me soort van verplicht om te zien wat ik in de tussentijd gemist heb. Net als op facebook en instagram. Beetje onnodig, ik weet het. Maar vast herkenbaar(?)

De bruiloft dus, om het daar maar even bij te houden. Net als bij de babynamen doe ik een soort beschikbaarheids/marktonderzoek. Snuffel eens hier, kijk eens daar, brainstorm wat en zoek dingen uit. Wat veel tijd kost maar leuk is. De enorme lijst met mogelijke opties wordt dan in een paar minuten door Pappalien gescand en voor het merendeel doorgestreept. De paar overblijvers worden nader onderzocht en mijn brainflodders worden netjes in excel uitgewerkt. 

En van het weekend gaan we op twee locaties kijken en praten. Ben benieuwd!