dinsdag 24 januari 2017

Heugelijk nieuws

We vonden het niet zo belangrijk. Hielden/houden wel van elkaar en willen graag de rest van ons leven samen blijven. Maar zo'n bruiloft? We wisten niet hoe, met wie, waar. Af en toe brainstormden we wat maar helemaal precies wisten we het niet en dan was er altijd wel weer iets anders dat onze aandacht nodig had.
Dochter probeerde vorig jaar de druk al
iets op te voeren met deze mooie tekening... .
En voor je het weet heb je een koophuis, drie kinderen, en nog veel meer nichtjes en neefjes dan 20 jaar geleden, en ken je elkaar al meer dan 20 jaar... Het middelste kind, een meisje, vindt bovendien dat het er bij hoort, trouwen. En dat het leuk is. Mooi aankleden, mooie haartjes en make-up, véél gasten, een leuk feest ("maar dan niet de hele tijd gaan zitten praten en drinken, dat is sáái!") 
En ja, ze heeft gelijk. Het moet er maar eens van komen. Wij hebben er zin in! Dit jaar gaat het gebeuren:

We gaan trouwen!!


En dan is de grote vraag. Wanneer? Met wie? Waar? Hoe val ik snel 10 kilo af? Wat moet het kosten? En vooral, hoe leg ik aan dochter uit dat haar moeder nu echt niet meer in een maagdelijke witte trouwjurk met de prijs van een feestavond voor alle gasten rond gaat paraderen?  

Die jurk, daar komen we wel uit. Ook die van haar. En onze haartjes worden vast ook mooi gedaan. Het wanneer is ook redelijk duidelijk. Mijn aanstaande (Pappalien, voor intimi), wil lékker weer hebben. Zomer dus, in Nederland. Hopelijk valt het dit jaar goed uit. Nu even kijken dat het niet binnen in de toetsperiode van oudste valt, of in de eerste periode dat dochter net haar brugklasdebuut maakt. 

Hoe? Niet te traditioneel. Dat weten we al 20 jaar. En niet al te duur.

Waar? Buiten! Loungen, hangen, borrelen. In de schaduw van een boom, of aan het water. 's Avonds bij een vuurtje. Dat lijkt me wel wat. Op een plek waar zowel de kinderen lekker kunnen rennen en gillen en doen maar ook waar de hier en daar al flink krakkemikkig wordende familieleden rustig op een stevige stoel kunnen zitten en niet al te ver hoeven te lopen vanaf een ruime parkeerplaats. 

Een bruiloft zonder stress, dus. Voor niemand, en zeker niet voor onszelf.  Je begrijpt, we zijn de afgelopen weel al compleet in de stress geraakt omdat we snel moeten beslissen maar nog volop zoekende zijn...  

vrijdag 20 januari 2017

Taxibedrijf

Stel, je staat in de file en je kunt je kind niet op tijd van school halen. Of je moet opeens naar een vergadering en zoekt nog oppas voor die middag. Of je kind moet naar de sportdag, het regent, en jij hebt geen auto. Wie bel je dan?

Juist. Mij. Ik ben namelijk de beroerdste niet. Help graag. En daar hoeft in principe niets tegenover te staan.

Maar soms lijkt het allemaal net even té makkelijk te gaan en zou ik bijna het idee krijgen dat achter mijn telefoonnummer "gekkie Henkie" geschreven staat.

Zo waren er vroeger vriendjes van school die wel áltijd bij ons speelden maar onze kinderen maar zelden bij hen. Op de één of andere manier kwam dat nooit uit. Met vaak als argument ben-wel-thuis-maar-moet-werken of andere-niets-tegen-in-te-brengen-reden gebracht, maar vooral te vertalen in: ik heb er zelf nu even niet zo'n zin in. Niet in rommel of in herrie, niet in oppassen, niet in kinderen, ook niet in die van mezelf... dus als jij daar nou voor zorgt kan ik zelf mijn middagslaapje doen en me ongestoord aan mijn hobby wijden zonder afgeleid te worden... 

Ook ben ik vaak enorm populair als er kinderen een lift nodig hebben. Kinderfeestje? Daar appt moeder X al. Of wij haar kind ook even mee kunnen nemen - we rijden tenslotte toch en er past er vast nog wel een bij? Oja, en of ik dan ook gelijk kind Y kan meenemen.

Natuurlijk is het geen bezwaar om een kind mee te nemen of er een stukje voor om te rijden. Ik vind het ook fijn een sociaal netwerk te hebben. Als ik eens niet kan, dat iemand anders mijn kind meeneemt? Er is een aantal ouders waar je prima mee samen kunt werken. Ik breng, zij halen, of omgekeerd. Mensen waar je altijd terecht kunt, die eerlijk zeggen wat wel en niet kan. Maar er is ook een groep die het allemaal wel heel makkelijk vindt. Zodat meestal ik of Pappalien met hongerige maag na afloop van zo'n kinderfeestje nog wat rondjes extra rijden om allerlei kinderen thuis af te zetten - waar hun ouders dan meestal alvast lekker aan het koken zijn.

Nou vind ik het allemaal niet zo erg. Maar als al die hard werkende ouders die helemaal geen tijd hebben voor hun eigen kroost ons nou eens een kleine blijk van waardering zouden geven? In harde valuta? Dan ben ik bereid mijn citybugje in te ruilen voor een gloednieuwe, ruime luxe donkergekleurde auto met heel veel ruimte op de leren achterbank. Doe ik er ook nog wel een geluidsdicht schotje bij, tussen bestuurder en achterbank.

woensdag 18 januari 2017

De schoonheid van de cijfertjes

Mijn vader vond het altijd machtig interessant als de kilometerteller van de auto op een "mooi" getal sprong, zoals 7777 of 9000. Bij standje 7776 drukte hij dus de achterbank op het hart héél goed op te letten, "want het gebeurt bijna". Waarop mijn moeder snoof en niet begreep wat daar nou zo boeiend aan was.

Het schijnt een beetje een mannen-ding te zijn,dat cijfergeneuzel (hoewel ik het ook wel grappig vind op zijn tijd). Ook mijn eigen man waardeert een bijzondere kilometerstand, al rijdt hij een stuk meer dan mijn vader deed, dus dan hebben we het al gauw over 212.121 in plaats van een lullige 7777. En zo heb je natuurlijk ook telefoonnummers waar je een wiskundige reeks in kunt ontdekken, of pincodes die de trouwdag van je oma weergeven.

Spannuúd! Peuter, een nog wat beginnend maar zeer enthousiast cijferaar, kan in extase raken bij het zien van een cijfer dat hij herkent (de 1 of de 3 bijvoorbeeld) en als hij er dan ook nog bij mag tellen én springen, is het helemaal feest.

In april 2009, 3 jaar geleden was dochter 3 jaar oud en oudste zoon het dubbele, 6 jaar. En nu(*) is kleine Graaf Tel 3 jaar, dochter 6 en oudste 9. Is dat bijzonder, of wat? Het zal nooit meer gebeuren dat dochter 2x zo oud is als peuter en oudste  3x zo oud als peuter. Nog een half jaartje genieten van deze mooie drie-eenheid. En dan wordt zij 7....  Zo zie je maar, de meisjes verpesten de cijferlol toch weer als eerste.

(was gepubliceerd op 20-6-12)

dinsdag 17 januari 2017

Hoe noem je je kind?

De naam die onze kinderen zouden gaan krijgen hebben we in de zwangerschappen bepaald. Meestal kwam ik dan, ergens na de derde maand als het allemaal wel goed leek te gaan met een voorzichtige suggestie naar Pappalien. "Wat denk je van ... als het een meisje wordt?"  Waarna we maandenlang brainstormden en discussies voerden natuurlijk. Ik vond Morris geweldig voor nummer drie, dat vond Pappalien stom. Hij wilde Per. Drie maal raden wat ik daarvan vond.

We hadden wat eisen. Liefst Nederlands, of goed uit te spreken door Nederlanders. Een beetje betekenis is leuk. Geen associaties met (nare) collega's, niet te veel voorkomend, en niet te veel lijkend op kinderen/familie in de directe omgeving want dat is niet praktisch. Niet te ouderwets, geen modenaam, niet te raar. Zo'n naam waar je direct al een gek rijmpje op weet is het ook niet (Dit stukje van de Vliegende Panters (klik) vond ik dan ook briljant :-)

Uiteindelijk had ik een lijst van 10 namen, man één of twee. De enige meisjesnaam die we allebei direct leuk vonden is het geworden. Dan wel niet voor oudste, dat bleek een jongen te zijn. De tweede keer was het wel toepasbaar. De reservenaam die we voor haar hadden als ze per ongeluk tóch niet goed gekeken hadden op de echo is naar nummer drie gegaan. Bij nummer drie hadden we geen inspiratie voor een meisjesnaam. En toen de eerste echo gelijk zo'n duidelijk beeld van zijn mannelijkheid toonde hebben we er ook niet verder over nagedacht.

Nu zijn die namen al jaren in gebruik, en kun je je bijna niet meer voorstellen dat ze anders heten dan dat ze heten. Soms denk ik nog wel eens aan al die namen die het niet geworden zijn. En dan ben ik toch wel blij dat het geen Per is geworden, of Thor. Geen Loki of de zoveelste Noah of Julia(*)

(*) allemaal overwogen, maar hoewel te apart niet leuk is is te veel voorkomen ook weer niet handig...

maandag 16 januari 2017

Blue Monday? Geen idee

Is het vandaag Blue Monday, las ik net? Het zal wel, ik doe kennelijk weer niet mee met de massa. Vandaag is een prima dag. Zelfs al schijnt de zon niet en ben ik in die beruchte periode van de maand.

Het lijkt de laatste tijd toch wel of mijn humeur vooral beïnvloedt wordt door de hormonen die van het ene moment op het andere opeens opspelen en mij veranderen in een sombere trut die niks wil en alles van de negatieve kant bekijkt. Externe factoren, de kleine dagelijkse ergernisjes of juist leuke dingetjes spelen maar een ondergeschikte rol. Als ik in "zo'n bui" zit is niks goed. Bah! Wat een hekel heb ik daar aan. Het zal toch niks met dat grote boze overgangsgedoe te maken hebben?

Maar zoals gezegd, vandaag geen probleem. Alles oké. En dan geniet ik ook nog van de kleine fijne dingen die me zomaar gebeuren.

Oudste zoon die vanochtend vroeg vrolijk en op tijd beneden kwam, gaf zelfs toe dat "school niet zo erg is, hoor mama, en ik heb ook nog gym!"  Fijn.

De tandarts vond geen gaatjes en schijn ik ook één van die mensen te zijn waarbij het tandsteen maar nauwelijks vat lijkt te krijgen op de tanden. De parkeerwachter vond het niet nodig om een bon uit te delen, ook al had ik niet betaald. (Of wellicht had hij wél last van Blue Monday en lag hij met een fles drank in een donker hoekje in plaats van te patrouilleren langs de straat)

En straks mag ik ook nog even naar de masseur en krijg ik de behandeling voor 50% vanwege een verjaardagskorting. Top, toch?

Dat mijn bankrekening diep donkerrood staat, er flink nagedacht moet worden over het verdienen van meer geld, dat het huis een grote puinhoop is die opgeruimd en schoongemaakt dient te worden, ach... komt allemaal goed. Vanmiddag. Of anders morgen.


vrijdag 6 januari 2017

Weg met die donkere dagen, tijd voor actie

De donkere dagen van het jaar, ik heb er niks mee. Donker, dat is 's nachts leuk. En 's avonds, uitgekleed en uitgeteld op de bank. Maar een dag waarop de zon meer onder is dan op, en in die tijd dat hij op zou moeten zijn nog volledig onzichtbaar door mist of sombere wolken? Daar word ik niet vrolijk van.

Waar ik ook niet al te vrolijk van word is niets doen. Even is dat leuk, maar twee weken lang? Dus pakte ik mezelf bij de kladden: ik moet in actie komen. Op allerlei gebieden. Te beginnen met wat beweging.

De omstandigheden zaten mee. De man bleek wat ziekig en bleef thuis op de kinderen passen. Het frisse vriesweer voelde heerlijk aan mijn ietwat oververhitte hoofd (zou dat nou de overgang zijn, die temperatuur?). Om acht uur zat ik op de sportschool op mijn roeiapparaat met op de oortjes van mijn telefoon een vers gedownloade cursus Spaans van de BBC (in het Engels).

Spaans had overigens net zo goed Deens kunnen zijn, of een andere cursus dan een taal. Dit kwam ik tegen en leek leuk. Lijf in beweging, hersens in beweging. Leren is leuk, en bovendien leidt het me net even wat beter af dan een muziekje, zodat ik niet de hele tijd smoezen aan het bedenken ben om toch maar weer van dat apparaat af te kunnen stappen voor de tijd om is...

Nu, na het douchen en het verplichte bakje yoghurt-na-het-sporten ben ik  voldaan, verfrist, en vol nieuwe energie. En nou is ook de zon nog gaan schijnen.

woensdag 4 januari 2017

Dagje Rotterdam

Helaas, geen foto's. Daar hadden we het te druk voor, dochter en ik. (Note to self: méér foto's maken, ook - juist - als we leuke dingen doen!)

We gingen samen een dagje uit: dochter koos voor winkelen in een andere stad. Rotterdam, zo besloot ik. Niet te ver, veel winkels, prima te doen met de auto tot te doen, zelfs tot in het centrum.

We hebben héél veel winkels gezien. De markthal afgezeuld op zoek naar de favoriete macarons van Pappalien. De lijnbaan en de koopgoot. Make-up uitgeprobeerd bij de Hema. De Lush met veel te dure maar hele mooi zeepjes en Claire's (waar die-en-die over vlogt) vol met rommeltjes waar kleine grote meiden dol op zijn. Geweldig vond ze dat. Dochter, die zelf heel goed weet wat ze wel en niet leuk vindt heeft heerlijk geshopt en kwam tevreden thuis met een poncho, een t-shirt, een trui en een grote fles Rituals douchefoam (want dat is zó lekker mama!).

Hier en daar een paar keer iets lekkers gegeten. En om de voetjes en de geest even wat rust te gunnen naar de film in de grote Pathé aan het schouwburgplein bekeken. Sing!

(Leuke film. Grote bioscoop met flinke zaal en enorm doek. Wat wel opviel was dat het publiek veel rumoerig was dan wij gewend zijn. Het eerste half uur was het een oorverdovend geknauw van links, rechts, voor en achter. Kilo's popcorn werden er weggewerkt. En met name het meisje naast me kon heel hard zuigen aan haar flesje Fanta. Haar broertje had van die lekkere led lampjes aan zijn gympen die in het donker nogal afleiden van de film. Haar zusjes vonden het nodig om steeds tegen elkaar te vertellen wat ze zagen op het scherm.)

Maar het was een super dag. Leuk om helemaal alleen met dochter op stap te zijn. Ze zou graag ook een keer alleen met vriendinnen gaan winkelen... verzuchtte ze later. Die tijd komt vast ook, dochter. Maar vergeet je moeder ook niet af en toe mee te nemen als je eenmaal groot genoeg bent om alleen te gaan. Want ik vind het maar wat gezellig samen!

zondag 1 januari 2017

De katten en het vuurwerk

Wekenlang al werd ik via social media wat opgestookt: dat geknal, dat vinden dieren niet leuk. Houdt er wat rekening mee, was de boodschap. Elders allemaal tips om je huisdier rustig te houden.

Het vorige katten stel, Sjors en Sjimmie, hadden er inderdaad moeite mee. Ik weet nog een jaar (het zal één van hun eerste oudjaarsfeestjes zijn geweest). Ze mochten officieel niet in de huiskamer 's nachts, maar we kregen ze met geen mogelijkheid meer onder de bank uit waar ze gebroederlijk onder gekropen waren en heel hard zaten te bibberen toen het vuurwerk begon.

Nee, dan Nap en Fien. Fien staat niet direct bekend als de meest stoere poes op de wereld. Ze is wat eenkennig, en buiten komt ze ook niet al te vaak of te ver. Nap is niet bang aangelegd, maar ook weer niet de macho van de buurt. Luik ging dus 's ochtends op slot: ze moesten binnen blijven.

Ergens aan het begin van de avond gisteren, toen er ergens zeer dicht bij ons huis flink wat geknal begon keek ik eens rond. Half en half verwachtend de schatjes hard weg te zien rennen.

Maar niks. De één lag diep in slaap op de bank. De ander liep gezellig met me mee naar de keuken om daar wat kopjes te halen (he, dat was onbedoeld dubbelzinnig, lees ik nu).

De rest van de avond heb ik nog geprobeerd of ze behoefte hadden aan een goed gesprek of een valiumpilletje, maar niks. Alleen de rustgevende aaisessies, die bliefden ze wel. Toen het twaalf uur was werden ze dan toch van onze schoot afgeduwd. Even zoenen en naar het vuurwerk kijken dat de rest van de buurt zo leuk aan het afschieten was. Ze waren bijna beledigd.