donderdag 14 december 2017

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaapt de rest van het huis nog en dus kan ik die plannen niet allemaal even efficiënt uitvoeren. Wel heb ik ruim de tijd om de kinderen wakker te schudden en hier en daar wat extra broodtrommel en ontbijtservice te leveren.

Rond kwart voor negen is iedereen weg en kom ik na het ritje jongste wegbrengen en boodschappen doen weer terug in mijn huis. Nu kan ik écht los.

Tja.

Het zou kunnen. Maar opeens is alle fut verdwenen. Eerst thee dan maar. Beetje opruimen, beetje scharrelen. Excuses zoeken bij de kleine huishoudelijke klusjes in plaats van echt hard te gaan zitten kloppen achter de pc of een serieuze grote huishoudelijke klus aan te pakken.

Het is ook veel te donker. Overal waar ik in huis kom moet het kunstlicht aan, en de leesbril op ook nog. Zelfs de kerstboom is donker bij gebrek aan batterijen voor het snoertje met lichtjes. Van die sneeuw kun je veel zeggen (zoals: het is lastig om doorheen te baggeren met fiets en auto) maar het maakte de wereld wél wat lichter. Nu is het een donkergrijs gat buiten. En daar word ik ook niet vrolijk van.

Toch maar zo'n eng hondenbeest aanschaffen en gaan wandelen buiten? Een ultra sterke uv zonlicht lamp? Spelletje Wordfeud? Lekker in bad liggen en toegeven aan mijn mood? Dan kan ik net zo goed gelijk de fles rood opentrekken. Dan wordt het niks meer vandaag.

De verwarming een graag hoger en achter de pc dan maar, ik zit alvast in positie voor het echte werk. Maar eerst dé manier waarop ik vroeger mijn buien te lijf ging: een deprimerend muziekje om lekker op mee te kunnen schreeuwen. Vooral U2 en Nirvana werkten prima. Wat een nostalgie:



En daarna ietsje vrolijker. Bijvoorbeeld



En dan, als de stemming weer iets beter was tenslotte iets echt gezellligs.


Fijne dag allemaal! Ik ga even lekker aan het werk en vanavond lekker vroeg op de bank met een dekentje en mijn man en kinderschaar. Met een pak kerstkransjes, vier warme chocomel en een glaasje wijn. 

Hoe zien jouw donkere dagen er uit?

maandag 11 december 2017

Sneeuwmama

Hard denkend over een nieuwe blognaam, nieuwe blog, kwam ik er achter dat ik deze nog niet op kan geven. Het Mammalienen is gewoon nog zo'n groot deel van mijn praktische leven van alledag. (Ik maak er wel een hornormale midlife blog naast, of eentje over mijn tweede uithuizige carriere als eh...vet verdienende.. eh... weet ik het)  Geen luiers meer, geen nachtflesjes. Maar zo'n berg met sneeuw bijvoorbeeld. Je bent er wel weer even zoet mee.

De facebookgroep van de ouders van het voortgezet onderwijs X - waar zoon op zit - stond gisteren al voortdurend te piepen. Heeft de school een protocol? Wat gebeurt er als het morgen code oranje is? (Huh? Code oranje? Voor die paar sneeuwvlokken? Pas toen ik met de auto terug geschuifeld kwam na mijn sportmomentje verderop begreep ik de vraag iets beter.)

De ouders hadden allemaal een mening, school X nog niet. Dochters school, Y daarentegen kwam net na bedtijd van dochter met een mededeling: ijsvrij! Toen ik puberdochter nog even "wakker" wilde maken met dit heugelijke nieuws toverde ze met een blij en ook enigszins schuldig gezicht haar oplichtende gsm schermpje onder haar dekbed uit... (Note to self: misschien toch haar gsm 's avonds afpakken teneinde wallen en ochtendhumeur iets effectiever aan te pakken?)

Het bericht was inmiddels ook in de groep van school X aangeland. Buurtschool Y wel! En wij van X dan? Een lange dubbelzinnige mail van de directie gaf het sein "wij nemen geen beslissing, er is gewoon les maar als jullie als ouder er anders over denken krijgen ze geen straf". Heel democratisch en met het oog op eigen verantwoordelijkheid en zo mocht zoon het van ons zelf beslissen. De bus reed waarschijnlijk wel.

Ik had het kunnen weten. Natuurlijk ging hij niet. Er was niets op school dat niet wachten kon. De toekomst, dat is niet verder dan een halve dag, en van uitstel komt afstel. Aldus het puberbrein.

Zelfs de jongste mocht van mij kiezen (deels uit eigenbelang) toen ik hem om half acht wakker moest schudden: naar school, door de sneeuw waar zijn vriendjes zijn of een dagje thuis met broer en zus? School! School!

Een goed teken, dat wel. Maar dat betekende dus wel 25 minuten door de sneeuw baggeren op onze snowboots, omdat auto en fiets geen optie waren, zo beroerd lagen de wegen er bij. Het glibberde op mijn snowboots al genoeg. Wat een gedoe. Ik begrijp nu ook dat het voor de pubers op de fiets met zware tassen en fietspaden vol ijs, aangevroren én ontdooide sneeuw tegelijkertijd niet echt veilig was. Zoon kwam ook best koud en moe op school aan. En toen moest ik nog 25 minuten terug.

Eenmaal thuis was school X nog verder gecapituleerd: na het vierde uur iedereen vrij. Ik vond dat oudste in ruil voor een dagje thuis dan wel wat extra aan huiswerk kon werken vandaag. De 5 (!) kinderen in zijn klas die uiteindelijk wel op waren komen dagen hadden niet alleen een bonuspunt voor vlijt maar ook wat hulp gekregen bij hun toets. Dat had zoon ook wel kunnen gebruiken! Dan maar wat extra de zweep er over thuis, vond ik, en heb puber(s) dus maar wat aangeduwd om huiswerk te maken. 

Na een flink aantal eieren met ham te hebben gebakken voor de thuisblijvende pubers en thuis-soortvan-werkende man, kon ik weer aan de winterwonderwandelreis naar school van jongste beginnen.

De kinderen hadden van school in de pauzes niet naar buiten had gemogen om te spelen. Argument zoals ik van zoon begreep: "want dan gaan jullie sneeuwballen gooien, dat vinden niet alle kinderen leuk maar jullie kunnen je toch niet beheersen en dan is het te laat en dan is er iemand verdrietig dus dan kunnen jullie beter de hele dag binnen blijven".  Dus ná schooltijd stormden ze met veel te harde stemmen en veel te veel opgehoopte energie direct met zijn allen het plein op. Achter het plein, waar altijd van die leuke plassen staan en nog genoeg sneeuw lag. De snowboots bleken wel waterdicht, maar als het water dieper is dan die kinderlaarsjes stroomt het er alsnog aan de bovenkant in, zo heeft zoon geleerd. En toen moesten we nog 25 minuten naar huis lopen.

Thuis jongste voorzien van droge kleren en chocomel, en mijn aller-rustgevendste modus aangezet om zijn stemvolume en taalgebruik weer wat te normaliseren (hij begon een beetje te klinken als twee héle stoere jongens van 10 in plaats van één van 8). En daarna: prijs de heer voor computergames op dit soort momenten, hij wordt er lekker rustig van en ik kan nog zelf even wat doen. De was bijvoorbeeld. Of eten koken.

Wat nou werkende moeder? Moeder. (Yeah). En ook morgen komt dat weer heel goed uit als de school van jongste weer gaat staken. Hoe het met de middelbare scholieren moet, dat weet ik nog niet. Ik durf niet op de app te kijken.

woensdag 6 december 2017

Heeft iemand de UIT knop al gevonden?

Ken je dat? Je schrikt wakker, 's nachts om een uur of vier meestal. En dan kun je niet slapen. Je hebt een goed stel hersens, dat overdag best leuk logisch nadenkt, maar 's nachts doen ze een beetje té goed hun best. Geen muggen maar olifanten. Rampscenario's. Alle vage onzekerheden worden worst-case scenario waarheden. 

En ze malen maar door, stap na stap na stap. De katten zijn in mijn gedachten al dood verklaard voor ze bij de dierenarts zijn geweest voor een diagnose. Dát ze een dodelijke ziekte hebben is dan een gepasseerd station, even na vier uur 's nachts zijn mijn hersens vooral bezig te bedenken hoe ik de kinderen ga vertellen dat onze tuin niet echt geschikt is als begraafplaats maar dat ik ook niet ga bijbetalen voor een katten-crematie. De pinpas die man gisteren niet kon vinden is in handen gevallen van boefjes die zijn hele hebben en houden hebben geplunderd. En de vier onvoldoendes van zoon op het herfstrapport garanderen nu al aan het einde van het jaar een enkele reis terug naar de havo (het jaar er op naar de mavo en dan naar zonder diploma van school...) 

Ja, die ja. Ik wéét het wel.
Ik heb mijn liefjes al honderden malen als niet meer levend of bijna dood beschouwd, afhankelijk van of ze niet thuis waren gekomen op de afgesproken tijd of dat ze wat vreemde lichamelijke klachten vertoonden de dagen ervoor. Van een verdacht pukkeltje bij mezelf wordt 's nachts ook in een handomdraai een vreselijke ziekte gemaakt en maak ik me vreselijke zorgen of dit nieuws alleen al mijn oude moeder de das niet om zal doen, hoe de kinderen toch in vredesnaam hun school af moeten krijgen als ik er niet ben om de mails van de mentor in de gaten te houden en of man nu niet beter een pedagogisch onderlegde vriendin kan gaan zoeken op korte termijn. Die een goede klik met jongste heeft en die ook nog eens handig is met de was. Misschien is dat eigenlijk nog wel beter ook, bedenk ik me. Ik doe ook maar wat, met dat opvoeden en dat huishouden. Het kan vast beter.  

Man naast me merkt mijn gedraai en gesteun op en wordt half wakker. Ik ga even tegen hem aanliggen en hoop op het verlossende antwoord. Maar hij heeft geen idee, en ik kan het hem niet vertellen. Toch troost zijn aanraking me een beetje.

Uiteindelijk val ik toch weer in slaap. En word een uurtje later door de wekker wakker. Ik voel me brak. 

Maar hoe brak ook, in het ochtendlicht, in frisse koude lucht buiten, zie ik weer letterlijk het licht. Het zal wel meevallen allemaal. 

Raar mens. Heeft iemand die knop al gevonden om je hersens even tijdelijk uit te zetten? Het enige voordeel is, ik ben de avond er op zó moe dat ik heel erg blij ben dat ik mijn heerlijke bedje weer in mag. Ik slaap als een roosje. Tot een uur of vier toch zeker...

zondag 3 december 2017

De apenrots en de minder bedeelden

Ze hadden net de vriendengroep in twee leuke groepjes opgesplitst, voor het volgende schoolproject. "... en toen kwam de juf kwam naar ons toe om te vertellen dat Max nog geen groepje had. Steve en ik keken elkaar aan, en Steve bleef nét even wat langer stil. Hij mag wel bij ons in het groepje, zei ik dus maar. En nu hebben we Max in ons groepje", vertelde hij met een vrolijk maar enigszins verongelijkt gezicht.

Max is niet de meest gewilde jongen uit de klas, zover is me duidelijk. Waarom, dat nog niet. Is hij te verlegen, doet hij vervelend? "Hij doet onbedoeld vaak vervelend". Ah, zo.

Naast een flink gevoel van medelijden voor Max moet ik stiekem ook wel om lachen, om die beschrijving. Want ja, zo gaat het in groepen, zeker op school. Zoon zelf heeft nu een leuke groep, met veel jongens waar hij goed mee op kan schieten. Er wordt veel gelachen, in ieder geval. Puberhumor. Heerlijk.

Ik prijs zoon, vind het mooi dat hij die jongen gewoon opneemt in zijn groepje, ook al is hij er niet onverdeeld gelukkig mee.

Op de één of andere manier weten mijn oudste twee kinderen altijd wel de minder populaire kinderen aan te trekken. Ze staan in principe open voor iedereen, zijn flexibel naar de kleintjes of minder bedeelden toe, vinden dat iedereen er bij zou moeten horen en doen daar tot op zekere hoogte ook hun best voor. Ik denk, een prachtige eigenschap. Maar het kost je wel wat, soms.

Zo weet de juf ze altijd te vinden als er nieuwe plaatsen in de klas werden gemaakt en er nog een plekje voor de lastpak gezocht werd. Kan prima naast de rustigere niet zo veel aandacht vragende kinderen. Zeker als die niet direct onvriendelijk reageren.

Dochter deed op de basisschool ook altijd goed haar best in dat opzicht, ook de minder populaire kinderen een kans geven. En ook dat heeft ze geweten. Als ze meisje X weer een keer in haar kielzog had mocht ze ook zelf opeens niet meedoen met een spelletje van de meiden op het schoolplein waar ze anders mee speelde. Dochter probeerde X nog te verdedigen maar de meiden waren onverbiddelijk. Er mocht helemaal niemand meer meedoen. Kon niet, smoesje hier, smoesje daar. Dat was natuurlijk ook weer niet haar bedoeling.

Wat dat betreft is het net de wereld van websites en de rankings in Google: te veel connecties met minder populaire sites en je eigen ranking daalt vanzelf mee.




donderdag 23 november 2017

Waar ik blij van word

Vandaag ben ik jarig! Na het gezinsritueel van wakker zingen en felicitaties en cadeau´s op bed zijn man en kinders vertrokken naar werk en school. Aan mij om te bepalen hoe ik mijn ochtend in ga vullen. En ook dat voelt als een soort cadeautje. Ik kan gaan werken, maar ik kan mezelf ook verwennen met eh... tja.

Waar word ik blij van? Zo dacht ik. Los van dat i
Zomaar een foto waar ik heel blij van word
(mijn eerste baby, en flink aantal schoenmaten geleden)
k meestal(*) gewoon elke dag opsta met een vrolijk en positief gevoel (en daar heel blij mee ben), word ik nog blijer van

- het zonnetje dat schijnt! Liefst op een droge en windloze dag
- vrolijke vriendelijke vreemde of semibekende mensen die je onderweg blij toeknikken
- veel reactie op mijn stukjes :-)
- een gezellige poes op schoot en een gevoel van rust in je hoofd
- een weegschaal en vooral spiegel die me laten zien dat ik goed op weg ben

Een kinderhand is gauw gevuld, ook als je al 49 bent. Leuk, maar lastig zelf te regelen.

Hoewel het afmaken van mijn lange to-do list fijn is en ik graag resultaat zou zien, is een ochtendje  ongegeneerd niets doen ook fijn. Een legpuzzel met heel veel stukjes maken? In bad liggen, op de bank onder een dekentje naar Netflixx kijken? Boek helemaal uitlezen? Of zomaar eens een keer geld uitgeven aan mezelf: naar de sauna? De schoonheidsspecialiste (nee, dat doet pijn!) De bioscoop? Een stukje wandelen en een cappuccino met taartje in een gezellig tentje? Nieuwe pumps kopen? Naar het strand? Een museum nu de museumkaart nog geldig is?

Te veel keus soms.

Een blog schrijven dan maar? Wie weet kom ik nog op goede ideeën.

maandag 20 november 2017

Een beetje aandacht voor de maaltijd graag

Ik moet een kwartiertje blijven wachten, op tafel ligt een Allerhande. Even bladeren dan maar. Wie weet vind ik wat. Een keertje iets anders eten, mijn niet al te grote recepten-repertoire uitbreiden met iets nieuws is wel een goed idee.

Tussen de  noodzakelijke advertenties (dat snap ik, ze moeten ook geld verdienen, ik kijk er wel doorheen) vind ik de eigen artikelen. Hier en daar een recept, maar vooral moet ik kennelijk in de mood komen door de hele uitstraling van het blad. De ene hipster baard na de andere gezellig uitziende kok. Foto's van open haarden, warme kleuren. Rake teksten met veel trefwoorden die het de laatste tijd goed doen in foodminnend Nederland. Styling. Zelfs de foto's van het eten zien er uit alsof ik er zelf helemaal niets mee kan. Nog los van de accessoires die ik mis. De opeenstapeling van ingrediënten, keurig uitgelijnd of heel doordacht losjes neergelegd met alle kleuren en vormen in een evenwichtige verdeling.


Het is me wat, de foodindustry. Met al die hippe culinaire blogs, fotografen die zich helemaal gespecialiseerd hebben in het fotograferen van iets kunstmatigs dat meer op lekker eten lijkt dan het eten zelf. Het is een wereld op zich geworden. Mij gaat dat allemaal een stapje te ver.

Nee, dan de foto's van gerechten in restaurants in warme toeristische streken, die al decennialang achter het raam in de zon hangen te vergelen en vergroenen. Groene patat links, een vaag stuk vlees in het midden, rechts een klodder van het een of ander. Ook dat is het eigenlijk niet.

In een restaurant vind ik het wel aardig als er iets bijzonders op het menu staat en mogen ze het ook nog wel wat presenteren, maar daar heb ik thuis ten eerste het publiek en ten tweede het geduld en ten derde het talent niet voor. Ik ben al blij - als het geen eenpansgerecht is - dat ik alle onderdelen ongeveer tegelijk klaar heb en kwak dan alles zo snel mogelijk naast of bovenop elkaar op een bord, ondertussen de kinderen aanmoedigend snel wat bestek neer te leggen en wat glazen te pakken.

Bij mij komt niemand genieten van een twaalf gangen tellend kerstdiner, dat moge duidelijk zijn. 

dinsdag 14 november 2017

Te groot voor sinterklaas. Bestaat dat?

Oudste zoon, 2 1/2 jaar. Wij, zeer enthousiaste jonge naïeve ouders, sleepten de peuter mee naar de intocht van de Sint. Het was koud, het was nat, er stonden héél veel mensen op een kluitje en het duurde lang. "Wanneer gaan we naar huis?" Toen Sint er eindelijk aangetuft kwam in zijn bootje was had hij zijn interesse verloren.
Is het nu wel of niet leuk?!

Beetje te spannend, al dat vreemde gedoe

Oudste zoon, 3 en een half. Op het lokale winkelcentrum komt een de Sint met Pieten. Ik duw zoon naar voren, zoon duwt terug. Hij wil niet. Is opeens ontzettend bang en verlegen en wil NIET naar Piet. Ook niet als hij dan pepernoten krijgt. Ik moet zeggen, de meerderheid van de Pieten is zeer lief voor gevoelige kleine kindertjes. Die pepernoten zijn er toch gekomen.

Oudste twee, in Center Parcs huisje. Ergens in de avond, eind november. Het is beredonker, er wordt op de deur van het hutje geklopt. Oudste heeft het er nog járen later over hoe eng het was dat hij in de avond alleen een wit gebit zag, het zwarte gezicht en donkere kleding van de Piet in kwestie viel nogal weg tegen de donkere bossen op de achtergrond.
Overigens was die avond eigenlijk jongste als baby de enige die het allemaal niet zo spannend vond. Hij lag heerlijk bij een zwarte Piet met ontluikende vaderlijke gevoelens op schoot en lachte braaf omhoog.

Verlegen


Dochter, keek de kat nogal uit de boom toen Sint op bezoek kwam. Vond het bere-eng, maar is wel zo gehaaid dat ze voor de vorm even lachte en een pakje kwam aanpakken en op verzoek heeel zachtjes een liedje zong als ze een goede bui had. Wel vond ze het idee dat er zomaar pieten in huis kwamen als niemand oplette erg eng. Sindsdien gooit Piet alles door de brievenbus, zó in de schoentjes. Wat best knap is als je bedenkt wat het formaat van die pakken is.

De anti-climax


Jongste zoon. Ouders hebben inmiddels geleerd. We beginnen niet te jong, niet te vroeg in november, we doseren. Niet naar álle feestjes waar die ouwe baardmans verschijnt, we maken keuzes. En dan nog. Zijn hoofdje liep om van de spanning, de vragen, de verwachtingen. Je zag hem vermoeider en witter worden, met als (anti)climax het moment dat Sint éindelijk zijn opwachting had gemaakt op 5 december op school, en jongste het hele schoolplein onderspuugde. Zo. Klaar. Naar huis, onder een dekentje, geen Sint meer gezien dat jaar.

Spagaat tussen niet kunnen begrijpen maar wel willen geloven


Even los van een paar "missertjes" zoals hierboven hebben ze alledrie hele leuke herinneringen aan Sinterklaas, en veel geslaagde feestjes gehad. Ik wil alleen maar zeggen dat het niet niks is voor kinderen. Zeker niet voor die diep nadenkende en hoog gevoelige kinderen waarvan ik er ook een stuk of drie heb. Alle soms heftige spanningen, hoge verwachtingen, opgewonden blijdschap en flinke niet toe te willen geven angsten, alle emoties door elkaar. En dan die een enorme spagaat omdat ze ergens wel weten dát het allemaal niet kan en klopt maar tóch heilig willen blijven geloven.  Met een beetje fantasie en goede wil hadden ze dat, als wij ouders daar geen stokje voor gestoken hadden, tot ver na de puberteit gedaan ben ik bang. Oudste zoons gevleugelde woorden nadat ik hem had ingewijd in het Grote Geheim: "Ik had het liever niet willen weten..." (waarna hij boos en wrokkig ging zitten sippen in een hoekje). Dochter was teleurgesteld (maar haar kon ik blij maken met het vooruitzicht dat ze mocht helpen jongste voor de gek te houden!). Jongste doet nog steeds of zijn neus bloedt als het op het bestaan van de Sint aankomt.

Aan de andere kant, toen ze wat groter werden en een en ander meer konden plaatsen vonden ze het feest nog steeds heel erg leuk. Nog steeds een beetje spannend, nog steeds cadeautjes en snoep, maar behapbaar. (Die spanning dan, ik heb het maar niet over al die snoep...) Dus nog lang nadat het Geloof sneuvelde werd er een spurt naar de tv ingezet als Het Sinterklaasjournaal begon. En werd er vorig jaar enorm veel lol gemaakt met de app waarmee je gratis naar Sinterklaas kunt bellen en hem álles kunt vragen.

Te oud voor Sinterklaas?

Dit jaar voor het eerst vieren we geen Sinterklaas met de rest van de familie. Door omstandigheden. En bovendien, met 8,12 en 14 zijn ze misschien wat groot voor het verhaal en het schoen zetten. Misschien maak ik me er maar van af met 3 cadeautjes en een zak pepernoten en een gezellig filmavondje?

Dacht ik. Dochter vind van niet. Ze wil schoen zetten en op 5 december een huis vol met bezoek en koek en zopie. Die surprises, dat is een twijfelgeval, hoop werk en kost veel tijd, maar is toch wel leuk. Eigenlijk heeft ze gelijk. Het is een veel te leuk feest om zomaar opzij te zetten.

maandag 13 november 2017

Het past niet meer. Tips gevraagd

En weer een nieuwe layout. De vorige had wel iets fris, maar het werkte helaas niet helemaal lekker. Bij het zoeken naar een nieuwe lay-out in het standaard blogger lijstje kwam ik eigenlijk niet veel tegen wat me aansprak.

Ik ben een tijdje met Wordpress bezig voor een andere site, en dat heeft natuurlijk veel meer mogelijkheden. Aan de ene kant wil ik graag iets "professioneler" bloggen, aan de andere kant vraag ik me af of dat weer een "Mammalien"  moet worden. Als ik toch overstap naar een ander platform en een domeinnaam aan moet vragen, vraag ik me af: pást Mammalien nog?

Ik voel me een Mammalien, zal altijd zowel de Lien als de Mama blijven, ook al ben ik 100. Aan de andere kant, het schept misschien wat verwachtingen bij (nieuwe) lezers. Al een tijdje geen echte real life stories meer over zwangerschap, luiers verschonen of fruithapjes. Straks zit die Mammalien in de overgang, heeft ze het herintreden en carrière in haar hoofd, of is ze een zeer welgestelde pensionado (nog even bedenken hóe dan). En dan komen al die doodvermoeide, net moeder geworden meisjes die mijn dochter hadden kunnen zijn lezen op een blog die niet gaat over zwangerschapsstrepen maar over jicht. Niet over de eerste keer naar de peuterspeelzaal maar over de eerste keer bowls spelen in de bejaardensoos.

Hopelijk valt dat mee. Maar wát te schrijven, voor wie, en hoe dat dan te noemen?  Ik ben er nog niet helemaal uit.

Tips zijn welkom. Tot die tijd maar even deze layout.

zondag 12 november 2017

Wat zit er in mijn nachtkastje

Weten jullie nog, vroeger die tag "wat zit er in je handtas", of  "wat zit er in je koelkast"? Dan moest je per direct een foto maken van de inhoud ervan en op je blog publiceren, zonder dat er dingen uithaalde. Meestal best génant (voor jezelf dan, want iedereen heeft een enorme berg nutteloze troep en tampons in haar handtas zitten toch?) Eigenlijk ook wel weer leuk om na jaren terug te zien en te merken dat ook die inhoud aan vernadering onderhevig is. Vooral de koelkast blijkt nog véél voller (en leger) te kunnen, met pubers in huis...

Vanochtend viel mijn oog op mijn nachtkastje en het idee voor een nieuwe blog was geboren.

Op te delen in twee delen trouwen. Ten eerste, wat zit er in mijn nachtkastje? Het tweede, wat ligt er eigenlijk náást mijn nachtkastje? Bij gebrek aan ruimte...  Deel één komt morgen. Vandaag deel twee.

Wat ligt er niet in of op mijn nachtkastje maar bij gebrek aan ruimte naast mijn bed?






Boeken, dus. En een heleboel stof. 
  • Van idee naar app. Geleend van de bieb. Wil ik nog wel eens leren, zelfs apps maken. Boek Ziet er overzichtelijk en toegankelijk uit, maar heb de moed nog niet gehad het boek ook daadwerkelijk te lezen.
  • Ook van de bieb: Boeddhisme voor alledag. Boeddhisme spreekt me altijd aan, maar hoe het precies zit en om het nou ook daadwerkelijk toe te passen, dat vergeet ik dan weer. Als ik in de mood ben bestel ik dan zo'n boek in de bieb. Maar die mood gaat ook weer snel voorbij, en dan komt het lezen er weer niet van.
  • Twee kleine boekjes: De gids over hoogbegaafde kids, 80 vragen en opvoedtips. En De gids over emoties bij kids. Ook 80 tips, bedoeld voor ouders van de wat gevoeligere kinderen die soms niet weten wat te doen met hun eigen gevoelens. Heel herkenbare "problemen", dingen waar we tegenaan lopen. Goed kort uitgelegd,  met praktische tips inderdaad. Ook om nog eens na te lezen.
  • Een boek over google analytics, analyse tool van Google die je vertelt hoe jouw website (niet deze, daar staat het niet op) presteert. Welke zoekwoorden doen het goed, waar komen je bezoekers binnen en hoe lang blijven ze. Waarom gaan ze uberhaupt weer weg zonder iets van je te kopen of op je ads te klikken. 
  • Op dieet? Doe normaal! Van één van jullie als tips gekregen. Het beste dieetboek ooit. Gelezen, maar ligt klaar voor nog een keer.
  • Het vervolg op het meesterwerk "Slim, maar...", over kinderen met een goed verstand maar wat mindere executieve vaardigheden. Het zit er wel maar het komt er niet uit. Vergeten kwijt en afgeleid. is een vervolg. Zeker van toepassing, ook op mijn zonen, met tips voor ouders. Gelezen, naslagwerk. Reminder. 
  • Gone is een krijgertje. Geen idee nog waar het over gaat. Is vast heel spannend. 

Van die boeken die ik éigenlijk heel interessant vind maar waar ik steeds maar niet toe kom. Ik lees namelijk vooral mijn e-reader. Die hier op de foto niet bijligt omdat ik hem mee naar de bank beneden heb genomen. Die leest fijn, zonder leesbril, met wat groter lettertype en verlicht scherm. Maar vooral staan er goeie boeken op. Zoals Nicci French, Zondagochtend breekt aan. En dat trekt toch net even wat meer dan lezen of herlezen van de papieren boeken die hier liggen. Ze liggen er dus nog wel even, ben ik bang.

Wat ligt er naast, op of onder jouw nachtkastje? Lees je voor je gaat slapen en zo ja wat dan?

donderdag 9 november 2017

DIY battle: borduren vs 3d-printen

Meestal, als er een knoop los zit of er een kledingstuk ingenomen moet worden bellen we oma. Mijn vijf jaar geleden aangeschafte naaimachine moet namelijk nog steeds unboxed worden. Geen idee hoe het ding werkt. En mijn moeder doet het graag en goed.

Toen er dan dan toch laatst opeens een spoedklusje was en oma niet beschikbaar, moest ik, onder toeziend oog van dochter en jongste zoon, mijn naaigerei uit het vet halen. Met de hand, naald en draad heb ik een kleine maar noodzakelijke reparatie (operatie?) aan een van de knuffels uitgevoerd.

Samen met mijn naaigerei kwam er ook een aantal kleurige strengen borduurgaren tevoorschijn, en zelfs een proeflapje waarop ik het een en ander aan letters borduren heb uitgeprobeerd.
Dochter was zeer onder de indruk. Of ik dat had gemaakt?! Zelf?! Net als die schilderijtjes bij oma op zolder? Eh... Ja. Vroeger, toen ik jong was en volop tijd en geduld had deed ik dat soort dingen wel.

(Paddington 1995 voor babykamer nichtje)

(Als je goed kijkt zit er vast wel ergens een foutje. Maar zoals oma altijd zei: "als je hard loopt zie je het niet".)













Als kind leerde ik de beginselen van haken en breien van mijn oma en moeder, en heb net zolang zitten pielen en proberen en oefenen tot het lukte en ik steeds meer kon. Kleding voor mijn poppen en pluche, zo'n leuk hoedje voor de wc rol op de hoedenplank van de auto, later truien voor mezelf. Toen er babyneefjes en -nichtjes kwamen had ik helemaal een geweldige doelgroep en heb ik naast truitjes ook nog vet zitten borduren op schilderijtjes met namen en geboortedata.

Wow. Dat wilde dochter ook kunnen. Ik legde dus kort uit hoe de kruissteek moet, en zij begon met frisse moed aan project smiley. Het ging best goed, maar alle begin is moeilijk, en na een paar minuten zat ze helemaal vast met haar naald en draad en was ze gefrustreerd. Veel te moeilijk! Ze gaf het op.

Om boven op haar kamer een mobiele telefoon te gaan maken met haar 3d-pen. Met een klein beetje hulp van YouTube en veel gepiel en proberen flanst ze inmiddels de mooiste dingen bij elkaar. Wow. Dat wil ik ook, maar mij lijkt het veel te moeilijk...

Een heuse iPhone!
Met knopjes opzij en oplaadmogelijkheid van onderen.
Voorkant iPhone 3d-pen
kijk die icoontjes!
Achterkant 3d-pen gemaakte iPhone

woensdag 8 november 2017

Geen zin in!

Hij zit dit jaar weer eens in een nieuwe klas.  Heeft hij het naar zijn zin op school? Zijn de andere kinderen aardig? Bijna allemaal. Die ene niet. En zo bespreken we samen de andere kinderen in zijn klas. En weet je mama, Milan zegt bijna altijd hetzelfde: "Geen zin in!" Wat meer klinkt als "geen sjin-in", met een raar piepstemmetje en bijzondere intonatie. Als de juf uitlegt wat ze gaan doen, als de juf vraagt of hij zijn boeken wil pakken, als de juf zegt dat hij op zijn stoel moet gaan zitten. Geen-sjin-in. We moeten er allebei om lachen. 

Zoon is dan soms net gekke (Oost-indische) Henkie als het gaat om hoe-het-heurt en wil nog wel eens ongepast gedrag voor zijn leeftijd vertonen, maar kennelijk heeft hij toch wel het een en ander in de gaten. Vooral bij ándere kinderen. Zoon kan het geluid perfect imiteren, maar het bijbehorende gedrag slaat hij gelukkig over.

Inmiddels is het een soort inside joke geworden. Tenminste, ik hoop dat zoon zich in de klas weet in te houden en dat daar niet al te belachelijk maakt. Laatst was ik voor een hulpouderklusje op school en kreeg een wat nukkige jongen onder handen. Vroeg hoe hij heette. Milan, dus. De bewuste Milan. Ik keek mijn zoon aan, we wisselden een blik en godzijdank hield hij wel zijn mondje dicht maar in mijn hoofd klonk het: GeenSjinIn!

Heerlijk.

maandag 6 november 2017

Een nieuwe look, maar...

.. dezelfde oude zeikerd. Had ik opgeschreven. Familiehumor, zit in de genen, of in de opvoeding. Weet ik niet. 

Niet schrikken, het is gewoon me, Mammalien. Maar met een nieuw jurkje. Die andere had ik al zó lang, was niet fris en modern meer. En daar was ik nou net vanmorgen even aan toe.

Het is geen lente, hoewel het zonnetje lekker schijnt, anders zou ik denken dat het daar aan lag. Herfst is misschien wel voor degelijke huisvrouwen het moment voor een twee grote schoonmaakperiode, maar vaker voelt het als het seizoen waarin je je gaat klaarmaken voor de lange winterslaap. Caloriën potten, dekentjes klaarleggen. En hopen dat je tegen de tijd dat het feestgedruis half december losbarst in een diepe vredige slaap bent gevallen...

Het begon allemaal met mijn haar. Daardoor kregen krultang en flesjes mousse en lak ook weer wat aandacht. Begon ik van de weeromstuit weer wat naar de lippenstift te kijken en de eyeliner. En heb ik een geweldige app gedownload waar je je zelf helemaal op kunt kalefateren (of down kalefateren, afhankelijk van de keuzes die je maakt...).  Youcam-makeup, met de magic selfie cam. Kijk en lach je rot. Of geniet van jezelf als echte barbiegirl.




vrijdag 3 november 2017

Zo'n week, was het

Zo'n week. 

Het zelf bedrukken van een shirt voor man mislukte. Heb er vier vellen transferpapier aan verspild, tot het eindelijk zo ver was dat het op het shirt gestreken kon worden. Helaas bleek na strijken de knalrode raket meer op een oude bloedvlek te lijken.  

Nieuw shirt besteld dus maar, laten drukken bij de online cadeauwinkel. Woensdag zou het er zijn. Samen met het cadeau dat de kinderen voor man hadden uitgezocht. 

Woensdag, geen post. Donderdag, geen post. De servicedesk wist me te vertellen dat de door mij ingevoerde postcode niet klopte (tikfoutje, mevrouw, er lijken wat letters omgedraaid) en het pakket retour gestuurd was. Wel potver! Hadden jullie die controle dan niet even eerder doen, probeerde ik nog, bijvoorbeeld op het moment dat men het adres invoert op de site? Helaas. Daar wist ze niks van en kon ze al helemaal niets aan doen. Ze kon er uberhaupt niets aan doen, behalve het pakje zo snel mogelijk op laten sturen als het weer binnen was. (Duh, alsof ze het anders twee weken laten liggen?!). Gaat niet meer lukken voor morgen dus. Hopelijk op tijd voor zijn volgende verjaardag. 

Jongste heeft zijn jas op school laten hangen. Toen ik er voor terugreed kreeg ik de sleutels van de juf maar kreeg het desondanks niet voor elkaar de gymzaal te openen. 

De postcodeloterij-prijs dan. Sta ik bij Albert Heijn om 12 euro 50 aan "duurzame" boodschappen gratis te halen, maar heb geen idee wat nu wel of niet onder de duurzame en dus gratis vlag valt. Thuis bleek, toen ik het even nakeek op internet, dat ik uberhaupt niets had meegekregen omdat die kaart dus eerst geactiveerd moest worden. Gelukkig eigenlijk maar dat ik dus niets heb proberen af te rekenen. Morgen een flinke doos Ben&Jerry's kopen gratis ophalen.

Werkgerelateerd ging het ook lekker. Tot twee keer toe heb ik de boel weten te saboteren door een simpel wachtwoordwisselingetje en een wijziging van een directory naam. Even leek het er op dat ik werk van twee maanden had weggegooid en klanten de site niet meer konden bereiken. En geen back-up gemaakt natuurlijk. Een rondje wandelen en de haren uit mijn hoofd trekken later bleek de helpdesk dit keer toch mijn reddende engel. Een paar lettertjes omgedraaid.  

Bij het verschonen van de dekbedovertrekken heb ik mezelf met een nagel een flink gat in mijn eigen been weten te scheppen. Wederom een bloedvlek. Dit keer lekker vers helderrood. 

En dan die stomme klok, dat uurtje jetlag. 's Avonds is het hartstikke vroeg donker, en ik ben de hele week al moe. Dit in tegenstelling tot vooral de jongste kinderen die maar aan kwekken en druk doen en vooral niet naar bed willen. Mijn haar zit niet als ik er niet de hele dag aan style, en ik mag niets eten van mezelf. Geen zoetigheid of snacks, tenminste. En niet teveel. Dus ook dat bevordert het humeur niet zo. 

En al die kleine tegenslagen samen hadden me er bijna onder, gisteravond. Ik kan niks. Niemand vind me leuk. Alles en iedereen is ontzettend irritant. Dacht ik. Maar dat zeg je natuurlijk niet. Ondanks dat ik het niet hardop zei vond mijn familie me bere-gezellig. Maar niet heus.

Zo'n week. Maar nu is het weekend. 
 

woensdag 1 november 2017

Een oppas zoals je ouders, die vind je niet gauw meer

Mijn ouders stonden altijd voor de kinderen én de kleinkinderen klaar. Nog even los van alle morele steun en gezelligheid ook veel praktische hulp. Helpen met klussen in huis,  met naaiwerk. Ging er iemand op vakantie? Zij "deden" post, poezen en plantjes. En en-passant was de keuken ook nog schoon en de was gestreken als je terug kwam. En ook kleinkinderen dus, die mochten altijd komen, oma ging een dagje met ze weg, opa vermaakte ze thuis met blokjes bouwen aan de tafel. Hadden de ouders even iets anders, oma en opa stonden altijd klaar.

Helaas ben ik het nakomertje, op latere leeftijd gekregen, en ben ik zelf ook niet heel jong aan de kinderen gegaan. Dus werd het voor oma en opa in verband met voortschrijdende leeftijd en de achteruitgang in lijf en leden, steeds lastiger om nog dát met onze kinderen te doen wat ze met de oudere kleinkinderen deden. Het verschil in hoe oudste en hoe jongste er terecht konden is al enorm, wat zes jaar tijd doet met de gezondheid van oude mensen... En vooral oma baalt daar enorm van. Ik baal niet, ik accepteer, en geniet nog steeds van wat ze wél kunnen. Ze zijn nog steeds enorm leuke grootouders en mijn kinderen boffen met ze.

Maar ja, oppassen, bijvoorbeeld dat lukt niet meer. En hoeft gelukkig ook niet altijd meer want de kinderen worden ook groter. Maar toch, soms.. als het later op de avond wordt, als er gekookt moet worden, als er iemand met wat meer overwicht nodig is om jongste op tijd naar bed te bonjouren... Dan zoeken we nog wel eens. En vinden we niet zo veel. En daar baalt ook vooral oma dan weer enorm van. Ze kan er niet bij dat bijvoorbeeld mijn brussen of nichtjes het niet geweldig vinden (zoals zij zelf dat altijd vond) dat er nog kleine kinderen in de familie zitten? Dat het zo leuk is om dat van dichtbij mee te maken, bijvoorbeeld door wat vaker langs te komen of een keertje iets met de kinderen te doen? Tja.

We hebben we eigenlijk al jaren een betaald oppasmeisje. Een hele toffe. Ze vindt onze kinderen leuk, en zij haar ook. We vragen haar dus toch wel regelmatig voor een paar uurtjes ouderavond of een etentje soms.

Maar nu ligt daar nog steeds die cadeaubon die we gekregen hebben, man en ik. Een overnachting in een hotel in Nederland, twee dagen weg dus. We zouden er heel graag samen weer een keertje op uit. Maar de vraag is dan natuurlijk.... wie zorgt en past er op de kinderen? Als we het doordeweeks doen bijvoorbeeld zitten ze voor een groot deel van de dag op school en kan ik voor jongste wellicht nog een speeldate regelen, zodat het alleen om de namiddag, avond, nacht en ochtend gaat. (En ze slapen inmiddels alle drie goed door, hahaha)

Visjes hier en daar uitgegooid, maar geen enthousiaste reacties van familie of vrienden. Alleen de oppas, die vond het zoals gewoonlijk prima. Ze frommelt wel wat tijd vrij tussen studie, bijbaan en social life door. 

Wie past(te) er (ooit) op jouw kinderen? En ga je wel eens een nachtje of meer weg alleen met je partner?

maandag 30 oktober 2017

Waarom ik mijn lange haar liet knippen

Zomer 2017. Ik heb weer flink lang haar. Het is mooi en een flinke bos, zeker als het net gewassen is. Je kunt er vlechten mee maken, of een knot. Maar het is warm weer, het is warm, een heel werk om uit te kammen sinds het zo droog is geworden van highlights en de overgang , het is zwaar en het zit steeds in de weg en vooral ben ik er een beetje op uitgekeken. Tijd voor iets nieuws. 

Maar ja. Ik moest nog wél even trouwen. En dat moest echt met het voor mij kenmerkende en door de aanstaande zo geadoreerde lange en blonde haar. Bovendien was daar de 30 centimeter eis. Want als ik het laat knippen, dan ook gelijk goed. Wat er afkomt is namelijk prima op zijn plaats bij het goede doel. Voorwaarde is dan wel dat het afgeknipte haar minimaal 30 centimeter lang is. 
Mijn goede doel was De Haarstichting, waar je ook geverfd haar kunt inleveren omdat er pruiken voor borstkankerpatiënten voor gemaakt worden (in tegenstelling tot de stichting die pruiken voor kinderen maakt, die willen liever geen gekleurd haar). 


De haarstichting slogan: "Geef om haar, geef je haar"

Op een mooie doordeweekse dag in oktober ging ik dus, zonder het aan de familie aangekondigd te hebben, naar de kapper. Lang haar omgeruild voor een lange bob, vlechtjes ingeleverd. Iedereen blij.



Nou ja, iedereen? Dochter was de eerste die me zag. Ze kwebbelde er lustig op los, net thuis uit school. Midden in haar zin echter stokte ze toen ze me voor het eerst goed bekeek. Woooooohw. Wat?! Ze moest er even van bijkomen. Ze bracht het tactisch, maar volgens mij was het wel een schok. Haar beide broers werden er niet heel veel warmer of kouder van. En manlief - hij had het een beetje aan voelen komen - was dit keer niet heel verbaasd of geschokt, zoals de vorige keer dat ik thuis kwam met een bob en een lange afgeknipte vlecht... en het kon zijn goedkeuring wel wegdragen, mijn nieuwe coupe met blote nek :-)  



vóór


Ik weet niet wat de mensen in de buurt van me dachten, maar kennelijk ben ik wel in één klap van mijn imago af. Wat een hoop (eigenlijk alleen positief, ik hoop gemeend) commentaar heb ik inmiddels gekregen, haha. 

En ik? Ik ben er eigenlijk wel blij mee, met mijn nieuwe coupe. Het voelt licht, en anders. Het kamt en wast makkelijker maar er moet iets meer gestyled worden. Het is even wennen, elke keer weer. Het voelt en staat anders. Maar dat was uiteindelijk ook waar het allemaal om begonnen was.

dinsdag 24 oktober 2017

Op huwelijksreis met zijn vijven

We waren een dikke week weg, op huwelijksreis naar Turkije waar het deze herfstvakantie gelukkig bovengemiddeld goed weer was. (Om de regen van onze huwelijksdag weer wat goed te maiken waarschijnlijk).

Hieronder een overzichtje.


Met het vliegtuig! Voor de kinderen was dit voor het eerst. Een beetje spanning hier en daar, maar al gauw vooral enorme verveling. Lang stil zitten (zonder Wifi!) en wachten is moeilijk voor onze schatjes. Aan de andere kant, ze hebben het echt heel erg goed gedaan. Helden!
Voor ik het met goede vakantienieuws begin eerst even zeiken. Ik begon namelijk aan mijn vliegreis met een flinke snotneus. De week ervoor was ik echt beroerd van mijn dichte holtes, maar net voor we weggingen bleek het te beteren. Ik had mijn neusspray lekker thuisgelaten dus. 

Wist ik veel, in een vliegtuig verergert dat enorm. Dus heb de hele weg zitten snot uit mijn longen gerocheld en de prut uit mijn neus proberen te snuiten, totdat ik zelf gek werd en mijn medepassagiers ook. En toen begon de daling. F*ck! Mijn oren gingen er aan, trommelvlies maakte een pijnlijk dansje en toen zaten ze volkomen dicht. En ze bléven dicht. Alsof je met je kop in een vissenkom rondloopt. Ik kan je zeggen, dat gaat enigszins ten koste van de communicatie met de buitenwereld. Ten eerst versta jij niets, alleen jezelf in echo. En de rest verstaat jou niet, tenzij je heel erg je best doet verstaanbaar te klinken. Bovendien werd ik er bere-chagrijnig van. Pas de volgende ochtend later schoot alles weer op zijn plek en kreeg ik weer wat ruimte in mijn hoofd en mijn gehoor terug. 

En toen kon de vakantie pas echt goed beginnen!

foto van internet - lobby

We hadden een heel groot hotel, heel erg nieuw, ruim opgezet, schoon en fris. Met heel veel marmer dat elke dag geveegd werd met een gemotoriseerde boener. Het mannetje bovenop had veel lol met onze jongste door hem wat achterna te zitten op zijn boenscooter.

foto van internet - de slaapkamer van de kinderen

Onze hotelkamer had twee verdiepingen, één ruime slaapkamer beneden voor de kinderen en één voor ons boven. Ieder met eigen luxe badkamer. Helemaal tevreden. (Ik heb zelfs uitgebreid gedoucht, haar gewassen en gepoept. Dat kunnen niet alle hotelkamers zeggen, dat ze dat voor elkaar hebben gekregen, hihi)


Foto van internet - buitenkant kamers

Ons verblijf lag direct aan een zwembadje. Zo tof! Kinderen konden vanuit hun slaapkamer zó het terras op en water in. 



Aan de andere kant van ons hotel was de "main" pool, die eigenlijk uit verschillende baden en vooral ook uit verschillende glijbanen bestond. 

Zwemmen, spelen, glijden, zwemmen, glijden, spelen... 
En in de zon schaduw op een bedje liggen met een boek of een beetje rondkijken vanachter je zonnebril. Dat eerste vooral voor de kinderen, dat laatste was vooral de taak van de ouders. Zo nu en dan moesten we een kind opwarmen met een handdoek, zonnebrandcreme smeren of foto's maken, zelf even afkoelen in het zwembad of meehelpen het door de kinderen gebrachte drinken en eten op te maken (van kaasloempia's tot warme wafels, taartjes en kipkluiven, ijs)


foto van internet 

En nog meer zwembaden en nog meer glijbanen... 

foto van internet

Dit hutje was ook heel vet, maar je bent een Nederlander of niet, dus na de kosten voor je All-Inclusive resort ga je natuurlijk geen cent meer betalen, laat staan vijftien euro om in een hutje te mogen zitten als de ligbedden ernaast gratis zijn... 


Hi!

foto van internet - het toetjesbuffet!

Ik heb me niet gewogen, maar ik moet een flinke baby aangekomen zijn na die week.



Ultra All inclusive, eten en drinken de hele dag door, overal. De hele dag volop keuze. Zowel aan het grote buffet bij ontbijt, lunch en diner, en allerlei snacks bij de diverse kraampjes over het hele complex. Ik heb heerlijke toetjes op, gevulde aubergines, pasta, rijst, jongste heeft, onder het motto "wat de boer niet kent of wat er als groente of pasta uitziet" zich vooral aan zijn dieet van patat, ijs en kip gehouden (...) 




En nog wat vreemde zaken. Na een paar flinke knallen midden in de nacht bleek de volgende ochtend het glas van het balkon van de buren opeens eh, nogal, eh, stuk. Buren waren niet meer te vinden.

Over buren gesproken, aan de ándere kant zaten een paar Russen, waarvan er twee, een man en een vrouw, elkaar niet zo aardig meer vonden, die eerste nacht, tussen half twee en drie uur. Wat een takke-herrie! Schreeuwen, huilen, deuren slaan... Dochter vond het vreselijk eng en kon niet slapen van de herrie. Ik bood haar mijn bed, vanwege de afstand iets minder lawaaiig en dicht bij sterke papa. Ik in dat van haar. Waar je inderdaad gek werd van de herrie. En van oudste zoon, die gek werd van mijn gesnuf en gehoest, en mij terug stuurde naar mijn eigen bed. 

Er zaten best veel Russen, en die zijn goed herkenbaar. Ik begrijp best waarom de Nederlander misschien hier en daar op Zoover meldt dat dat volk wat eh, anders is. Lomp en luidrichtig. Aan de andere kant, op die eerste nacht na hebben we geen enkele last van wie dan ook gehad (dat er Russen mensen 's ochtends om 10 uur aan het zwembad met de hele familie én schoonfamilie aan het bier en de sigaret zitten moeten ze zelf weten, dat ging redelijk geruisloos verder... en er was plek genoeg.)



's Avonds langs de zee wandelen, op weg naar de entertainment. We hebben twee leuke shows gezien, acrobatiek, vuurspuwen, geschikt voor het hele gezin. Als je na elven op de avond nog ander vermaak zocht dan een drankje hier of daar is er niet zo heel veel te beleven geloof ik. Gelukkig. Wij pasten precies in de doelgroep, zeg maar. 



Mooi hoor. Zonsondergang tussen zee en zwembaden door. Rustig bluesy muziekje op de achtergrond.

En ja, we zijn ook wel een paar keer het complex af geweest. Met de Dolmus naar Alanya stad, de haven, een marktje hier of daar onderweg (de man houdt van afdingen, de beide zoons háten schuifelen langs winkeltjes waar je eigenlijk alleen maar kijkt om het kijken en niets wilt hebben), maar weer eens een ijsje eten. Veel cultuur en bezienswaardigheden doen we een volgende vakantie wel weer. Dit was voor deze keer in deze samenstelling wel even voldoende. 


Geen slurf maar een busje dat ons over het vliegveld naar het vliegveld reed. Jongste goed herkenbaar aan zijn enorme knuffel en zijn "toad-muts". Toch ben ik hem een keer kwijt geweest op de luchthaven, waar hij even op een bankje ergens verderop was gaan zitten. Stress!

Vooral de terugweg was pittig: na een paar uurtjes slaap om 0.55 uur opgehaald bij ons hotel, 2 en een half uur in de bus, wachten op vliegveld, koffers, passen, etc... eindelijk om 6.30 vliegen. Kinderen moe, papa moe, zelfs mama beetje moe. Man en ik hebben op de een of andere manier op de vierkante centimeter van onze vliegtuigstoelen nog wel een paar hazeslaapjes gedaan. De jongste twee kinderen zakten pas 's middags op de eigen bank thuis in een hele diepe slaap. 

Wij hebben een heerlijke vakantie gehad. Was zelf echt helemaal weer in de relax stand gesprongen en was ervan overtuigd dat oktober héél ver weg was. De kinderen hebben zich enorm vermaakt, zouden volgende keer zeker weer terug willen (al hoorde ik er ergens op de aankomsthal van Schiphol zeggen dat ze komende 30 jaar niet meer wil vliegen, maar dat zal wel weer snel vergeten zijn..) 




 En nu zijn we weer thuis. Ook lekker. Al is het weer wat minder. Oudste heeft panisch poesje toch weer lekker aan het knorren gekregen.




zondag 22 oktober 2017

Wat doe je als het niet zo lekker loopt in de relatie met je huisdier?

Ruim vijf jaar geleden kwamen ze als kleine kittens bij ons wonen. Broer kater en zus poes. Wat een schatjes! We hebben ze geaaid, geknuffeld, af en toe een goedbedoeld prikje door de dierenarts laten geven en heel veel eten voor ze gekocht: ze zijn inmiddels flink aan de maat, vijf kilo is meneer, mevrouw waarschijnlijk nog meer.

Maar helaas zit mevrouw niet zo lekker in haar vel. Ten eerste is broerlief helemaal niet zo'n lieve broer maar gewoon een terroriserende huisgenoot die haar graag laat merken dat hij de baas wil spelen. Daarbij was ze altijd al wat banger dan meneer, ook voor mensen, met name onbekende mensen. Er is nooit écht iets naars met haar gebeurd, maar ze voelt zich gewoon snel bedreigd en wil nog wel eens een klap geven. Bij mij, als ik alleen thuis ben, rustig op de bank lig met een boekje, gaat ze heerlijk op schoot liggen om geaaid te worden. Maar van de echtgenoot en de jongste zoon moest ze minder hebben. Geen idee waarom. De oudste twee kinderen zijn dol op haar, maar durven haar steeds minder goed te aaien omdat ze niet altijd lief reageert.

In de loop van de tijd zijn er al een aantal vriendjes en vriendinnetjes van de kinderen (met name de jongere, drukkere kinderen die wel graag poesjes aaien maar nog niet zo goed snappen dat je soms beter afstand kunt houden) die een haaltje of haal hebben gekregen of zelfs gebeten zijn. Ook jongste moet er toch wel een paar keer per jaar aan geloven.

Net weer: zij zit op de leuning van een stoel, hij loopt langs met de iPad in zijn handen en zijn ogen gericht op die iPad, niet op haar. Zij steekt razendsnel haar klauwtje uit en krabt hem dwars door zijn lange mouw een bloedende haal op zijn arm, om vervolgens heel hard weg te rennen en zich te gaan verstoppen...

En ik begin daar langzamerhand flink van te balen. Zeker als poes banger en banger wordt, en dit soort incidenten vaker en vaker gebeurt. Niet alleen bij onbekenden die haar willen aaien terwijl zij het niet wil, maar ook bij onze eigen zoon die helemaal niets doet behalve gewoon zijn luidruchtige zelf zijn. Hij is ook bang voor haar en loopt al jaren een blokje om als hij haar ziet. En dan kan toch ook niet de bedoeling zijn, dat je kind zijn kamertje niet uit durft als poes in de gang staat en mama er niet bij is om hem te helpen en haar weg te loodsen?!

Poes is ook een huisgenoot, ze hoort er bij. Ik probeer de omstandigheden zo goed mogelijk te maken voor haar, maar kennelijk gaat het steeds minder goed met haar. Misschien, zegt een stemmetje in mijn hoofd, is ze beter af in een huis zonder andere katten of dieren, zonder kinderen vooral.

Maar poes wegdoen? Dat kan toch niet? Dat doe je niet. Aan de andere kant, zoon gaat voor. En hoewel ik poes blijf verdedigen ("ze is bang, ze bedoelt het niet onaardig"), zoon blijf uitleggen op haar lichaamstaal te letten en geen onverwachte bewegingen te maken in haar buurt, alle vriendjes uit te leggen niet in de buurt van het witte poesje te komen, is de maat nu bijna vol.

En daar baal ik nog harder van. Want ik weet ook dat ik trouw ben, maar dochter ook, en oudste zo mogelijk nog meer. Maar of dat trouw zijn nou de beste optie voor poes zelf is, dat vraag ik me ook steeds meer af.

dinsdag 10 oktober 2017

Mama, jij bent toch niks?

Nog niet eens zo heel lang geleden zat ik met één van de kinderen in de auto. 
"Maar mama, jij bent toch helemaal niks?"

Er was op de basisschool een of ander project, alle kinderen hadden moeten vertellen wat hun ouders voor werk hadden.

Je "bent" je beroep? 

Ik ben niks? Heel even schoot dat in mijn verkeerde keelgat. Ten eerste "ben" ik wel wat, is iedereen wat, ongeacht of je betaald werk hebt, studeert, zorgtaken hebt. Hoe irritant vind ik dat soort gesprekken: bij een kennismaking komt al snel de vraag, wat "ben" je. Je bént boekhouder, automonteur of lerares Frans. En dan? Wat zegt dat? Wat voor méns ben je dan? Wat voor eigenschappen heb je verder? Heb je een prive-leven, hobbies, normen en waarden? Ga je na kantooruren direct terug in je doos of is er nog meer om voor te leven? Misschien zegt het nog net iets meer over je als je een heel bijzonder aansprekend beroep hebt gekozen waar je meer dan 80 uur per week aan besteed. Maar wat zegt het over je als je een of ander doorsnee baantje hebt waar je toevallig in bent gerold en dat je vooral doet om je huis elke maand te kunnen betalen?

Maar die discussie ging ik maar helemaal niet aan met mijn zich van geen kwaad bewustzijnde kind.

Thuisblijfmoeders hebben geen werk

Wat ik wel liet weten: ik ben móeder, potverdorie, dat zou jullie opgevallen moeten zijn! Ik leg jullie dingen uit, probeer je op te voeden. Moeder, kok (een slechte), schoonmaker, chauffeur, organisator en administrateur van zo'n beetje het hele dagelijks leven van jullie, kinderen! 
Het kind keek me glazig aan en probeerde het opnieuw. "Maar waarom DOE je niks?" Kennelijk sprak mijn gezicht boekdelen, het werd snel geherformuleerd:  "Waarom wérk jij niet?"
Dat Papa werkt, dat is duidelijk. Wat hij precies de hele dag doet is ook nogal vaag, maar hij verdwijnt 's ochtends met zijn nette zwarte tas en 's avonds komt hij met veel kabaal thuis om op de bank te zakken, moe van al dat werken. Papa heeft GEWERKT jongens, val hem niet lastig.

Dat mama de godganse dag bezig is geweest heeft niemand door, dus moe kan ik ook niet zijn. Ik las toevallig net over een (Amerikaanse) onderzoek: moeders met jonge kinderen zouden een gemiddelde werkweek hebben van maar liefst 98 uur. Dat is nog eens een meer dan full-time baan! De moeders geven aan gemiddeld 1 uur en 7 minuten "me-time" te hebben. Meestal op de wc of onder de douche te besteden. Dus niet op de golfbaan.

Een groot compliment

Mijn kind wist het even niet meer, maar naast het thuisblijfmoederen van kennelijk zo'n 2.5 fte per week werk ik dus ook nog zo'n 0.5 fte thuis, achter de pc, in mijn eigen uitgeruimde hoekje op zolder kantoortje voor geld. 

Ik was tot voor 7 jaar geleden in dienst als ICT consultant, en nu ben ik zzp-er, eigenaar van mijn eigen it/tekst bedrijfje. Vooral wanneer ze op school zijn, in bed liggen of zitten te gamen en mij niet missen. Kennelijk lukt het me mijn werkzaamheden in te plannen in de tijd dat de kinderen níet thuis zijn of op bed liggen, zodat ik bijna altijd tijd voor ze heb als dat nodig is. Want dat was het doel, een aantal jaar geleden. En kennelijk is dat gelukt.
De oudste was in zijn peuter/kleutertijd altijd pissig dat hij een dag of twee, drie per week naar de kinderopvang moest omdat wij moesten werken. Nummer twee had ook klachten dat ik niet altijd tijd voor haar had. Toen nummer drie een jaar oud was - en het ouderschapsverlof en andere gunstige regelingen opgebruikt waardoor één van ons altijd thuis was - hakten we de knoop door: mijn contract werd opgezegd. Ik ging als zzp-er door, waarbij ik thuis kon werken, mijn eigen tijden kon inplannen én (dus) ook voor huis en kinderen kon zorgen. Financieel was het minder, maar daarentegen bracht het veel rust. Een stuk minder logistiek, man hoefde helemaal niet meer te halen en te brengen naar school, kinderopvang en clubjes, niet schoon te maken en kon na zijn werk zo aanschuiven aan de gedekte tafel. (Dan tel ik even niet mee dat als je drie kinderen hebt, papa toch vaak moet bijschakelen omdat op de een of andere manier vaak drie activiteiten op drie verschillende plaatsen op precies hetzelfde moment worden georganiseerd waar we bij moeten zijn, dus zijn we allemaal zeer gelukkig dat hij de achterwacht draait...)

De buitenwereld

Ik moet zeggen, ik vind het heerlijk. Leuk werk, en heerlijk om er te kunnen zijn als ze me nodig hebben, ze van dichtbij te kunnen zien opgroeien. 

Maar. Toch knaagt er soms iets.

Tegenwoordig probeer ik langzaam weer wat meer tijd voor mezelf te krijgen. Ik ben weer wat actiever op de tennisbaan bijvoorbeeld. Oók in het weekend, als de kinderen thuis zijn. (Dan is papa thuis.) Dan zitten we met zijn vieren in één van die enorm grote luxe lease-auto's die al mijn tennismaatjes lijken te hebben om met zijn vieren naar een club verderop te rijden. Waar we een onbekend team tegenstanders treffen, lekker tennissen, en dan na de wedstrijd tussen de bitterballen en het bier komt - na een rondje vertellen over verre en luxe reizen - geheid de vraag. Wat "doen" jullie? De een is eigen baas van een aantal modezaken, de ander een hoge manager bij een grote bank, een derde accountmanager bij een ICT bedrijf. Ik sta wederom met mijn mond vol tanden. Wat doe ik? Weet ik veel. Niks? Van alles? Ik verdien in ieder geval lang niet zoveel geld als de rest, en huismoeder zijn levert ook niet direct status en applaus op. Op de een of andere manier schaam ik me nog steeds voor wat ik doe, ook al leverde me dat tot voor begin dit jaar best een normaal salaris op, zeker gezien het aantal uren dat ik er in kan stoppen. Echt goed in het verkopen van mezelf en mijn werk ben uberhaupt nooit geweest. Daar had ik mijn account-manager voor.

Ik weet inmiddels wel wat ik ben. Een hardwerkende sukkel die niet zo goed is in eigen pr. 

maandag 9 oktober 2017

Herfst met bijbehorende snotterbuien

Dochter liep vorige week wat sipjes door het huis. Wit gezichtje, grote wallen, snotterend en kuchend, klagend over keelpijn... Vroeger, toen ik hele kleine kinderen had wist ik vrij zeker dat wanneer alle kinderen aan de beurt waren geweest en dankzij mijn goede zorgen weer van dooie vogeltjes in druktemakers veranderden, ik uiteindelijk zelf op de bank zou stranden, met zere hoofd en buik stiekem wensend dat ze óf naar school konden óf weer even een klein beetje keelpijn zouden krijgen zodat ze niet zo ontzettend veel lawaai zouden maken...

Maar inmiddels is ze 12, en kan ze haar eigen billen vegen en zichzelf in bed leggen. We hebben zelfs geprobeerd wat op te letten met nachtkusjes en zo.

Helaas. Ik voelde het vanmorgen komen opzetten. Als ervaringsdeskundige met een heel aantal jaar ervaring op het gebied van de meest heftige verkoudheden weet ik hoe het gaat. Eerst snotter je een beetje, dan voel je langzaam wat meer druk achter de ogen, en begint de keel wat minder te voelen. Je snuit nog eens, en nog eens. En voor je het weet slaap je de nacht er op niet vanwege gebrek aan lucht door je neus.

Ik heb mezelf maar een middagje vrij gegeven om onder een dekentje op de bank te gaan liggen met mijn e-reader ("De erfenis van Mozart", staat er dit keer min of meer per ongeluk op, maar is wel lekker boek).

Nog een paar dagen te gaan voor de herfstvakantie.

donderdag 5 oktober 2017

Lekker, zo'n dagje staken

Buiten is het storm en regen, kou en herfst. De brugpieper en de 3e klasser zijn inmiddels nat en verwaaid aangekomen op hun school, man heeft voor de zekerheid de auto maar genomen.
Jongste en ik zitten heerlijk op de bank, onder een dekentje. Te kijken hoe de rest van Nederland koud en nat wordt.

We zijn helemaal solidair met de juffen die staan te protesteren in de kou in Den Haag. Maar fijne bijkomstigheid is wel dat jongste man en ik  nu lekker onder een fleece-dekentje op de bank, warme chocolademelk bij de hand, lekker samen dom voor de tv hangen. Beetje dollen, beetje stoeien. Beetje internetten, beetje rommelen in huis. Heerlijk.

Zo is het weer tijd voor de halfjaarlijkse wisseling van de wacht in de hal en kledingkasten. Teenslippers naar boven, o wacht, ik ga nog op vakantie!, handschoenen en sjaals uitzoeken, passen, eventueel vervangen. De jongste twee zijn opeens gigantisch aan het groeien, daar moet waarschijnlijk wel het een en ander voor worden gekocht. Op internet, als het vandaag moet. Ik ga namelijk de deur even niet meer uit...





dinsdag 3 oktober 2017

Vergeten...

Die jongens, ik word er soms gek van. Als hun kop niet vastzat vergaten ze hem nog.

Zo heb ik een week of drie moeten wachten tot oudste er aan dacht een simpel formuliertje voor me mee te nemen van school. We moesten een weekje vrij vragen, voor de vakantie, straks. Hoefde hij alleen maar op te halen bij de leerlingenadminstratie. En elke middag kwam hij uit school, zonder formulier.

Zijn vader? Een heel selectief geheugen. Gelukkig sta ik hem bij, al was het maar bij het voorlezen van onze gezamelijke familiekalender. ("Wanneer moet ik jongste nou ophalen en waar ook alweer eigenlijk?") 

En dan jongste. Gymtas? Huiswerk? Meestal hol ik achter hem aan of moet de juf nog wat in zijn tas doen. Vanochtend waren zowel jas als schoenen weg. De schoenen had ik al snel gevonden, enigszins vochtig van een nachtje onder de trampoline in de tuin. De jas was spoorloos. Toen we in dik vest langs de speeltuin om de hoek bij school liepen zagen we hem aan een paaltje naast de glijbaan hangen.

Eenmaal thuis, me nog verbazend over zoveel vergeetachtigheid, duik ik de garage in om mijn koffer te zoeken. Binnenkort gaan we op vakantie. Ik weet precies waar het ding is, ik vergeet niet. De koffer staat hoog bovenop de plank, links in de hoek, waar hij al - even snel rekenen- dertien jaar staat. Ben in die tijd niet verder dan Centerparcs geweest, en dan is een grote weekendtas ook wel genoeg.

Het ding is niet meer om aan te pakken, zo vies. Ik weet niet wie of wat er tegen het dak van de garage woont, maar schoon is ie niet. Ik borstel het ergste er af en spuit de rest schoon met een stevige waterstraal. Doekje chloor er over heen, nog een sopje. Nu moet het lukken. 

Voor ik de koffer kan openen kom ik nog een vervelende verrassing tegen. Het cijferslot. En het ding zit stevig dicht. Oeps. Ik weet nog dat ik ooit riep dat code 3-6-9 of was het nou 9-3-6, of toch 1-2-8 ( 8-2-6?)  of zo iets makkelijk te onthouden was. Maar waarom? Wat was de logica? Het gevoel? Ik weet ook nog dat ik voor de zekerheid de code op een papiertje heb geschreven. Maar waar? Op mijn pc, digitaal, is het niet te vinden.

Arggghhhh.

Ik ben al drie keer alle 999 combinaties doorgelopen. Ik luister met mijn stethoscoop aan de koffer terwijl ik heel voorzichtig die cijfers draai. Helaas zitten de wieltjes zitten zo vast dat alleen het verschuiven van het ene cijfer naar het ander al een flinke krak oplevert. Ik prik met dunne ijzertjes tussen de radartjes. Kom daarbij alleen nog maar een halfdode spin tegen. De kluis van de best beveiligde bank ter wereld had ik zonder problemen open gekregen, maar deze koffer dus niet.

Misschien is het een teken van boven, dat ik toe ben aan een nieuwe koffer. Een ultralichte met uittrekbaar handvat, meedraaiende wieltjes in een flitsende kleur en design. Met een artifical intelligent slot dat reageert op mijn aanwezigheid. Mijn vingerafdruk desnoods. Die vingerafdrukken gaan waarschijnlijk langer mee dan dat spoortje in mijn hersens dat die drie lullige cijfertjes had moeten onthouden...

woensdag 27 september 2017

Hoe gaat het nu op school?

Het gaat lekker, mag ik wel zeggen. Of de resultaten goed zijn weet ik nog niet. Dochter kwam gisteren met haar eerste cijfer - een 8! - thuis, maar van de jongens heb ik geen idee en daar ga ik me nu bewust maar even niet mee bemoeien. Ze doen in ieder geval leuk mee en het belangrijkste is, ze zitten goed in hun vel. Oudste zit nu in een leuke klas en heeft een leuke vriendengroep geloof ik. 

Jongste is op deze school al vanaf het begin gewoon zichzelf en is thuis vrolijk en blij. Het is gestructureerd, en er wordt veel van ze verwacht maar ook veel voor ze gedaan. Ze worden niet in het diepe gegooid of aan hun lot over gelaten, wat ik zo zie. Geen verveling. Dit is wel een beetje wat ik in mijn gedachten had toen ik bedacht dat hij beter af zou zijn op een hb school. Niet alleen zijn er "lotgenoten" en is het werk moeilijker. Er is vooral ook aandacht voor de valkuilen van de hb kinderen en de manier waarop ze leren, en er is gewoon veel extra. Muziek, filosofie, Spaans en techniek. Maar ook in de les wordt er gewoon net even wat meer gedaan. Zo leren ze een beetje gebarentaal, of vertelt de juf tussen neus en lippen door een weetje. En ze leren ook van elkaar.  "Weet je, mam", hoor ik vaak, en dan volgt er weer een of ander wonderlijk feit. Bijna elke dag. 

Heerlijk.

 

donderdag 21 september 2017

Hoe mijn man een nieuwe baby kocht (en ik hem uiteindelijk toch adopteerde)

Opeens stond hij daar, op het volgepropte computerhok de studeerkamer van mijn echtgenoot. Een bronzen wezentje / baby met bril, in een kogel.

Gigers Bullet Baby in koper (Foto: Ebay)


Ik leg even uit. Mijn echtgenoot houdt van mooie dingen. Ik ook. Niet altijd dezelfde dingen, vaak wel. Ik kan me iets beter beheersen met kopen. Bovendien ben ik van mening dat een paar mooie dingen in de woonkamer mooi genoeg zijn. Volproppen met minder mooie dingen vind ik zonde.

Maar dit vind ik wel een heel tof beeldje. Het sprak me aan,  de stijl, nog voor ik wist wie het had gemaakt en dat het kennelijk een vrij bekend ontwerp is en wat de betekenis precies is. (Lees op http://www.hrgiger.com/newborn.htm)


   The Birth Machine en the Bullet baby's zijn oorspronkelijk getekend in 1967, door H.R. Giger. 
Hij is ervan overtuigd dat de grootste bedreiging van de beschaving de dreigende 
overbevolking op de planeet is. De sculptures zijn gemaakt naar aanleiding van deze tekening.

Ik ben dol op baby's, heb er drie gekregen en zou er graag nog tien bij willen maar eh, nou ja. Overbevolking is inderdaad een heel slecht idee. Deze knapperd mag in ieder geval ergens in de woonkamer, op een mooie plekje. Maakt een ander Mooi Ding maar even plaats. (En voor dat iedereen denkt dat wij heel erg rijk zijn: het is een replica...) 


(Bullet Baby in aluminium, achterkant Foto: Ebay)

Wat vinden jullie van deze Bullet Baby? Zou het bij jou thuis mogen staan?


Reacties

Reacties zijn leuk en welkom, allemaal (nou ja, mits geen reclame voor weet ik wat voor vreemde sites in het Russisch of anderszins onleesbaar...)

Ik begreep hieronder dat het niet helemaal altijd goed gaat met plaatsen? Dat is dan vooral de schuld van Blogger. En een beetje van mij, ik heb net de map met berichtjes doorgekeken die zogenaamd spam zouden zijn of nog gemodereerd moeten worden (plaats je een reactie op een blog van een week oud dan moet ik eerst toestemming geven voor plaatsing)... en dat heb ik dus niet gedaan. Dat is mij dan weer aan te rekenen.

Sorry! Ik zal er vaker naar kijken, wie weet kan ik de instellingen ook wat makkelijker maken.

Wat ik maar bedoel te zeggen is: blijf voor reageren!

(Ik ga NU de hele bak even door om te lezen en alsnog te plaatsen)

maandag 18 september 2017

Het overgangsvirus

Het lijkt een soort zeer besmettelijk virus: overal om me heen lees en hoor ik vrouwen die last hebben van De Overgang. En dan ga ik mezelf toch weer eens achter mijn oren krabben...

De overgang, symptoom één: wegblijvende menustruatie


Ik ben namelijk 48 heb misschien een beetje de leeftijd. Een jaar geleden was ik nog in het bezit van een spiraal, dus gezegend met het ontbreken van elke vorm van menstruatie. Geen idee dus, of ik in de overgang was of niet. Wel voelde ik me wat, mwah, soms, had ik wat symptomen. Kon ook aan dat spiraaltje liggen. Eerste stap dus: ding er uit. Gevolg: regelmatige maar overvloedige menstruaties.

Opvliegers en nachtelijk zweten


Die opvliegers, de kortstondige tropische zomers, die ken ik eigenlijk niet. Wel ben ik 's ochtends tegenwoordig de eerste die ramen openzet en de laatste die de verwarming aan wil. Wat eerst dus precies omgekeerd was. Ik drijf nog niet mijn bed uit, zoals ik deed in de periodes na de bevalling. Maar koud heb ik het ook niet meer. Daarbij heb ik wel van die buien dat ik het opeens enorm koud heb. Een soort omgekeerde opvlieger!? (Griep, gewoon een beetje grieperig, roept een stem die op die van mijn moeder lijkt. Mijn moeder had namelijk geen last van de overgang. Wel had ze rond die periode veel griepachtige verschijnselen :-) )

Stemmingswisselingen

Dat vind ik allemaal nog niet zo vervelend. De stemmingswisselingen van tegenwoordig, die wel. Was altijd redelijk gelijkmatig en opgeruimd, maar nu slaat het soms toe. Bij vlagen vind ik mezelf zó zielig, zie ik het allemaal (echt allemaal!) niet meer zitten... maar hé, misschien is dat ook wel op een andere manier te verklaren. De bar slechte opbrengsten van mijn zaakje, zorgen om de ouder wordende ouders? De regenbuien van de afgelopen week? DE slapeloosheid? De sombere bui was van de week per direct over toen ik een stralend jongetje ophaalde van school.

Slapeloosheid


Nou en of. Al jaren. Inslapen is echt nooit een probleem, ik snurk al voordat mijn kersverse echtgenoot de kans heeft gekregen me welterusten te zoenen. Maar dan rond 3,4, soms 5 uur ben ik opeens wakker. En lig ik zeker een of twee uur waker. Even plassen en dan terug naar bed. Draaien, Piekeren, plannen maken, draaien, piekeren. Soms ga ik er maar even uit om iets achter de pc te doen. Wat dan later maar half gelukt blijkt overigens, heel helder ben ik kennelijk toch niet. En als je dan weer inslaapt is die wekker 's ochtends natuurlijk wel een hel. 

Gewichtstoename


Jaja. Houd maar op. Hier heb ik ook last van. Ik hoef maar naar een bitterbal te kijken of ik kom een kilo aan. En als ik heel erg mijn best doe met gewoon gezond en weinig eten dan blijf ik gewoon op gewicht. Dat is niet grappig. Maar zou het de overgang zijn? Of moet ik gewoon eens echt structureel gezonder gaan eten, meer bewegen, op schildklier testen en onder ogen zien dat ik gewoon wat ouder bent en niet meer kan maken wat ik vroeger wel kon zonder aan te komen?

Meer kenmerken van de overgang 


Er is genoeg te vinden op internet. Hier een checklistje voor jou. Ik ben gewoon nog even in de ontkennende fase... Ik zal wel gewoon grieperig zijn.

1. Opvliegers
2. Gewichtstoename
3. Onregelmatige menstruatie
4. Verlies libido
5. Vaginale droogheid
6. Stemmingswisselingen
7. Vermoeidheid
8. Haaruitval
9. Slaapstoornissen
10. Moeilijk concentreren
11. Geheugenverlies
12. Duizeligheid
13. Veranderende stembanden
14. Incontinentie
15. Opgeblazen gevoel
16. Allergieën
17. Broze nagels
18. Verandering lichaamsgeur
19. Onregelmatige hartslag
20. Depressie
21. Angst
22. Prikkelbaarheid
23. Paniekstoornis
24. Pijn in de borst
25. Hoofdpijn
26. Pijnlijke gewrichten
27. Brandende tong
28. Elektrische schokken
29. Klachten spijsvertering
30. Klachten tandvlees
31. Spierspanning
32. Droge huid
33. Misselijkheid
34. Nachtelijk zweten

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...