zaterdag 31 december 2016

Een paar daagjes weg

Zo. Terug in mijn eigen huis. Het is niet gehorig, het bed is heerlijk stevig en zacht, de bank lekker ruim en nieuw. We hebben een vaatwasser en een oven, Wifi en Netflix, en je kunt overal op blote voeten lopen zonder dat je tenen er af vriezen. En er begint niet opeens een afzuiger te loeien als je het licht in het toilet aandoet.

Waarom je toch soms denkt dit huis te moeten verruilen voor een ander, vraag je je dan af..

Het subtropische zwembad, bijvoorbeeld. Dat was wel erg leuk. En daar hebben we dan ook veel in gelegen. Heerlijk om met je schatjes een beetje te dollen in wildwaterbaan of golfslagbad, maar ik moet eerlijk toegeven dat nu ze alle drie twee of meer zwemdiploma's hebben ik ook af en toe gewoon even helemaal alleen aan een tafeltje naast het zwembad onder een handdoek een boekje ben gaan lezen. Heerlijk relaxed. Niet hoeven opletten, grote cappuccino en een bosbessencakeje onder handbereik.

En weet je, als er eens géén wifi is, geen speelgoed en er slaapkamers gedeeld moeten worden leidt dat ook wel weer tot verrassende samenwerking tussen de brussen. Zo hebben ze - terwijl ik beneden sliep een boekje las en Pappalien darts keek op tv - een flink aantal uur doorgebracht op hun eigen verdieping met ik weet niet wat: veel gelach, veel geklets. Filmpjes maken op een mobieltje, boekjes lezen en moppen tappen.

In de huiskamer hing een bord met een pijl die gericht kon worden op één van de teksten "gone to the beach", "in the pool", ... etc. Zie hiernaast. Deze - wat mij betreft oerlelijke - muurversiering beneden in de huiskamer werd zéér gewaardeerd door onze zevenjarige zoon die al goed Engels leest. Ging hij naar boven, pakte hij een stoel om op te kunnen staan en verzette de pijl naar "Stttt.. baby is sleeping". En een lol dat de baby daar dan om had...  Kwam hij beneden dan werd de pijl natuurlijk direct weer op iets anders gezet.

Het strand was dichtbij, mooi maar bere-koud. Gelukkig was de strandtent warm en knus. Dat er toevallig nét een wielertourtocht voor Ride of The Roses bezig was maakte het alleen maar gezelliger. Stoere mannen (en een paar vrouwen) die zich inspanden voor het goede doel. Hulde.


vrijdag 23 december 2016

Schriftelijk verzoek

Het als al ver over kinderbedtijd. Toch hoor ik wat op de trap. Als ik ga kijken vind ik dit briefje (let vooral op de roze letters, het was een hergebruikt briefje..) rechtop tegen een traptrede gezet. 
En zie ik in de kamer daarachter een nogal wiebelige bult onder dekbed liggen. 


Natuurlijk ben ik direct gaan zoeken. En ja hoor. In de enorme doos waar een week geleden onze nieuwe stoel nog in zat maar die nog steeds in huis staat omdat het zo'n mooi "hok" voor kindertjes is.
En voor Balou dus.

Maar 's avonds niet. Dan moet hij in bed. Anders kan 'ie niet slapen...

woensdag 21 december 2016

Je zal maar zo'n zus of broer hebben

In dochters kamer staat een fotolijstje in de vensterbank. De foto is al oud, en zit er al een tijd in. Dochter met oudste broer samen, een jaar of 4 geleden alweer. Vooral die oudste had opvallend lichter haar, een poezeliger babyhuidje en veel minder lengte dan de ongewassen puber die nu op ons bankstel hangt. Ook dochter kijkt nog zeer onschuldig uit haar oogjes. Wat waren ze lief! Maar hé, dat zijn ze nog steeds. Alleen al dat je als (pre)puber nog steeds die foto in je vensterbank laat staan zegt al iets.

Je hoort wel eens anders. Soms vechten broer en zus elkaar de tent uit, elkaar het licht in de ogen (of meestal het laatste ijsje, exclusieve aandacht van mama of de lekkerste snoepjes) niet gunnend. Dat valt hier mee. Het zijn geen heiligen natuurlijk, maar eigenlijk zelden jaloers of vervelend naar elkaar toe. Eerlijk delen is het motto. Naar elkaar luisteren als iets is, en niets doorvertellen. Helpen als dat kan (nadat mama ze daar even attent op maakt...) . En als de één wel eens iets doet wat de ander niet zo leuk vindt, dan wordt er zeker wat van gezegd maar verder ook geen oorlog over gevoerd.   

Ik knijp mijn handjes dicht, en dat zouden zij ook moeten doen. Hopelijk houden ze dit nog heel lang vol en gaan ze over een jaar of honderd als enorme kreukelige bejaarden nog steeds goed met elkaar om.  

maandag 19 december 2016

De Boyfriend Tag

Kijk, dit vond ik wel een leuk 'stokje'. Pappalien mocht vragen beantwoorden over mij:

1. Ze zit voor de tv, waar kijkt ze naar?\

Hij: Een leuke serie op Netflixx. Of naar iets dat de kinderen aangezet hebben. 

2.  Noem iets wat ze niet lust.

Hij: Spruitjes. Gember. Kip (haha). 

3.  Jullie zijn uit eten, wat bestelt ze te drinken?

Hij: Glaasje rode wijn. Of water. Of bier. 

4. Wat is haar schoenmaat?

Hij: 41

Ik: NEE! Fout! Dat was je vorige relatie... Ik heb een beschaafde maat 40. 

5. Als ze spullen zou verzamelen, wat zou dat dan zijn?

Hij: Pff. Kunst? 

Ik: even uitleggen dat hij hier de über-verzamelaar is en ik eigenlijk helemaal niet. Zonde van de ruimte in huis. Als ik dan toch heel veel ruimte en geld zou hebben en iets moets gaan verzamelen, dan is kunst wel een goeie ja. Glazen objecten, schilderijen, beeldhouwwerk. 

Ik houd wel van het bewaren van spulletjes met herinneringen. Foto's (lekker makkelijk op te slaan op de hard-disk) maar ook heb ik nog wat dozen met schriftjes en babykleertjes en dat soort spul.

6. Wat is haar favoriete broodje?

Hij: Brie. 

Ik: lekker ja. Nog vaker kies ik tonijn of zalm. Of een kroketje...

7. Noem iets wat ze elke dag zou eten als het kon.

Hij: Chinees? 

Ik: uhm, ok. Chocola was ook een goed antwoord geweest, maar dat moesten we maar niet doen in het kader van de slanke gezonde lijn... 

8. Wat is haar favoriete ontbijtje?

Hij: Iets lichts. Havermout, cracker, beschuit, yoghurt, niks. 

Ik: Licht en snel, zijn de voorwaarden inderdaad. De laatste tijd inderdaad magere yoghurt met banaan. Lekker!

9. Wat is haar favoriete muziek?

Hij: Verschillend. Dingen als Lenny Cravitz, REM en Red Hot Chili Peppers zijn altijd ok. 

10. Wat is haar favoriete sportteam?

Hij: Geen.

11. Welke kleur hebben haar ogen?

Hij: Blauw 

Ik: Op zich correct. Had op een wat mooiere omschrijving gehoopt.... ;-) 

12. Wat doe jij, waarvan ze zou willen dat je het niet doet?

Hij: Soms stiekem een peukje roken. 

13. Waar is ze geboren?

Hij: Utrecht 

14. Je bakt een taart voor haar verjaardag, wat is haar favoriet?

Hij: Tom Pouce, Chipolata,

Ik: Géén chipolata, bah. Een moorkop of appelbol daarentegen... of een lekker stuk cheesecake met saus.

15. Wat voor sporten heeft ze allemaal gedaan?

Hij: Tennis, badminton, fitness. 

16. Wat zou ze uren kunnen doen?

Hij: Lezen, puzzelen.

Ik: Het is waar, daar kan ik wel enorm de tijd in kwijtraken. Maar echt spannend kom ik zo niet over, wel? 

17. Wat voor een uniek talent heeft ze?

Hij: Vele. Ze maakt ons elke dag blij. 

18. Hoelang zijn jullie al samen?

Hij: 20 jaar. 

Ik: het is maar wanneer je begint te tellen, maar deze reken ik ook goed. Tijd voor een bruiloft!

zondag 18 december 2016

Lekker knutselen!

Stel, je hebt een kind dat niet helemaal gemiddeld is. Zo een die niet gewoon niet zo'n knutselaar is, maar er echt een ongelofelijke pokkehekel aan heeft. Die vanaf dreumesleeftijd zich aan alle activiteiten op dat gebied probeerde te onttrekken. En vaak met succes. De eerst keer dat je uit vrije wil een pen pakte was omdat je dan letters en cijfers kon gaan schrijven. Dat was namelijk wel interessant..

Goed is hij er dus ook niet in, mist nogal wat ervaring. Heeft er zelfs bijles in gekregen, omdat het vasthouden van pennen en het knippen met scharen niet makkelijk was. Gelukkig pakte hij het dan wel snel op. Maar leuk vinden doet hij het nog steeds niet.

De overgrote meerderheid van de kinderen kun je blij maken met een kleurplaat na het rekenen of een dagje kleien. Dus wat doet school, wat doen clubjes in de Gezellige Feestmaand? De ene knutselactiviteit na de andere. Met stip op één: kerststukjes maken. Gezellig. 

Toen vrijdag het potje met kerststuk en al niet uit de tas werd gehaald maar keihard op de grond gesmeten werd wist ik genoeg. Zoon was er klaar mee. Zaterdag werd er dus op het volgende kerstfeest NIET meer meegedaan aan het kerststukjesgebeuren. (Hij had wel een leuke kerstmanlepel gemaakt en vooral de bingo was een succes: de eerste prijs. Trots kwam hij thuis met een lieve knuffel, die nu gewoon lekker in zijn bed slaapt overigens.. Maar dat terzijde.)

Net komt er een mailtje langs van school. Na de kerstavondmaaltijd aan we er ook vrijdag nog even een "gezellig dagje van maken". O God. Het zal toch niet? Toch wel. Of we allemaal een bakje willen meegeven, voor het kerststukje... Er schijnt meer te doen te zijn. Vooral knutselactiviteiten, maar wellicht ook nog wel een stop-motion-filmpje maken, of een spelletje. 

Ik weet niet hoe assertief zoon is, maar ik heb even een mailtje naar de juf gestuurd. Zou toch jammer zijn als hij de vakantie al met een slecht humeur zou beginnen...

vrijdag 16 december 2016

Houd ze van de straat

Hebben we net een overmaat aan Sinterklaasvieringen gehad, staat de kerst weer voor de deur.

Drie scholen en nog wat clubjes. Mijn mailbox puilt uit. Op de openbare middelbare school doen ze gelukkig alleen maar aan workshops en een markt voor het goede doel. Doet zoon verder lekker allemaal zelf. De zwemvereniging heeft vorige week al een gezellig spelletjesmiddag in het zwembad gehad, zonder eten, zonder sint of kerstman, geen glitter gezien.

De basisscholen doen er wat meer aan en hebben iets meer hulp van ouders nodig. Een kerstavond met voorstelling vol zang en christelijke boodschappen om samen met je kind naar te kijken. Een kerstontbijtje dat ze voor elkaar (lees: de ouders voor andermans kinderen) mogen maken. En natuurlijk is er ook nog een dag vol kerstknutselarij, pardon, atelier in kerst-thema.

Op de andere basisschool is er een kerstavond met foodmarket. Ook hier dienen alle ouders een leuk gerechtje te bereiden. Net als op de scouting trouwens.

Dus ik bijt even door en zet volgende week mijn feestneus op. Met enthousiaste kinderen erbij is dat vast nog wel leuk.

Maar wat moet ik in de naam van het kindeke Jezus maken aan hippe gezonde hapjes?! Iets wat (ook) mijn kinderen lusten, niet al te ongezond is, koud gegeten kan worden, makkelijk vervoerd en niet te moeilijk klaar te maken is. Die slagroomsoesjes van gisteren zijn in ieder geval afgevallen.

Na een uurtje vrolijke kerstmutstomaatjes en rendierenkaasjes op Pinterest bekeken te hebben besloot ik dat dit duidelijk in de categorie "niet mijn ding" valt. Ik houd het eenvoudig én spreid mijn kansen.

Enerzijds koos ik dus voor koude knakworst uit blik (voldoet aan voorwaarde 1: zoon vindt het heel erg lekker) Afhankelijk van de tijd die ik heb omwikkeld met bladerdeeg uit de oven of los in een bakje met een potje prikkers er naast. Daarnaast heb ik, om niet helemaal als culinair barbaar ende kersthater over te komen, bij de plaatselijke geestelijk gehandicapten opvang een doosje minuscule maar helemaal in kerstthema versierde cakejes gekocht. Duur, maar het is voor het goede doel. Hoef ik tussen de zwemles en de kerstviering door alleen nog maar het plastic zakje er af te trekken en ze op een van onze eigen bordjes te planten.

Ik twijfel nog tussen de kerstboom- en kerstster-opstelling.



donderdag 15 december 2016

Supermarkt irritaties

Ik moet - lang verhaal - slagroomsoesjes hebben. Toevallig loop ik langs de AH. Op zich is de AH 
een prima winkel, ze hebben veel, het is ruim opgezet. Maar de rijen zijn lang, en ergens op de afdeling marketing is iemand de weg kwijtgeraakt. 

Zo vragen de cassières me sinds een tijdje "of ik alles heb kunnen vinden?" De eerste keer keek ik geschrokken op. Had ze door dat ik geen vaste klant ben? Zag ik er wanhopig zoekende uit? Wereldvreemd, alsof ik niet aan een vakkenvuller had durven vragen waar de billendoekjes ook alweer liggen? Inmiddels heb ik door dat dat bij het standaard riedeltje hoort wat de dames en heren uit het hoofd moeten leren: AlleskunnenvindenWiltukoopzegelsPannenzegelsFijneDagverder! Vermoeiend.

De tv reclames irriteren me ook enorm. Die reeks met de klunzige bedrijfsleider vond ik nog wel grappig, en reclames over lage prijzen zijn logisch. Maar bijvoorbeeld die met die zogenaamd wat verlegen aandoende ambachtelijk slager die in z'n bijkeukentje een beetje receptjes staat uit te proberen. Erg ongeloofwaardig, voor een megasupermarkt, dat imago.

Maar goed, de winkel is verder oké, dus ik doe er gewoon mijn boodschappen als ik in de buurt ben. Of iets nodig heb wat ze bij de goedkopere supermarkt dichtbij niet hebben. Dit keer slagroomsoesjes dus.

In het koelvak zie ik twee stapels. Eén met dozen houdbaar tot morgen, de ander tot overmorgen. Logischerwijze is de minst verse wat afgeprijsd. Ik had hem al in mijn handen, tot ik de sticker nog eens goed bekeek.



Wat? Weggooien is zonde? O, ik snap het. Eigenlijk lust je geen soesjes, maar weggooien is zonde en daarom moet je ze toch maar in je karretje stoppen. Niet gezond, maar ja. Zonde om weg te gooien.
Ik heb verhalen gehoord over mijn oma, geboren ergens eind 19e eeuw. Die at beschimmelde vla. Niet omdat ze honger had of het lekker vond, maar ja, weggooien was zonde.

Ik ben toch al wat allergisch voor die marketingslogans op verpakkingen (kindersnoep met extra vitamines, smeersels waar je nog mooier en jonger van wordt... ) maar dit slaat toch wel alles. Betuttelend en irritant.

Ik heb er serieus over gedacht die verse maar te pakken. Maar ja. Die 35 procent heeft me toch over de streep gehaald.

Eenmaal thuis heb ik de eerste soes zelf geprobeerd. En weet je? Volgens mij kan ik ze beter weggooien. Opeten, dat is pas zonde.

dinsdag 13 december 2016

Zielig bestaat niet

We waren 19, geloof ik. E. nam me voor het eerst mee naar huis, en in zijn slaapkamer op zijn bed zat een ontzettend afgekloven knuffelhondje. Resultaat van jarenlang knuffelen en liefhebben. Dat was het laatste zetje dat ik nodig had: deze jongen was lief, die moest ik houden. 

Mijn oudste is ook zo. Hij is dertien en grappig en stoer, slim en heeft genoeg vriendjes, maar kom niet aan zijn liefste knuffel. Ook dochter kan er slecht tegen als ik grapjes met favoriete knuffelbeestjes uithaal die gewoon nog steeds in bed liggen. Zelfs manlief heeft zijn oude kale stijve (Steiff?!) beertje uit nostalgische overwegingen nog ergens op zijn studeerkamer staan. 

Dan jongste.

Jongste is goed opgevoed in de knuffel traditie. Een knuffel was altijd een goed cadeau. Hele verhalen werden er verzonnen, de ene giraf (Safari) was papa, de andere mama. De familie breidde zich steeds verder uit. Noodgedwongen weken we uit naar eenhoorns, omdat de giraffen op waren en de eenhoorns er het meest op leken... Met Sinterklaas vorig jaar kreeg hij de klapper: een enorm dikke zachte roze eenhoorn. Schot in de roos. "Mijn dochter! Dat is mijn dochter!", riep hij zodra hij het ding uit de verpakking had. 

Hij sleurde dochter mee door het huis, naar opa en oma zelfs. Wij speelden vrolijk mee. Hij gebruikte haar als kussen, als speelmaatje, als troost. Als hij naar school ging kreeg ik de opdracht les te geven aan zijn "dochter". 

En opeens, een paar weken terug, was het klaar. Van de ene dag op de andere dag. Hij had in een biebboek (Bedankt, bieb! Ik zal het censuurbeleid toch wat strakker aan moeten halen!) gelezen over een jongen die te oud was geworden voor knuffels. En dat was hij ook, zo besloot hij. Knuffels werden uit bed gegooid, licht uit, slapen. 

De volgende morgen trof ik hem in een leeg bed. Alle schatjes waren hardhandig uitgezet. En al mijn pogingen om er een paar weer terug te duwen in bed werden wreed verstoord. Knal! Van anderhalve meter op het harde laminaat met hun oogjes. 

Maar vind je het dan niet ziélig voor je dochter, jongste? Ze heeft misschien pijn? Je houdt toch van haar? 

"Zielig bestaat niet, mam." Het is inmiddels een gevleugelde uitdrukking geworden bij ons thuis. 

Nou, dat zijn broer en zus en mama niet met hem eens. Maar hij is onverbiddelijk. Geen knuffels meer. Op die ene héle kleine na die hij recent in zijn schoen vond... Hij is te groot en heeft ze niet meer nodig.

Denkt hij. Ik denk van niet. Maar hij is hard. Voor zijn knuffels en vooral ook voor zichzelf. Zielig bestaat niet. 

dinsdag 6 december 2016

Daarom, misschien

"Mam, waarom moet ik eigenlijk naar school? Ik weet alles al". Groep 4, zit hij nu. Ik geef hem een (denk ik net een beetje te moeilijke) groep acht-som: hoeveel is twee procent van 150?

Hij denkt er even hard over na. "Drie?"

Wow. Het antwoord is goed, hij is trots. Ik ook.

"Maar hoe heb je dat berekend?" Nou, dat kon hij eigenlijk niet vertellen. Hij wist het gewoon.

En juist daarom is het goed om toch nog even wat uitleg mee te pikken op basisschool, voor je verder gaat. Een goed inzicht en gevoel vóór is leuk, maar op een bepaald moment moet je toch terug kunnen vallen op regeltjes, methodes en gewoon hard werken.

Niet altijd leuk, maar wel nodig. Dat je anders flink op je muil kunt gaan in de brugklas hebben we vorig jaar gezien. En dat vond ik persoonlijk ook helemaal niet leuk.

maandag 5 december 2016

Blote voetjes

Kwart voor drie, ik sta op het schoolplein te praten met een collega-moeder. De deur is al open, onze juf met haar klas is er nog niet. Er druppelen wat grotere kinderen naar buiten.

En dan, opeens staat jongste daar. Op zijn blote voetjes?! Hij kijkt om zich heen en zijn gezicht licht op als hij ziet dat ik al op hem afsteven. Schooltas en gymtas hangen om zijn nek, en hij heeft nog een plastic tas. Ik zie nu dat hij ook een andere broek aan heeft, en onder zijn (open) winterjas alleen een onderhemdje in plaats van zijn trui. Het is toch niet weer gebeurd.. derde keer dit schooljaar?  

Hij moest poepen, maar durfde niet, want er is nooit wc papier. En hij wist ook niet of het mocht, want soms mag het niet van de juf, dan moet hij eerst werken. Hij was maar rondjes gaan lopen, want dan kun je het beter ophouden. Maar toen had hij toch in zijn broek geplast. Ook zijn sokken waren nat geworden. En hij moest alles uitdoen van de juf. Dus dat had hij maar gedaan. Ook zijn onderbroek, maar daar was geen schone van, en nu deed zijn piemel pijn, tegen die ruwe leenspijkerbroek. 

Zijn schoenen zitten in de plastic tas, die trek ik snel aan zijn vieze en vooral koude voetjes. Ik zucht eens diep, en kijk om me heen. Geen juf te bekennen. Zou ze wel weten dat hij hier staat? Het is te zot voor woorden. Moet ik naar binnen en haar bij de lurven grijpen of toch maar naar huis en zoon snel uit zijn ellende verlossen met een warm bad en een paar schone zachte warme en passende kleren? Hij koos voor het laatste. 

Ik koos er maar voor per mail de juf om opheldering te vragen. 

Iemand nog een werknemer nodig? Wij hebben geloof ik iemand over die niet helemaal voldoet in haar huidige beroep...  




vrijdag 2 december 2016

Dank u!

Met een kop als een tomaat, een bezweet t-shirtje dat strak over mijn (niet allemaal even gewenste) rondingen staat en een vlecht die helemaal uit elkaar is gevallen verlaat ik de trainingszaal, op weg naar huis. Ik doe niet moeilijk, ben zo thuis en daar maak ik me wel weer wat toonbaar. Niemand kent me hier.

Bij de trap naar beneden staat een keurige flink wat oudere man, ook op weg naar buiten. Met een hoffelijk gebaar laat hij me voor gaan. Hij volgt me in een iets lager tempo de trap af, maar halverwege moet hij toch nog even wat kwijt. "Wat heeft ú een prachtige haardos, mevrouw". 

Kijk. Dat doet toch goed, zo'n complimentje aan het begin van je dag. Ook al moet ik het tegenwoordig kennelijk van de bejaarden hebben. 

Of zou het zo zijn dat de heren op leeftijd gewoon wat hoffelijker en welbespraakter zijn dan hun jongere sexegenoten...  

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...