woensdag 30 november 2016

Surprise voor een puppie lover

Hoe dóe jij dat? Dochters stem verried verbazing en een tikje afgunst. Nou, gewoon. Je knijpt hier een beetje, je kijkt nog eens goed en duwt dan daar nog wat. En dan heb je opeens toch die krantenproppen met alufolie in een soort van model geboetseerd. Nog een laagje behanglijm met natte krant er op en dan verven maar. Ik ben lekker bezig. Jammer dat het maar één keer per jaar mag.



dinsdag 29 november 2016

Zorg

Zondag viel oudste om, keelpijn hoofdpijn maar vooral heeft hij heeft geslapen, geslapen... Toen kwam ik er dinsdag gezellig bij zitten op de bank met een vette keelontsteking en de algehele bibbers in mijn hele lijf. Het was lang geleden dat ik écht ziek met koorts enzo was, en lekker voelt dat niet kan ik vertellen. Dochter begon een dag of drie later. Zomaar uit zichzelf naar bed om 7 uur 's avonds is héél verdacht.. koorts, kuchen...ziek!

En we zijn niet de enige, begreep ik. Half Nederland is ziek. En de één kan makkelijker gewoon even lekker op bed gaan uitzieken dan de ander. In sommige beroepen is dat gewoon lastiger (voor de klas bijvoorbeeld, aangezien er geen invalkrachten meer ingehuurd kunnen worden sinds de nieuwe flex-wet..)

Mijn ouders hebben thuiszorg. Twee keer per week komt er iemand om mijn vader te wassen. (zodat mijn moeder met haar hoogbejaarde lijf dan vervolgens de douche kan gaan schoonmaken.. dat hoort er even kennelijk niet bij, netjes handdoeken in de was of de tegeltjes droog vegen na afloop)  Ze hebben een aantal vaste gezichten, de een wat beter dan de ander.

Maar ook zorgmedewerkers worden wel eens ziek. En wat dan? Ze hadden een héle flinke. Een die gewoon doorging met werken, ondanks die verkoudheid. Doosje paracetamol in de zak, flinke berg zakdoeken en wat keelpillen. Ze deed haar werk, dronk het standaard kopje koffie, gaf nog netjes een handje en verdween weer.

Eigenlijk hadden mijn ouders liever een vervanger gehad, of desnoods een douchebeurtje overgeslagen. Want op een extra bonus van de zorg in de vorm van een griepvirus zitten ze ook niet te wachten...

woensdag 23 november 2016

Jarig

Vandaag ben ik jarig!

En traditie is hier: als je jarig bent word je wakker gezongen door de hele familie. Vandaag ging dat wat moeizaam. Het derde kind lag - zoals al dagen nu - dwars, het eerste kind had nog een zere strot en zere ogen van de griep. Maar hij, zus en vader deden hun best.

Inmiddels zijn ze allemaal naar school en werk, en lig ik in mijn dekentje op de bank, met "ziek-tv" op (iets oppervlakkigs, waar je naar kunt kijken zonder je in te spannen of te veel emoties bij te voelen). Zou met een vriendin taart met koffie gaan halen ergens, maar dat hebben we afgezegd wegens wederzijdse onwelheid. De paar uitverkoren familieleden die vanmiddag zouden komen hebben me gefeliciteerd maar ik zie ze graag een andere keer. Hoef ik er alleen straks nog uit om de kinderen op te halen en iets lekkers voor ze te kopen. 

En weet je wat de leukste verrassing van de dag tot nu toe was? Nee, niet de huisarts die het jammer vond maar geen antibiotica meer voorschreef bij keelontstekingen. (Als u uw mond niet meer open kan krijgen kunt u terugbellen, ondertussen gewoon paracetamol eten...) 
De gemeentewerkers...  Lig ik lekker onder mijn dekentje op de bank te doezelen, hoor ik opeens een godsgruwelijke herrie. Op straat? Het lijkt wel in mijn tuin! De mannen van de gemeente groenvoorzieing met hun bladblazers staan inderdaad gewoon IN mijn voortuin alle bladeren op straat te blazen. Zodat hun collega met de grote zuiger straks zorgt dat ik de rest van de maand niet hoef te bukken en kliko's vol dood blad hoef af te voeren. Jippie!!! Wat een service. (Nou de achtertuin nog. Maar dat durf ik niet te vragen..)

dinsdag 22 november 2016

Grieperig

Oudste zoon, zelden ziek, hing zondag als een vaatdoek op de bank. Keelpijn, hoofdpijn. Maandag bleef hij thuis, vandaag ook. Ik  begon vannacht. Ergens in mijn keel deed iets gruwelijk zeer, en paracetamol en keeltabletten verzachten een beetje maar niet alles.

We zaten dus vandaag samen maar "ziek" op de bank. Dekentje erbij, niet te veel bewegen, soms wat slapen. Op de tv - zoals dat hoort als je ziek thuis bent - een programma dat je eigenlijk alleen opzet als je ziek bent. Zo hadden we vandaag Cesar de Hondenfluisteraar (er ging een wereld voor zoon open!) en Ultimate Survival, ergens in een stukje natuur probeert een stoere vent te overleven met alleen een zakmes en wat kennis van die natuur. Oja, en een hele cameraploeg met mobiele telefoons mocht er iets mis gaan. Toch leuk om te zien.

En omdat ik nou eenmaal moeder ben moest ik er natuurlijk toch weer af. Kinderen halen, kinderen brengen, het oude papier moest weg, er moest nog verf voor een surprise worden gekocht. Dat lijkt allemaal wel te doen, maar als je een uur op je benen staat doen alle spieren pijn en bibber je zo hard dat je een gevaar voor jezelf bent.

Dus snel weer terug onder dat dekentje. Nu met een boekje. Hopelijk is het morgen allemaal beter.

maandag 21 november 2016

Wat vraagt een meisje van 11 aan de Sint?!

Ik heb er al eens vaker over geschreven, mijn haat-liefde verhouding (en onkunde) met make-up. Wat ik een beetje bizar vind is de vanzelfsprekendheid ervan. Vraag eens aan een willekeurige leuke jonge vrouw of ze zich opmaakt, en het antwoord is meestal: nèh, niet zo veel, niet echt hoor. Maar dan bedoelen ze toch dat ze liever niet gezien willen worden zónder dat wat ze wel gebruiken.

Wat ik ook bizar vind is de leeftijd waarop het allemaal begint. De kleuters, die maken er een spelletje van. Dat snap ik nog wel, uit eigen ervaring zelfs. Maar in groep 7 is het al een serieus ding. Meiden van 10 jaar zitten met mascara op het schoolplein in de zandbak te spelen!

Het is natuurlijk ook wel een groepsding en daar hebben dan vooral meisjes last van: ze doen elkaar allemaal na. De ene klas is meer voor mascara terwijl in de andere de meisjes met lippenstift experimenteren. En dat staat niet altijd even goed. Zie je het voor je? Zo'n meisje dat er wel bij wil horen, maar die een vreselijk lelijke afstekende kleur frambozenrood van iemand heeft gekregen, wat absoluut niet past bij haar onopgemaakte fris jonge meisjesgezichtje...

In groep 8 van mijn dochter werden er lootjes getrokken. Dochter had het lootje van één van haar vriendinnen. Cadeau-wens: make-up! En dat voor 4 euro.

We zijn naar een goedkope drogist getogen en hebben een chocolade maskertje, een roze lipgloss en een felblauwe nagellak aangeschaft. Zal ze zeker leuk vinden, al hoopt ze misschien op wat serieuzere grote-dames-make-up. De soort waar haar moeder ook niet van houdt, weet ik. Dan maar je hoop op de Sint vestigen, toch? Maar daar werkten deze twee hulp-sintjes dus ook mooi niet aan mee.

Over een paar jaar zullen wij moeders er niet meer zo veel over te vertellen hebben, vrees ik, wat ze wel en niet op hun smoeltjes smeren. Ik hoop alleen dat ze wel beseffen dat ze mooi zijn zoals ze zijn, dus ook puur natuur. En ook de straat op durven gaan zonder make-up.

woensdag 16 november 2016

Koken met Mammalien

Ik kook het liefst met pakjes en zakjes. Niet omdat dat lekker is, maar omdat ik nu eenmaal niet zo'n keukenprinses ben. Ik weet niet hoe, ik heb er geen zin in, geen geduld voor. De eerste paar maanden op mezelf leefden we dan ook voornamelijk op Chicken Tonight. En dat vonden vriend E en ik nog lekker ook. Ik kan sindsdien zowel de potten als de kip niet meer zien trouwens.

Tegenwoordig probeer ik wel eens wat ánders dan ons standaard snelle makkelijke repertoire. Zonder zakjes. Want vers en gezond is niet alleen gezond maar eigenlijk wel veel lekkerder. Meestal mislukken mijn experimenten trouwens. De bietensalade met makreel uitgezonderd, die was erg lekker. Maar ik ben een kok die zelfs de (kant en klaar gesneden maar wel redelijk verse) hutspot kan verprutsen omdat ik er te weinig - of erger - veel te veel peper in gooi of de verhouding groetne-aardappels weer eens verkeerd heb ingeschat. De zelf gemaakte pastasaus laatst was zéér gezond maar wel heel erg basic en leek meer op een olvarit groentehap dan op een romige saus. Hoe dóen andere mensen dat toch?

Vandaag ga ik toch mijn best weer eens doen. Ben de hele middag alleen thuis: tijd om lekker stoofperen te laten sudderen. Stoofperen zijn hier altijd een succes. Echt Oudhollands eten, maar de kinderen lusten het ook én mama kan het bijna niet verprutsen. Daarbij heb ik van mijn moeder een heuse braadpan gekregen (hoe heb ik de afgelopen 20 jaar zonder gekund?!) en heb ik haar recept voor de Oudhollandse Gehaktbal op een briefje. Vers gesneden bietjes erbij koken en desnoods wat appelmoes (uit pot) om de kinderbuikjes wat extra af te vullen en klaar is Mammalien's eerlijke avondeten.

Hoeveel tijd besteed jij normaal gesproken aan het avondeten? 

Fixed versus growth mindset

Oudste heeft er last van, geloof ik. Middelste iets minder. Jongste erg, of in ieder geval, het valt nogal op. Een fixed mindset. Hij kán het, of hij kan het niet. En krijg hem dan maar eens zover dat hij het proberen wil. Krijg hem maar eens zover dat hij zichzelf zover krijgt dat hij het proberen wil. Want falen, dat is niet leuk. Dan kun je beter niks doen. Stilzitten, weglopen, grapjes maken. In ieder geval niet proberen en mislukken.

De zwemles was een mooi voorbeeld. Dankzij juf Y, met zachte geduldige hand maar ondertussen ouderwets grondig, is hij erin geslaagd die zwemslag er in te krijgen. En nu doet hij ook in het vrijblijvende groepslesje meer dan enthousiast mee. Tekenen en knutselen, daar heeft hij een achterstand van jaren maar moet af en toe toch wat doen op school.

"Hij zegt dat hij op de vorige school nooit heeft hoeven knippen?", kwam de juf naar me toe. "Maar ik heb het hem geleerd hoor, eventjes, en toen hij eenmaal wist hoe hij de schaar moest vasthouden ging het keurig langs het lijntje!". Ze was erg content met haar pedagogische overwinning. Ik ben benieuwd wat ze er de volgende keer dat er geknutseld moet worden van terugziet. Waarschijnlijk beweert hij weer bij hoog en laag dat hij nog nóóit heeft leren knippen en krijgt hij het papier weer niet doormidden.

En nu judoles. We zijn al overgestapt op een club waar de leraren ook pedagogische ervaring hebben. Hem in de gaten hebben als hij ergens onderuit probeert te komen. Op een positieve manier stimuleren en vooral ook duidelijke instructies geven als het niet lukt. Want zo snel als hij rekenen oppakt, zo langzaam is hij als er nieuwe bewegingen moeten worden geleerd.

Zal ie wel van zijn moeder hebben, bij elke dansles was het weer een puzzel hoe je nou die benen en die armen ...

woensdag 9 november 2016

Inspanning is geen garantie voor succes

Deze week was de tweede meetavond van het afvalprogramma. Was ik de vorige keer dan wel veel in kilo's kwijt, er was wel wat centimeter af en vet had plaatsgemaakt voor spieren. Helaas was er deze keer wéér niets af, en erger nog, het vetpercentage was weer omhoog, ten koste van de spiermassa.

En daar baalde ik flink van. Ik heb namelijk flink mijn best gedaan, zeker met sporten. Het zal toch verdorie niet allemaal in één weekend teniet zijn gedaan. Na die pannenkoek voor man's verjaardag en die halve zak Pringles met  drie twee wijntjes  op ons "The Voice" familie tv avondje?  

Maar goed, even uithuilen en wederom met frisse moed er tegenaan. Vanochtend was het heerlijk rustig in de sportzaal en pas na anderhalf uur had ik er genoeg van. Ik mag dan nog steeds niet de kledingmaat hebben die ik me als doel had gesteld, ik ben wel fitter en sterker dan toen ik twee maanden terug begon.  

Maar mocht ik over drie weken wéér niets kwijt zijn (ik wil niet denken aan het scenario dat ik áángekomen ben!) dan vreet ik mijn schoen op. Of een frustratie-tompouce. Of ik zet m'n hormoonhuishouding eens lekker helemaal op zijn kop. 

dinsdag 8 november 2016

Het mag wel wat vriendelijker allemaal

Ik was een lange blog aan het typen over wát me dwars zat. Op school, vanmorgen, en ook eerder al, op het plein. Sommige ouders... je zou ze je ergste vijand niet gunnen.

Ik weet nog een goede basisschoolleraar die altijd riep dat het "in de klas met de kinderen echt ontzettend leuk was, maar die ouders..." Ik heb soms medelijden met het piepjonge juffie, dat zo vaak belaagd wordt door hele hordes veel te assertieve ouders die één voor één éven moeten vertellen dat hún kind veel meer aandacht nodig heeft. En dat doen ze dan precies om half negen, aan de deur van de klas. En de kinderen maar braaf in de klas zitten wachten tot alle ouders weggebonjourd zijn en de juf éindelijk aandacht voor hen heeft...

Nog meer medelijden had ik met dat ene kind, trouwens, vorige week, dat iets niet wilde doen. En dat Moest, van de drillinstructeur hulpouder. "Wat Moet Moet, Koste wat Kost, geen Uitzonderingen! Anders denkt straks iedereen..."  Waaróm het mannetje niet wilde, daar had vooral zijn eigen moeder geloof ik schuld aan. Maar in plaats van dat de betrokken volwassenen het op een ander tijdstip samen uitvechten kreeg het mannetje te horen dat er gewoon maar geluisterd diende te worden. "Ook al is dat niet leuk".

Ik vond het niet zo prettig, deze sfeer. En waar ging het nou helemaal over? Volgens mij uiteindelijk meer om de strijd en de principes dan om wat er nou eigenlijk wel of niet gedaan moest worden. Consequent zijn is leuk, maar het moet niet star worden. En moet je toch doordrukken, doe het dan wat kindvriendelijker. Wat mij betreft mag je geen hulpouder (of juf) of moeder worden als je geen gevoel voor kinderen hebt.

Het blogje wilde niet vlotten. En toen kwam ik bij HuizeHens de volgende quote uit haar krant tegen.










Dat is wel een hele mooie. Ik weet wat ik voor persoon en wat voor moeder ik graag zou willen zijn.

vrijdag 4 november 2016

De koffietag

1. Wanneer dronk jij je eerste kopje koffie? En hoe smaakte dat?

Ik denk dat ik ergens tussen 8 en 11 was. Er ging heel veel koffie doorheen bij ons thuis. En dan mocht ik wel eens proeven. Met veel melk er in, en suiker. Ik vond het helemaal niks. Pas toen ik een jaar of 17, 18 was ging ik opnieuw koffie drinken. Zonder melk, al snel ook zonder suiker. En dat beviel goed.

Rond mijn twintigste zat ik op de top van mijn koffieverbruik, gezellig met medestudenten in de kantine van de universiteit. Thuis dronk ik weinig, op het werk later wel redelijk veel. Toen ik voor het eerst zwanger werd ben ik gestopt met koffie drinken omdat ik het niet lekker meer vond. De laatste paar jaar drink ik af en toe weer wat, maar niet te veel want kan er niet goed meer tegen.

2. Met wie drink jij graag koffie?

Bij mijn ouders is het altijd gezellig, "op de koffie". Al drink ik daar liever (slappe) thee, ik vind de koffie daar niet zo lekker. Uithuizige koffie in een tentje hier of daar drink ik graag met vriendin N., die heel goed is in het drinken van koffie met iets lekkers erbij :-) En dan natuurlijk ondertussen fijn roddelen bijkletsen.

3. Op welke momenten van de dag drink je koffie?

Negen uur ´s avonds, voor de tv. Als twee kinderen op bed liggen en de derde nog gezellig even beneden komt bijpraten. Ben overigens de enige in huis die koffie drinkt. Oudste pakt zelf een siroopje en man hoeft niets.

4. Wat is je favoriete koffievariatie?

Cappuccino.

5. Wat is je favoriete koffiemerk?

Ik heb een Dolce Gusto, maar andere merken doen het vast ook goed.

6. Probeer je vaak nieuwe soorten/smaken uit of blijf je trouw aan één soort/smaak?

Zelden. Heb nu een espresso machiato geprobeerd. Ook omdat ik tegenwoordig snel reageer op koffie doe ik voorzichtig.

7. Heb je aparte soorten/smaken in huis voor je gasten?

Ja, een `gewone` Dolce Gusto variant. Maar geen idee hoe die smaakt, zelf nog niet geprobeerd, haha

8. Waar koop jij je koffie?

Gewoon bij de supermarkt. De koffie buitenshuis is bijna altijd lekkerder trouwens. Zelfs als die uit de automaat van de zwemclub komt.

9. Hoe drink jij je standaard kopje koffie?

Cappuccino, zonder suiker.

10. Wat vind jij het lekkerst bij de koffie?

Zo´n ouderwets roomboterkoekje. Maar ik koop ze nooit.

11. Een gemene: nooit meer koffie of nooit meer thee?

Thee drink ik meer, hoewel koffie wel lekkerder is.

dinsdag 1 november 2016

Schrijven is zo leuk

Een groot deel van mijn familie schrijft. Zowel aan de "warme" als aan de "koude" kant wordt er niet alleen veel gelezen maar ook veel tekst geproduceerd. Van poëziebundels in eigen beheer tot informatieve foldertjes voor het ziekenhuis. De één volgt een cursus en doet mee aan wedstrijden, de ander brengt een boek in eigen beheer uit. Ik blog wat en schrijf zo nu en dan een zakelijke tekst. Heel wat anders daar waar ik echt jaren voor op de universiteit heb gezeten, maar wel ontzettend leuk om te doen.

Ik was vroeger als schoolkind ook druk met verhalen schrijven, zelf "tijdschriften" maken, brieven schrijven naar mensen die ik elke dag ook gewoon zag...  Lang voor het internet bestond (..) had ik heuse "penvrienden" in het buitenland waar ik lange brieven vol met middelbare-school-Engels op vrolijk gekleurd papier mee uitwisselde. 

Dochter heeft het dus wel in haar genen. Ze verzint verhalen, maar schrijft ook graag in haar dagboeken bijvoorbeeld. Ze wil later misschien journalist worden, maar liever nog presentatrice bij het jeugdjournaal. Als klein meisje maakte ze natuurlijk ook "boekjes" (schap is moe, schap gaat slaapen, einde!! en dan met een levensgrote foto van een schaap er bij geplakt om de pagina wat op te vullen...). 
Afbeeldingsresultaat voor prijs
Inmiddels zit ze in groep 8. Bij de laatste kinderboekenweek was er een wedstrijd op school. Kinderen moesten een verhaal schrijven over grootouders, en het moest spannend zijn. Ze heeft er goed haar best op gedaan en dat was te zien. Spannend, mooie zinnen, goed opgebouwd, met goede plot en niet afgeraffeld aan het einde. Voor ze het inleverde mocht ik het lezen. Op een paar kleine letters na die ik in hoofdletters heb omgetoverd vond ik het perfect. 

En kennelijk vond school dat ook, want haar verhaal werd uitgekozen en bekroond met een van de twee Gouden (school) Griffels. 

Yeah!!!! Dochter blij, MamaLien enorm trots.Eigenlijk nog trotser op dit initiatief en resultaat dan op de tien die ze terugkreeg voor haar taaltoets.