zondag 30 oktober 2016

Halloween

Halloween. Weet ik veel, ik heb er niet zo veel mee. Dat was iets wat ze in Amerika deden, toch? En waar de winkels in Nederland tegenwoordig graag wat aan willen verdienen?

Kennelijk begint het inmiddels toch wel echt hier ook een serieus feest te worden. Op school nog net niet, maar de buurtkrantjes staan er vol mee. Overal wordt er gegriezeld en gesnoept. Ook de scouting deed mee.

Maar ja. Ik was dus nog in ontkenning. Te druk met andere dingen, vergeetachtig... Bovendien houdt Jongste niet van verkleden. Ik heb op het laatste nippertje nog wel een zaklamp weten te kopen, maar verkleden of schminken zat er dus niet in. Niet erg, dacht ik.

Tot we op het donkere scouting terrein kwamen en (bijna) de rest van de wereld dus wél into Halloween was. De ene zombie was nog echter dan de andere heks. "Ik heb een nieuwe zaklamp!", probeerde zoon enthousiast tegen een zombie. Maar de zombie gromde wat en ging iemand anders aan het schrikken maken...

Ook de leiding had er echt wel heel erg veel werk van gemaakt: kleding, schmink, speurtocht.. de hele avond alles in thema.Wat leuk om te zien. Zoon kwam super enthousiast thuis. Wat was het leuk geweest!

En volgende keer, dan misschien toch maar op tijd een verkleedpak gaan zoeken en een cursusje zombie schminken? Ja. Dat wilde hij wel graag ja. Volgende keer.

vrijdag 28 oktober 2016

Hijg puf. Vandaag even een blogje in plaats van 50 sit-ups.

Het was even stil hier. Niet dat het hier zo'n saaie boel is, maar er zijn wat andere zaken die aandacht vragen. Kinderen bijvoorbeeld, die nét te ziek zijn om naar school te gaan maar net niet ziek genoeg om de hele dag te gaan liggen slapen: enig vorm van aandacht ende vermaak van moeders kant is dus gewenst.

Wat ook nogal wat tijd kost is het sporten. Drie keer per week in de sportschool, de andere dagen thuis een beetje hometraineren. Elke dag flink zweten in ieder geval, dus ook flink douchen en haar wassen. Ik ben mijn lange haar behoorlijk zat inmiddels, het wassen is een heel werk, en het wordt zo droog en onuitkambaar als de pest. (Maar ik ben nog niet zo ver dat ik een kort en pittig midlife kapsel blief, haha. Met een anwb jas en een pittig gekleurd brilmontuur en dan vanzelf een echtscheiding erbij zeker... )

Eigenlijk verbaast het me hoe leuk ik het vind, dat sporten. Niet dat ik altijd sta te juichen als ik weer "moet", maar als ik eenmaal bezig ben en vooral als ik kláár ben voelt het wel heel erg goed. Krachttraining is leuk, cardio wat minder maar zelfs daar begin ik de lol wel van in te zien nu het me wat makkelijker afgaat dan eerst. Vooruitgang, dat motiveert! 

Helaas toont de weegschaal nog niet echt dramatische verschillen, een kilo of twee in de min. De weegschaal van de diëtiste wist me gelukkig wel te vertellen dat verhouding spieren versus vet wél dramatisch veranderd was, in het nadeel van het vet. Best een heel erg goed resultaat voor de weken dat ik nu bezig ben. En ook dat is wel heel fijn om te horen. (Nou die taille nog...)

zondag 23 oktober 2016

Herfstvakantie

Het was leuk dus, de herfstvakantie. En druk. Ik weet niet wat er gebeurt is, maar het leek alsof heel Nederland ging doen wat wij deden. Zwemmen, Legoland, Kidzcity en Beeld en Geluid. Leuk, maar als je niet meer kunt zwemmen maar met de massa meedeint in de waterversnelling, en als je in Beeld en Geluid niks kan doen zonder te wachten, dan word ik daar persoonlijk altijd wat nerveus van. De kinderen leken er minder moeite mee te hebben, die vonden het desalwelteplus allemaal leuk.

De kinderen zijn moe van alle uitjes die we hebben gedaan, het huishoudelijk werk heb ik lekker laten versloffen en de berg strijkgoed is niet meer te overzien. Toch maar even een paar lange mouwen shirts gaan strijken, want morgen moeten ze weer naar school. En daar hebben ze helemaal geen zin in...

dinsdag 18 oktober 2016

Puberen

We hebben een puber in da house. Wat zeg ik? Twee. En nummer drie heeft ook zo zijn gebruiksaanwijzing... En aangezien er deze week herfstvakantie is, is er volop ruimte en tijd om lekker te puberen...

Hij wil vooral niets. Geen activiteiten en zeker geen schoolwerk. Geen eigen initiatief, geen verandering, geen bemoeienis van ouders gewenst. Tot hij opeens voor zijn kast staat en daar geen broek ziet hangen. "Mamá!!! Ik heb geen lange broeken meer! ... Behalve die ene die jij voor me gekocht hebt en die zit niet lekker.. " Zucht. Doe het dan zélf!!

Zij wil wél van alles. Ze heeft de grootste en best ingerichte slaapkamer van alle drie, maar nu wil ze nieuw. Een nieuw bed, nieuw behang, en die kast is ook lelijk.. Ze wil een korte jas (net zoiets als die-en-die) in plaats van die "kinderachtige lange" die ze vorig jaar persé hebben moest. Maar vooral ook borsten en naar de brugklas. (Ze maakt nu in ieder geval keurig haar huiswerk en plant boekverslagen in, op dát gebied verwacht ik geen problemen dit keer.)

Ik weet, je moet rustig blijven en niet meedeinen op de emotionele golven van het puberbrein. Dat wéét ik wel, maar hou het maar eens tegen. Dus ontplofte ik tegen zoon over eigen verantwoordelijkheid en eigen initiatief. En vond ik dat dochter wel eens mocht inbinden met steeds weer nieuwe wensen. (En lang nadat zij vergeten waren wat er ook alweer niet helemaal naar hun zin was, was ik nog druk met ideeën opperen, medelijden hebben en me druk maken...)

Toch hielp het even. Zoet, waren ze, braaf en gewillig. Kleine broer werd in de watten gelegd door allebei, om de focus maar even te verschuiven.

En ik? Ik maak maar weer eens een mental note: los laten...  Moeilijk hoor.

maandag 17 oktober 2016

De clubjestijger

Samen in de auto met jongste zoon komen we soms nog wel eens tot een goed gesprek. Zo hoor ik opeens wat er vorige week op school is gebeurd en hoe hij daar over denkt (deze klas is echt leuker dan de vorige en de juf is ook best lief! zegt hij nu..). En soms worden er misverstanden opgehelderd.

"Wel jammer dat ik niet meer naar judo mag", wist hij me opeens te vertellen. Huh? Wat? En ik maar denken dat ik hem een dienst had bewezen. Een paar weken geleden, toen bleek dat zijn nieuwe clubje op de zelfde dag viel als het oude, mocht hij van mij kiezen. Die ander viel dan automatisch af. Behalve dat mij dat logistiek handig leek, dacht ik ook dat ik hem zo wel over kon halen om op scouting - het nieuwe clubje- te gaan. Eng, nieuw, maar die judo, daar had hij niet zoveel zin meer in, wist ik. Er werd tenminste vooraf soms gemopperd, en aan het einde van de les meestal niet meer goed meegedaan. Vooral werden er vaak frustraties weggeslikt als hij weer eens verloor. 

Maar kennelijk had ik het verkeerd. Judo vond hij óók leuk. Nog steeds. En is hij slimmer dan ik: oefening, dat baart kunst. Inclusief leren verliezen. Wat nou, opgeven.

En natuurlijk heeft hij helemaal gelijk. Vooruit dus maar weer. Judopak uit de mottenballen en gaan. Wel even een ander tijdstip/dag en dus andere docent. Dat ze weer bij nul begonnen kwam ook best goed uit eigenlijk.  Het was leuk. 

"Nu heb ik dríe sporten mama. Zwemles, scouting én judo!"

zaterdag 15 oktober 2016

Verjaardagscadeaus enzo

Oktober, altijd dé maand om me het hoofd te breken over een cadeau voor Pappalien. Wat gééf je zo'n man? Zo één die zelf per direct zijn luchtjes koopt als ze bijna op zijn? Met een hele dure verzamel hobby waar ik geen verstand van heb? Meestal verzin ik toch wel het één en ander aan best leuke dingen, al zeg ik het zelf. En hij is er altijd blij mee. Net zoals ik altijd blij ben met wat hij mij dan geeft als ik drie weken later jarig ben.

Maar dit keer had ik geen zin om mijn rode bankrekening nog roder te maken voor echte Pakistaans gepunnikte perzischepoezenwollen sjaals, gemarmerde tissuedozen of gegraveerde sigarenknippers. Zo'n uitje voor hem en nog weer eens wat extra sieraad voor mij zijn natuurlijk altijd leuk, maar toch dacht ik het geld beter te kunnen gebruiken dit jaar. Nu we zo lekker aan het opknappen zijn in huis.

Dus bedacht ik het volgende, niet erg romantische maar wel praktische idee. Niks verrassing, gewoon samen iets kopen, waar we allebei iets aan hebben. Als we die hoek waar die - oude, geërfde, door bijna het hele gezin lelijk gevonden - rookstoel nu staat eens zouden gaan pimpen met een mooie design fauteuil? Die ik dan deels aan mijn man cadeau geef, en hij de andere helft aan mij? Hebben we toch mooi allebei lol van...

En deze vond ik. En hij vond hem ook mooi.







Zojuist besteld, in het antracietgrijs (dus een stuk donkerder dan deze). Nog tien weken te gaan. Op onze nieuwe leeftijden zijn we dan vást vergeten hoe hij er ook alweer uitzag, dus dan is het alsnog een grote verrassing wat er nu toch in de pak zit...

donderdag 13 oktober 2016

Herfst

De zon is weg, de wind buiten doet zelfs de deuren binnen alweer klepperen. De eerste mensen in de omgeving met griep beginnen zich te melden. Ook de kinderen zijn moe van het schoolse ritme en het leren, helemaal toe aan een weekje herfstvakantie.

In plaats van dat ik nog éven hard werk voor die herfstvakantie de boel weer plat legt ben ik ook moe. Kan mezelf nergens toe zetten. En vroeg ik me laatst nog af of het de overgang was, dat ik het nooit meer koud had? Inmiddels draai ik al weer een week hard aan de knoppen van de verwarming en ben ik op zoek naar steeds dikkere jassen en zachtere sjaals.

Dus beland ik op deze laatste hele dag thuis zonder kinderen sinds lange tijd weer op de bank. Onder een deken met een boek en een zak chips (omdat ik zelfs te moe ben om daar nee tegen te zeggen). Tijd voor een hele lange winterslaap.

maandag 10 oktober 2016

Twijfel

Hadden we met veel pijn en moeite de keuze gemaakt tussen de verschillende scholen voor jongste zoon, blijkt opeens dit schooljaar alles anders. Nieuw bestuur, nieuw beleid, nieuwe (veel te onervaren) full-time juf voor een veel te moeilijke combigroep, een aantal ongelukkige kinderen én een hele groep zeer assertieve ouders. Hommeles, dus. De ouders verenigen zich en staan op tegen de directie.

Aan de andere kant zit er ook een aantal kinderen dat het best wel naar hun zin heeft, veelal de kinderen die nieuw op deze school zijn en hun ogen uitkijken naar wat ze nu opeens wél hebben en vorig jaar niet. Maatjes van hetzelfde niveau, leerstof en uitdaging. Vooral de lessen van de vakdocenten worden gewaardeerd. Ook zoon zit eigenlijk prima in zijn vel. Hij praat veel, leert veel. Al was het maar van de boeken die hij leest en wat hij van andere kinderen hoort.

Helaas zijn er érg weinig kinderen uit zijn leerjaar, dus sluit hij sociaal aan bij de meisjes een groep lager. Cognitief doet hij vooral mee met de groep erboven. Hoe het volgend jaar moet gaan, met groepsindeling en zo?

En toen betrapte ik mezelf, vanochtend om 5 uur in bed, dat ik stiekem weer aan het bedenken was hoe veel meer kinderen van zijn leeftijd in de groep op de school nummer 2 zitten, hoe degelijk en bewezen het onderwijsconcept daar was. Eén van de juffen heb ik gesproken en gaf me een enorm goed gevoel. Misschien... toch.. Of niet???  De omstandigheden op school 1 kunnen opeens anders zijn, de afstand naar en schooltijden van school 2 zijn nog precies hetzelfde. En die hadden ons ooit doen besluiten voor school 1 te gaan.

Even aankijken, maar.

maandag 3 oktober 2016

Het herbarium

Zondagavond. Het huiswerk is zo goed als af. Alleen dat "herbarium" moet nog even. We hadden al wat gedroogde plantjes. en zus wilde helpen met het schrift in elkaar knutselen.

Afbeeldingsresultaat voor herbariumEen uurtje later, ze zitten samen aan de tafel. Hij determineert. Lang leve het internet, dat werkt toch een stuk fijner dan zo'n boek. Zij plakt de plantjes op een papier en schrijft met haar nette meisjeshandschrift op wat hij dicteert. Ze hebben er al bijna één klaar.

Hoeveel hij er eigenlijk moet, vroeg ik me af. Nou, hij dácht eerst 10. En hij had er al 7 verzameld. Maar nu blijkt opeens dat het er 20 moeten zijn. En de deadline is in zicht.

Zoon is niet zo'n held in vooruit denken en plannen. (En daar wordt hij voor behandeld, om in Koot&Bie jargon te blijven). Ik probeer niet wanhopig te zuchten en ongeduldig doen, want hij doet zijn best en het gaat al beter: het hoeft niet morgenochtend af, we hebben nog 4 dagen...   

Nog een dag of 4 om plantjes te zoeken en twee weken te laten drogen, te determineren en op te plakken?! Best krap als hij eerst de hele dag op school zit en dan ander huiswerk moet maken. Dus ik laat hem beloven bij een volgend project met lange loopduur ons wat eerder in te seinen, en ik beloof dat ik hem zal helpen met het meest tijdrovende werk. Zoeken en drogen. 

Wie goed heeft gekeken zag op een zonnige maandagmorgen dus Mammalien tussen het natte gras en de gevallen blaadjes schuifelen, op zoek naar bloemen en plantjes. Het is maar goed dat de herfst dit jaar weer wat later is, want oktober is nou niet de beste tijd om je herbarium met bloeiende planten te vullen. Toch vind ik hier en daar wel wat. In de berm, bij de sloot, langs de weg. Ik fiets als een slak, mijn ogen gericht op de berm, rem en pluk, stop weer een kamille of paardenbloem in mijn tas. 

Hoe vreselijk ik in vwo 2 mijn eigen herbarium opdracht heb gehaat. Ik weet het nog. Maar nu vind ik het eigenlijk best leuk. In al die jaren heb ik kennelijk toch wat kennis van en liefde voor het groen opgevat. Misschien moet je sommige schoolopdrachten gewoon wat later in je leven doen. Even wachten tot je er rijp voor bent. En misschien geldt dat ook voor zoon.

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...