vrijdag 9 september 2016

Poezenvakantie

Bij al dat klussen in de woonkamer laatst liepen de poezen er toch wat verloren bij. Behalve dat overal afdekzeil lag en er geen banken stonden om eens lekker op te liggen waren de bazen ook nog eens druk. Lawaai, gekke luchtjes... Ze sjokten maar wat buiten rond, lagen veel boven. Vonden het raar.

En het meest poes-onvriendelijke moest nog komen: de vloer. Niet alleen nóg meer herrie, maar vooral mocht niemand de vloer betreden, zo'n dag of twee. Ik kon met enige opvang hier en strenge bevelen daar nog net voorkomen dat er kindervoeten aan de lak zouden plakken, maar de katten?! Zo'n leuk patroontje van kattenpootjes op de nieuwe gladde vloer, dat zagen we niet zo zitten.

Er uit, moesten ze. Buiten spelen, dacht man. Ietwat onrealistisch, want zodra er een deur open gaat vliegen ze weer naar binnen. Op vakantie, besloot ik. Uiteindelijk heb ik een heus poezenhotel gevonden waar ze samen mochten komen. Een riante villa met een flinke kamer met hal, helemaal alleen voor hen. Vol met krabpalen, mandjes, en een lief echtpaar dat ze alle aandacht kon geven. 
Na een rondje dierenarts voor de nodige, ietwat achterstallige onderhoud- prikjes waren ze er klaar voor. Grote paniek toen Nap nét voor vertrek en nét toen de vloerenman met de grote schuurmachine kwam uit zijn reismandje had weten te ontsnappen en doodleuk in de tuin liep. Gelukkig was Pappalien zeer koelbloedig en dankzij zijn snelle greep en een flinke rol Duckttape konden we toch op weg. Een auto vol kinderen en zielig mauwende katten (die Duckttape zat om het mandje he, niet om de kat...). 

Ik kan niet anders zeggen, het echtpaar van het kattenpension was zeer vriendelijk en gastvrij voor de beestjes. Nap heeft het goed gedaan, maar Fien is toch wat schuw en had aan twee dagen niet echt genoeg om te wennen. Ze sjokte wel wat rond, liet zich zelfs aaien, maar leek toch niet helemaal op haar gemak daar. Ik heb ook maar niet gevraagd waarom de gastheer een enorme pleister op zijn hand had zitten na afloop...

Eenmaal thuis, toen (dit keer beide flink geducktapete) mandjes open gingen waren ze er in ieder geval zó weer uit. Vreemde geur of niet, meubels of niet, ze waren dolblij weer thuis te zijn. 

En nu begint de poezenvakantie pas echt. Al het klussen is klaar, de kinderen zijn naar school, en het bazinnetje ligt zo nu en dan weer met de beentjes omhoog op de bank. De bank, die is wel nieuw (en baasjes doen wat panisch zodra ze met hun klauwtjes richting bank wijzen) maar die schoot is maar al te bekend. Heerlijk. Even bijkomen baas, hoor je ze denken. En dáár aaien ja, graag. 

8 opmerkingen:

  1. Poezen zijn zo gevoelig voor stress. Dit is een mooie oplossing. Dat van die beentjes omhoog en poes op schoot klinkt heel aanlokkelijk. Win hebben dit weekend een hond te logeren. Een jonge labrador...pffff....een tweeling grootbrengen is makkelijker. Need I say more?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Die blijft niet lekker op schoot liggen bedoel je?! :-)

      Verwijderen
  2. :-) onze poes miauwt ook altijd alsof ze vermoord word tijdens autorit in dr kattenbench....waar ze btw wel zelf graag in kruipt om er gewoon in te gaan zitten....
    Fotootje nieuwe vloer??

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. https://mammalienblogt.blogspot.nl/2016/09/klussen-in-huis.html

      Wel opletten, ja! :-)

      Die van ons houden niet van de kattenbench (opgesloten worden) maar al helemaal niet van autorijden...

      Verwijderen
  3. Lijkt me een topoplossing, in ieder geval véél beter dan de volgende morgen een poes met de haren aan het parket vastgeplakt vinden;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Fien lijkt op Wiske. Maar wat is het dan heerlijk als je echt aandacht van ze krijgt.

    Enne: foto's!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. ducctape om de kat werkt vast ook;) maar ben jij baas ja? Ik ben personeel. Hoop dat ze je bank heel laten.

    BeantwoordenVerwijderen

Laat maar horen!

Waar ik blij van word

Vandaag ben ik jarig! Na het gezinsritueel van wakker zingen en felicitaties en cadeau´s op bed zijn man en kinders vertrokken naar werk en ...