woensdag 28 september 2016

Huis pimpen - deel zoveel

De muren, plafond en de vloer, die hadden we dus gedaan. Nu is ook de bank gearriveerd.


(Ik zie nu dat die kussentjes wel weg kunnen trouwens. Daar wordt het niet beter van..)

En de kast, waar ooit de doorzichtige kastjes een heuse Dali front hadden is opnieuw van een print achter de deurtjes voorzien. iets neutraler, beter passend bij het grijze. (Oudste zoon vindt het mooi, dochter vindt het maar niks "al dat grijs"). 


Oranje-rode Dali "Olifanten" (en onscherp ja)


Nieuwe print, grijs abstract



En, nu deze kast er zo lekker grijs bijstaat, valt de eens zo moderne "Vanille" kleurige keuken ernaast wel heel heel erg geel en sjofel uit. Tijd voor een wrapje, misschien?! En dan heb ik het nog niet over het trapgat gehad... 

maandag 26 september 2016

Startproblemen

Niets kan mij zo goed aan het huis poetsen krijgen als (mezelf) een moeilijke taak opdragen. Op het moment dat ik besluit dat het er toch maar eens van moet komen, ga ik vooral éérst even een kopje thee zetten. Maak daarbij het aanrecht schoon. Zie onderweg naar boven wat was om op te ruimen. En hé, het toilet kan ook wel een chloorbeurtje gebruiken. En als ik dan eindelijk achter de pc zit, dan schrijf ik eerst een blogje...

Herkenbaar? Uitstelgedrag. En ik kan het voor mezelf goedpraten omdat ik wél iets doe. Iets wat ook gebeuren moet. Zou ik op de bank gaan zitten hangen, dan was ik een slapjanus. Nu doe ik de dingen gewoon even in een andere volgorde... Ahum.

Los van die moeilijkheden om te starten ga ik dan, als ik eenmaal begin, ook wel door tot het bittere eind. Ik zal ze krijgen, die ellendige belastingcijfers. Die crosstrainer. De bug in de software. Maar het kan soms even duren. En het levert wel een schoon huis op.

zaterdag 24 september 2016

Geen highlight, dus

Laatst was ik weer bij de kapper waar ik al jaren kom, een kapsalon waar een aantal dames werken maar waar alleen kapster A en kapster P aan mijn lange haar mogen zitten. De rest zijn prutsers. Ik ben nogal kritisch. En man is het met me eens.

Helaas bleek kapster P een paar weken helemaal vol te zitten en kapster A werkte er niet meer.

WAT?! Dat kun je me niet aandoen, onze favoriete kapster zomaar weg?!

Maar je moet wat, dus ik koos dan maar voor de kapster die klonk alsof ze al meer dan honderd jaar ervaring had. Highlights, moesten er in.

Had ik vroeger donkerblond haar met wat natuurlijke (en snel door de zon oplichtende) plukjes, ik heb nu al weer járen highlights van kapper. Héél veel highlights, maar dan wel héél dunne. Dat vind ik er net wat natuurlijker uitzien en de uitgroei valt minder op. Soms als het te blond is geworden laat ik er weer wat donkerder (een wat warmere tint bruin) doorheen zetten.

Er kwamen een hoop verhalen uit de nieuwe kapster, en ze ging stevig aan de slag. Maar de dag erop keek ik nog eens heel goed in de spiegel, en was ik niet zo tevreden. Goed geknipt, maar die kleur? De blonde plukken zijn veel te dik, en ze beginnen niet bij mijn hoofdhuid maar een centimeter eronder. Alsof je een maand uitgroei hebt, zeg maar. Heb ik daar dat geld voor betaald?!

Gelukkig hebben we zoiets als internet en social media, en is de wereld lekker klein en overzichtelijk geworden. Een vraag via facebook bereikt de halve wijk hier, en al snel had ik het adres van kapster A, die natuurlijk niet zomaar weg was maar fijn voor zichzelf ging beginnen. En ik ga haar snel bellen.

dinsdag 20 september 2016

Lijnen

"Mevrouw, ik ben klaar hoor, u kunt hier terecht. Zal ik de gewichten er even voor u afhalen?", vraagt hij galant. Eh, nou nee, meneer, dank u. Die gewichten hangen precies goed voor mij. 

Ik weet niet of ik er vriendjes mee maak, maar toch gaat het wel lekker, dat sporten. Ik zweet als een otter en heb een enorme rode kop aan het einde, maar het gaat steeds beter. Zelfs mijn gehate tegenstander, de crosstrainer, begint zich een beetje te gedragen. Ik heb de tijd die we samen doorbrengen al twee keer naar boven bijgesteld. 

Het eetgedeelte, of liever gezegd, het niet-eetgedeelte, dat is lastiger. Zeker met een weekend waarin dochter eerst haar grote-mensen-feest vierde en de dag er op haar kinderfeestje. Taart dus, en chips, en patat. En ga jij maar eens met een serieus gezicht in het zwembad tussen alle patat etende kinderen een salade naar binnen werken... En die enorme bak met Merci die mijn moeder aan mijn man heeft gegeven, daar moest ik gisteren dan toch ook maar een beetje van mee-eten.

Maar vandaag begin ik, wederom. Crackers, yoghurt. De Merci en de stroopwafels zijn toch al op. 
 

dinsdag 13 september 2016

De eerste weken na de zomervakantie op school

... zijn best wel weer heftig. Voor moeders. De ene kennismaking is nog niet geweest of de andere ouderavond is er al weer. Drie kinderen, drie scholen. (En dan hebben we het nog niet over de clubjes gehad.) Ik ren me rot.

De kennismaking op de ene school vond ik wat geslaagder dan op de andere. De meeste begeleiders en juffen lijken wel kennis van zaken, begrip van én hart voor het kind te hebben (ook niet onbelangrijk) maar er zitten er ook twee bij waarmee ik zelf wat moeite heb. Ik bedoel: als ik iets simpels vraag of zeg, vind ik (vinden mijn kinderen) het fijn als er een duidelijk en informatief antwoord komt, geen glazige blikken en wegkijken. Ik schoof het al op een vette generatiekloof, maar gelukkig is er ook een twintiger bij die wel wat betere communicatieve vaardigheden toont.

Middelste, daar is niet zo heel veel over te vertellen. Er is ook natuurlijk niet heel veel anders dan vorig jaar, qua klas en juf, en toen ging alles ook goed. Wel is dit het laatste jaar op de basisschool, dus best belangrijk.

Oudste is wel in een nieuwe klas begonnen. Na een stressvol brugjaar nu naar 2 vwo. En volgens mij gaat dat goed. Hij zit in ieder geval zelf goed in zijn vel, is opener, minder verlegen. Je ziet hem op alle fronten groot worden. Jippie!

Jongste zit op een hele ándere school dan vorig jaar. Een nieuwe klas, samen met hem veel kinderen die ook nieuw zijn, een juf die zelf nog flink wennen moet aan deze school en dit soort kinderen?! In het begin kwam hij vol verhalen uit school, dus ik dacht dat het leuk was. Later kwam hij een keer met een nat geplaste broek terug, en vrijdag was het zo stom geweest dat hij maandag niet meer naar school wilde. Net als de andere twee nieuwe jongens in zijn groep dat elke dag niet willen. Sommige dingen, zoals de Chinese les vindt hij geweldig. Maar het zelfstandig boeken en pennen pakken en beginnen, dat blijkt weer lastig (waar ken ik dat van?!) en of de juf dáár nu al ervaring mee heeft, hoe om te gaan met een Jongste die in de blokkeerstand springt?

maandag 12 september 2016

Afvallen. Of niet.

Ik zou willen dat mijn spaarrekening net zo opliep als mijn gewicht het afgelopen jaar. Ik weet niet waarom, maar de kilo's vlogen er aan. Elke keer dacht ik dat ik er nú klaar mee was, en dan wees de weegschaal een maand later wéér meer aan. Best frustrerend. Want volgens mij eet ik inmiddels een stuk minder slecht dan zeg een paar jaar terug.

Ik weet wat ik fout doe: veel te vaak tussendoortjes, uit gewoonte of uit verveling, als ik gefrustreerd ben of gewoon voor de gezelligheid. Ik kies graag voor zo veel mogelijk kant en klaar. En als ik eenmaal mijn vingers aan die zak met chips of reep chocola heb gebrand moet hij op ook.

Los van dat mijn zomerjurkjes lang zo leuk niet staan is het gewoon niet zo gezond, dat teveel aan vetpercentage. En het te kort aan conditie viel mezelf ook steeds meer op. Dus tijd voor nog meer actie! besloot ik, na de zomervakantie. Ik schreef me in voor een afvalprogramma bij de fysiotherapeut. Het is wel 12 weken flink aan de bak, maar dan heb je hopelijk ook wat. En daarna ga je natuurlijk zelf nog door, is het idee. Met hopelijk wat minder aan eigen gewicht en een enorme zin in bewegen.


Het programma is in samenwerking met een diëtiste (die meet en weegt en mijn eetpatroon onder de loep neemt...) en er komt een keer een presentatie van een psychologe. Ben benieuwd of die me zover krijgt dat ik ga smachten naar worteltjes in plaats van naar kroketten.

Waar het me ook vooral om ging was natuurlijk het sporten. Drie keer per week. Twee keer individueel en een keer - help - met de hele groep "afvallers" samen. Veel krachttraining - wat eigenlijk best leuk is, net als het beetje roeien. Maar die crosstrainer, dat blijft een hels apparaat.

Afgelopen vrijdag ben ik begonnen, en wat heb ik in het weekend een ongelofelijke spierpijn gehad! Zelfs vandaag nog niet helemaal over, maar ik ben toch trouw gegaan en heb mijn op maat gemaakte programma afgewerkt. Gewichtje hier, squadje daar. De bovenbenen hadden het er moeilijk mee. Omdat ik me natuurlijk niet wilde laten kennen zette ik door, maar nu lijk ik een spiertje in mijn linkerbeen verrekt te hebben.

Misschien toch even tandje minder, anders kan ik helemaal niet meer meedoen. En afvallen, dat is natuurlijk niet de bedoeling. Of eigenlijk wel. 

vrijdag 9 september 2016

Poezenvakantie

Bij al dat klussen in de woonkamer laatst liepen de poezen er toch wat verloren bij. Behalve dat overal afdekzeil lag en er geen banken stonden om eens lekker op te liggen waren de bazen ook nog eens druk. Lawaai, gekke luchtjes... Ze sjokten maar wat buiten rond, lagen veel boven. Vonden het raar.

En het meest poes-onvriendelijke moest nog komen: de vloer. Niet alleen nóg meer herrie, maar vooral mocht niemand de vloer betreden, zo'n dag of twee. Ik kon met enige opvang hier en strenge bevelen daar nog net voorkomen dat er kindervoeten aan de lak zouden plakken, maar de katten?! Zo'n leuk patroontje van kattenpootjes op de nieuwe gladde vloer, dat zagen we niet zo zitten.

Er uit, moesten ze. Buiten spelen, dacht man. Ietwat onrealistisch, want zodra er een deur open gaat vliegen ze weer naar binnen. Op vakantie, besloot ik. Uiteindelijk heb ik een heus poezenhotel gevonden waar ze samen mochten komen. Een riante villa met een flinke kamer met hal, helemaal alleen voor hen. Vol met krabpalen, mandjes, en een lief echtpaar dat ze alle aandacht kon geven. 
Na een rondje dierenarts voor de nodige, ietwat achterstallige onderhoud- prikjes waren ze er klaar voor. Grote paniek toen Nap nét voor vertrek en nét toen de vloerenman met de grote schuurmachine kwam uit zijn reismandje had weten te ontsnappen en doodleuk in de tuin liep. Gelukkig was Pappalien zeer koelbloedig en dankzij zijn snelle greep en een flinke rol Duckttape konden we toch op weg. Een auto vol kinderen en zielig mauwende katten (die Duckttape zat om het mandje he, niet om de kat...). 

Ik kan niet anders zeggen, het echtpaar van het kattenpension was zeer vriendelijk en gastvrij voor de beestjes. Nap heeft het goed gedaan, maar Fien is toch wat schuw en had aan twee dagen niet echt genoeg om te wennen. Ze sjokte wel wat rond, liet zich zelfs aaien, maar leek toch niet helemaal op haar gemak daar. Ik heb ook maar niet gevraagd waarom de gastheer een enorme pleister op zijn hand had zitten na afloop...

Eenmaal thuis, toen (dit keer beide flink geducktapete) mandjes open gingen waren ze er in ieder geval zó weer uit. Vreemde geur of niet, meubels of niet, ze waren dolblij weer thuis te zijn. 

En nu begint de poezenvakantie pas echt. Al het klussen is klaar, de kinderen zijn naar school, en het bazinnetje ligt zo nu en dan weer met de beentjes omhoog op de bank. De bank, die is wel nieuw (en baasjes doen wat panisch zodra ze met hun klauwtjes richting bank wijzen) maar die schoot is maar al te bekend. Heerlijk. Even bijkomen baas, hoor je ze denken. En dáár aaien ja, graag. 

donderdag 8 september 2016

Geboortekaartjes

Geboortekaartjes, wat hebben we daar lang over nagedacht! We vonden het wel heel belangrijk namelijk dat het echt een mooi kaartje werd. Helemaal speciaal voor dit ene kind, zijn of haar eerste visitekaartje. En zo'n kaartje gaat waarschijnlijk ook nog eens de rest van zijn leven mee, jaren later duikt het weer op in een of andere doos of boek. Als zijn aanstaande verloofde álles over hem weten wil bijvoorbeeld.

Bij de oudste zochten we een mooi en luxe kaartje uit. Uit een van de vele boeken bij de drukker. Zo ging dat in het verre verleden, begin deze eeuw.

Het werd het een wit kaartje dubbel gevouwen met een ingevouwen velletje papier en een zilverkleurig draadje om de boel bij elkaar te houden. Aangeleverd als een soort bouwpakket. Dus terwijl ik uitgescheurd en weer in elkaar genaaid in mijn kraambed lag te zweten van de hormonen, was de jonge vader zo mogelijk nóg harder aan het kreunen omdat hij al die kaartjes per direct met het handje in elkaar moest vouwen en touwtjes moest knopen en voor vijf uur op de post moest krijgen.

De middelste kreeg dus een kant en klaar kaartje. Ook wit, ook dubbel, met zacht paarse pluimpjes op de achtergrond. Op internet uitgezocht.

De jongste had een wat hipper en strakker model, 3 en een half jaar later. Vierkant, enkel, fris groen met wit en beetje blauw, gestyleerde draak er op (want dat past goed bij zijn naam :-) ) Door een heuse designer laten ontwerpen.

maandag 5 september 2016

Klussen in huis


Het resultaat van een paar weken (Rondje Poef) buffelen op de benedenverdieping...  

Mén wat een werk. In een bestaand huis nog veel meer dan toen het allemaal nieuw en vooral onbewoond was. We hebben ongeveer honderdduizend (of zo iets) verhuisdozen van beneden naar boven gesleept. En toen moesten alle meubels nog "even" in schuur en buiten... Pfff.



We hebben het plafond gewit, de muren geverfd. 

De buitenmuren zijn van een enigszins vergeeld ral9001 naar fris nieuw ral9010. Het blok middenin "zilvergrijs" zoals in de folder stond. ("Het lijkt wel een beetje bláuw" wist een vriendinnetje van dochter op te merken, waarop dochter haar een schop onder tafel gaf. "Mama wil dat het gríjs is!" Hihi.) 

Ondertussen hebben we gekampeerd in huis. Op zeil, zonder keukenkast met inhoud, geen banken of eettafels. Soms op tuinstoelen, maar nadat de vloer was gedaan mochten ook die er niet meer in. 


De vloer is echt enorm opgeknapt. Hier hebben we wel een heuse professional voor ingehuurd. Hij heeft het glanzend gelakte parket - dat in de afgelopen 16 jaar enigszins vergeeld was en van krassen en butsen voorzien - afgeschuurd en bewerkt met wat wittere en ultra-matte lak (Skylt). Wij zijn er super blij mee. (En ook dat laatste randje is gedaan, maar deze foto zegt wel veel!)


Klaar! Het ziet er een stuk lichter uit in huis. Groter ook. Jammer bijna, dat er straks weer meubels in moeten...




En morgen komt de nieuwe bank! Die is wel welkom. Na een week op kussens en eetkamerstoelen te hebben gezeten wil ik wel weer eens in een comfortabele loungestand.

vrijdag 2 september 2016

Rondje Poef

Het sluipt er in, bepaalde uitdrukkingen. Soms nemen de kinderen iets "swags" mee naar huis ("hé, kil"), soms erf je bepaalde zelf verzonnen of aangepaste woorden of uitdrukkingen van je ouders en soms weet je eigenlijk niet precies meer waarom maar heb je als familie opeens een nieuw buzzwoord te pakken.

"Rondje Poef" is al een tijdje nogal populair in huize Mammalien. Het betekent zoiets als even een en ander doen wat moet gebeuren maar niet zo belangrijk is om verder aan de wereld uit te leggen. "Ik zet even koffie en dan ga ik dat en dat en dat wel even kopen en post die brief en .. ". "Ah, Rondje Poef!". "Wat doet oudste?" O, rondje poef. "Schat, ik doe even Rondje Poef en dan ben ik om tien uur weer thuis". Stukje fietsen? Rondje Poef.

Van de week lagen we op het echtelijk bed vermoeid maar voldaan na een romantisch rondje Poef, toen ik het toch even wilde weten. "Zeg schat, waar komt nou eigenlijk dat Rondje Poef vandaan?"

Wist ik dat niet meer? De zwemles. De intensieve bijles van jongste, de drillende juf die 60 minuten per drie kwartier op jongste aan het inpraten was. "Rondje met je benen, en POEF! Rondje POEF! Rondje POEF". Kennelijk is er ook vooral in papa's hersencellen een flink spoor getrokken dat er voorlopig niet meer uit zal slijten..

Maar het klinkt wel gezellig.

donderdag 1 september 2016

Ze schelden me uit!

Kliefje was me voor: bejaarden zijn asociaal. Ze heeft het prima verwoord, ga ik niet over doen. Ik ben het roerend met haar eens. Nou ja, niet dat álle bejaarden asociaal zijn. Mijn ouders zijn zowel bejaard als keurig netjes en lief, maar juist van hen hoor ik ook wel gruwelverhalen over hun leeftijdsgenoten.  Het asociale is niet echt leeftijdsgebonden, zullen we maar zeggen. Al gaat het net weer even op een andere manier dan bij de hangpubers.

Wel ben ik nog zo onnozel dat ik er ook vaak intrap: een keurige wijk, een blanke dame op leeftijd met geld genoeg voor een nette auto of e-bike... dat zal wel meevallen toch?

In de afgelopen twee weken ben ik alweer een paar keer in onze keurige Vinex tussen park en dure huizen door keurige oudere dames compleet uitgekafferd.

Een geparmente e-bikester in anwb outfit die mij en jongste zoon keihard inhaalde op het fietspad en in het voorbijgaan verwensingen naar mijn hoofd slingerde op nogal wrokkige toon. Ik was nogal, eh, verrast. Wat had ik gedaan? Volgens mij echt niets. Ik probeerde het nog te vragen, wat mevrouw daar precies mee bedoelde. Heel keurig. Maar ze fietste zo mogelijk nog bezetener door...

En een week later staat er opeens in diezelfde wijk een auto naast de mijne, wederom een gekrulde en geblondeerde 70 plus-ster. Vanachter haar raampje is ze aan het schelden en agressieve gebaren aan het maken. Om daarna flink door te rijden. Natuurlijk, niet wachtend op een reactie...

Ik stond wederom perplex. Wat had ik nou weer gedaan? Mogelijk vond ze het niet leuk dat ze een seconde of tien moest wachten omdat ik aan het inparkeren was. Maar he, veel ruimte om in te halen was er niet. Ze zou eens in de échte stad moeten gaan rijden in haar autootje.

Nou ben ik niet zomaar van mijn stuk als iemand me iets verwijt en tegen wat scheldwoorden kan ik ook nog wel. Maar dat al die zogenaamd keurige dames opeens zo agressief kunnen zijn, daar ben ik wel een beetje van geschrokken.